Wat ben je toch een heerlijk kind (2)

Fianne speelt in de huiskamer. De jongens lezen en leren. Ik zit aan tafel te werken en kijk op. Fianne heeft haar speelgoed laten vallen en beweegt op haar typische ‘ik ga bonje trappen’ manier naar de stoel van Tygo toe.

Ik weet wat er gaat gebeuren. Ik ken haar tot op het bot. Ik roep haar meteen bij me. Omdat ik hier een scene wil voorkomen en geen tijd meer heb om mijn werk meteen te laten vallen en naar haar toe te gaan, gebruik ik een vriendelijk doch straf commando: ‘Fianne, ik wil dat je nu hier naartoe komt.’ Ze kijkt op en ik zie dat ze inderdaad gepakt is door haar mind. Ik weet wat ze van plan was te gaan doen: op de leuning van de stoel van haar broertje klimmen en er niet afgaan als hij dat vraagt.

Ze komt naar me toe. ‘Voel je je ongelukkig?’ Ze knikt. ‘Waar voel je het?’ Ze wijst op haar buik. ‘Ok’, zeg ik. ‘Kom maar, we gaan er meteen iets aan doen’. Ik sta op en pak haar hand. We lopen naar de kant van de kamer waar de jongens zitten. ‘Jongens, Fianne is ongelukkig dus we gaan haar helpen.’

De jongens leggen hun spullen weg en komen bij ons. Ik ben inmiddels op mijn knieën gaan zitten en heb Fianne voor me neer gezet. ‘We vormen een kring om Fianne heen.’ We zitten geknield met zijn drietjes om haar heen. Fianne staat in het midden in ons kringetje. Ze is feitelijk op dat moment het ongelukkige gevoel al kwijt. ‘Kijk iedereen maar eens aan’, zeg ik tegen Fianne. Dat doet ze. Ze kijkt ons een voor een aan. Een stralende lach breekt in haar door. Iedereen gaat open en we kijken blij en warm terug.

‘Zullen we haar liedje zingen?’ stelt Tygo voor en dat doen we. ‘Wat ben je toch een heerlijk kind, heerlijk kind, heerlijk kind. Wat ben je toch een heerlijk kind. Liefde in dat lijf.’ Fianne klapt nu zowat van de vreugde en de blijheid. Ze draait in de kring in het rond en slaat haar armpjes om onze nek, knuffelt, lacht en is gelukkig. Wij ook. Zo simpel en eenvoudig.

Ik trek haar op schoot. ‘Dat is beter, he?’ Ze knikt. ‘Wat was het nu dat je wilde toen je naar Tygo toe liep?’
‘Ik wilde met hem spelen.’
‘Ok, je kunt het hem nu vragen nu dat rotgevoel in je lijf weg is.’

Ze vraagt het aan hem en hij geeft aan geen zin te hebben omdat hij wil lezen. Of Jesse dan wil? Nee, die ook niet. Die heeft geen tijd. ‘Ok, dan ga ik ook een boekje lezen’, besluit ze en zo gebeurt het.

Het recept is eigenlijk eenvoudig. Haal eerst de negatieve energie weg uit het lichaam en organiseer dan wat je wilt. Als je liefde in je lichaam voelt en je krijgt niet wat je wilt, dan kun je het loslaten.

Advertenties

2 thoughts on “Wat ben je toch een heerlijk kind (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s