Het kleedjesverhaal

Het leven vanuit de mind wordt met name aangejaagd door ‘willen’. Iets wel willen. Iets niet willen. Ouders staan voor de taak hun kinderen te begeleiden in een heel scala van variaties van willen en niet-willen. Hoe ga je om met een kind dat iets wil en er niet voor uitkomt. Hoe ga je om met een kind dat iets wil en het meteen pakt of doet? Hoe ga je om met een kind dat iets wil, er wel voor uitkomt maar de verantwoordelijkheid naar een ander schuift? Hoe ga je om met een kind dat de boel bij elkaar dramt als het niet krijgt wat het wil? Hoe ga je om met een kind dat iets niet wil maar het moet? De variaties zijn heel divers.

Hier beschrijf ik hoe we omgaan met de situatie waarin twee kinderen iets nu willen van en met de ander terwijl ze allebei iets anders willen.
‘Ik wil met de lego.’
‘Ik wil naar buiten’.
Dat kan niet tegelijk in het nu. De snelste strategie is dat ik als volwassene besluit. ‘Jullie gaan niet naar buiten nu want het is donker en dan wil ik dat jullie binnen zijn’. Dat kan hout snijden, zo’n ingreep en dat is dan dat. De kinderen leren hiervan dat er iemand is die uiteindelijk beslist. Dat is een goede leerschool voor jonge kinderen. Een situatie kan om zo’n interventie vragen. Ze reageren hier over het algemeen heel rustig op.

Kinderen verantwoordelijkheid leren over wat ze willen
Ik wil mijn kinderen niet opvoeden tot uitsluitend gehoorzame robotjes die doen wat ik zeg. Ik wil graag dat ze leren de verantwoordelijkheid te nemen over hun binnenwereld en die op een gezonde krachtige manier naar buiten weten te brengen, in verbinding met de ander. Het kleedjes verhaal is hierbij een aangenaam hulpmiddel.

‘Ik wil niet met lego spelen want dat hebben we vorige keer al gedaan’.

‘Ho! Stop. Dit lijkt logisch te klinken maar op deze manier communiceren doen we hier niet in huis.’ Wat er gebeurt als het zo gaat, is dat persoon A datgene wat persoon B wil, begint af te kafferen. Het is een communicatiestrategie die linea recta leidt tot discussie en dat leidt veelal tot strijd en bonje. Ik leer kinderen eerst hun eigen binnenwereld naar buiten te brengen zonder aan de binnenwereld van de ander te komen.

Leg je kleedje maar neer
Mijn kinderen zijn er mee gewoon maar nieuwe kinderen leg ik uit. ‘Het is normaal dat kinderen vaak iets anders willen. Wat wij doen is een kleedje op de grond leggen. Een ‘alsof kleedje’ want er is geen echt kleedje. Maar stel je maar voor dat jij hier een kleedje hebt, je legt het op de grond en dan leg je daar alles op wat er in je leeft. Niemand mag komen aan wat jij op je kleedje legt. Het is namelijk van jou. En dat is ook de afspraak: wat je op je kleedje legt, is ook echt alleen van jou. Je vertelt dus over jezelf. Wat jij nu graag wilt. De anderen luisteren daarnaar. Als jij dan klaar bent, legt het andere kind zijn kleedje op de grond en legt daar alles op wat er in hem leeft. Dan mag jij daar niet aankomen. Snap je wat ik bedoel?’

‘Ja, maar als Tygo iets op zijn kleedje legt wat ik stom vind, wat dan?’ ‘Je mag het stom vinden maar je luistert eerst heel goed naar Tygo. Daarna ga jij kijken hoe je Tygo kunt helpen te krijgen wat hij wil en helpt Tygo jou door te kijken hoe jij kunt krijgen wat jij wilt. Daar kom je altijd samen uit.’

De regel is dat je nu niet altijd kunt krijgen wat je wilt
Ik stel die vraag aan de kinderen: ‘Kan het bestaan dat je altijd, altijd krijgt wat je wilt?’ Ieder kind dat ik tot nu toe tegen kwam, ziet en weet dat dit niet kan. Ze zijn daar heel reëel in. Het benoemen van dat feit brengt deze natuurlijke relativering ook het bewustzijn van het kind in.

Ik nodig het kind dan uit zich voor te stellen dat het zijn kleedje neerlegt. (Ik moet hier nog een keer echt, fysieke kleedjes voor maken.) Door op deze manier een structuur in het gesprek rondom ‘het willen’ van de kinderen te brengen ontstaat er automatisch rust in de verbinding. In rust is alles op te lossen, zelfs als je op dat moment niet krijgt wat je dacht te willen.

Naar elkaar kleedjes kijken
Het eerste kind vertelt wat het wil. Ik vraag door. Als het verhaal helemaal rond is nodig ik het andere kind uit te vertellen wat het gehoord heeft. ‘Hoe is het om te horen dat hij je echt gehoord heeft?’ Dat is altijd fijn. Het opent de harten en daardoor de bereidheid. Daarna wisselen we om. Meestal komen de kinderen omdat ze in de liefdesstroom gebracht zijn, zelf op ideeën. Als het verschil in dat moment onoplosbaar is kan het element tijd ingebracht worden. ‘Niet nu maar dan..’

Feitelijk maakt het niet meer uit wat er wel of niet gebeurt. Als de negativiteit uit de lichamen en dus uit de verbinding is gehaald, staat de verbinding tussen de kinderen weer op nummer 1 en zijn de activiteiten ondergeschikt aan de lol van het bij elkaar zijn.

Eugenie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s