Pesten buitenshuis: op straat

Pesten op straat heeft vele vormen. Uitschelden, fiets omgooien of afpakken, een kind opjagen, spugen, de lijst is eindeloos.
In de loop der jaren heb ik heel wat ervaring op kunnen bouwen bij ons in de buurt. Wij waren een vreemde eend in de bijt. Als mijn kinderen naar buiten, de straat opgingen gebeurde er altijd wel wat. Wat moet je doen als je als volwassene tegenover een groep staat?

Wees niet emotioneel
Dat was ik in het begin dus wel. Ik vloog als een katapult naar buiten, stevende op de groep af, verhief mijn stem om te vragen wat er aan de hand was. Mijn gedrag stond 100% garant voor gehoon en brutale opmerkingen. De groep klonterde samen tegen mij. Het pesten werd erger.

Respect
Thuisgekomen zat ik met het stoom uit mijn neus en oren na te briesen. Hoe durfden ze! Ik herinnerde me een leraar van vroeger met een groot charisma. Die dwong respect af. Ik niet. Wat nu. Ik had eigenlijk ook geen respect voor die kids. Ik vond het ellendige lamstralen. Ik zag alleen die negativiteit. Toen ik me dat realiseerde werd ik kalm.

Pak de leider
De keer erop hadden etterbakkies gevraagd aan mijn kinderen of ze mee mochten voetballen. Mijn kinderen hadden ingestemd en een seconde later was de bal over de schutting geschopt en de ploeg etterbakkies lachten mij kinderen uit. Ik stond tegenover 17 kinderen van alle leeftijden. Zij keken mij aan. Ik hen. Ik zweeg. De groep morrelde wat, werd onrustig en alle ogen gingen naar 1 kind. De leider. Ik stapte naar voren, zijn persoonlijke ruimte in. Ik bukte en keek hem recht in de ogen, de twee aan zijn zij rustig een paar centimeter opzij duwend. ‘Zal ik je eens wat zeggen, knul’, zei ik rustig en vriendelijk, terwijl ik hem met mijn blik vastnagelde aan de grond. Hij slikte en probeerde uit mijn energetische houtgreep te komen maar zakte toen in.’Jij gaat over die schutting en brengt mij die bal’.

De groep kwam in beweging en wilde het kind te hulp schieten. Ik ging rechtop staan en keek ze een voor een aan. Ze weken. Zwijgend. Ik keek de leider aan. Hief toen langzaam mijn arm op richting de schutting. Hij ging. De groep stond stokstijf. Hij bracht me de bal. ‘Dit was de laatste keer dat dit gebeurde’, zei ik, hem in de ogen kijkend. Hij knikte en sloeg zijn ogen neer.
‘Willen jullie nog met deze kinderen voetballen?’ vroeg ik aan mijn kinderen. Die knikten. Ik gaf de bal aan de leider in zijn handen. ‘Zorg jij dat het er eerlijk aan toegaat?’ Hij knikte weer. Ik draaide me om en liep naar huis.

We hebben nooit meer last gehad van deze ploeg. Ze groetten allen als we hen tegenkwamen en wij groetten terug.

Eerlijk, rechtstreeks, krachtig, autoritair en in contact gaan is nodig. ‘Tough love’ zou je dat kunnen noemen. En nultolerantie voor negatief rood.

Ik kon dit alleen maar inzetten nadat ik gezien had dat ik geen respect had voor deze kinderen omdat ik bang voor ze was. Toen ik onder hun negativiteit door  kon kijken en kon zien dat het ongelukkige kinderen waren die mijn respect wel degelijk verdienden, ook al maakten ze er een puinhoop van, kwam mijn kracht op.

Advertenties

2 thoughts on “Pesten buitenshuis: op straat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s