‘Ik ben niet verantwoordelijk voor jouw gevoelens.’ (2)

DSCF4362

Ziehier ongeluk in vol ornaat. Mijn kind. Dit is een foto gehaald uit een video die we aan het maken waren. Plotsklaps kwam het ongeluk op bezoek en ging het lachen over in gejammer en drama.

De ouder is verantwoordelijk
Ben ik als ouder verantwoordelijk voor deze gevoelens in het kind?

Absoluut. En op deze leeftijd zelfs voor de volle honderd procent.

Twee dingen
Ik ben als ouder, als volwassene, voor twee dingen verantwoordelijk als het gaat om de negatieve gevoelens die in het kind kunnen leven.

Het  kind heeft geen antwoord op het inslaan van negativiteit. Het lichaam is open en ontvankelijk, het brein onervaren en kneedbaar. Dus ik, de ouder, moet aan het werk om het kind te helpen. Dat is een van de hoofdtaken van de ouder. Een van de basis verantwoordelijkheden, gekregen bij de conceptie.

Het tweede waar ik als volwassene verantwoordelijk voor ben is te voorkomen dat het kind door mij in deze staat terecht komt. Dat houdt simpelweg in dat ik alle negativiteit in mezelf, in mijn lichaam, in ieder moment moet ontmantelen. Daardoor kan de liefde in mij oprijzen. Dat lukt in het begin natuurlijk niet in ieder moment maar dat geeft niet. Als het bewustzijn dat het noodzakelijk is, er maar is en het commitment om er voor te gaan.

Mensen met een oud paradigma met betrekking tot gevoelens, gedachten zijn het hier niet mee eens. Die vinden dat zij recht hebben op hun gevoelens. Daarover meer in de volgende post.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s