‘Het gaat jullie zo gemakkelijk af’

IMG_5437

We krijgen de laatste tijd steeds vaker te horen dat het scheppen dat we doen, ons zo gemakkelijk af gaat. We vinden het leuk en belangrijk, dat mensen dat oppikken, zonder dat we daar ons best voor doen. Het is ook zo.

Echter, laten we via deze blogposts ook zien dat het niet alleen maar met twee vingers in de neus rondhuppelen is. Het hardste werk zit hem er in alle mindfuck die opkomt, onder ogen te zien en te ontmantelen. Dat is ook een van de redenen waarom het proces naar mijn smaak traag gaat.

Het gaat steeds zo: heel veel energie komt op voor de Freeskool en alles komt in een stroomversnelling. Ideeën komen op, mensen melden zich om te helpen, het gaat en stroomt en is heerlijk. Dan gaat die kraan langzaam dicht. Zo langzaam dat we het eigenlijk niet in de gaten hebben. Dat komt omdat het volgende mindprogramma opkomt, klaar om getackeld te worden. Echt alles moet er blijkbaar aan. We kunnen nog niets ongemerkt laten; dat groeit anders zo weer terug. Het is net klimop.

Zo zijn de afgelopen dagen opgeslokt door gedoe in de relatie tussen Jan en mij. Wij zijn beiden diep doordrongen dat de liefde op de eerste plaats staat. Zou moeten staan. En de plek waar de liefde haar eerste vorm zoekt, is de liefde tussen man en vrouw. Van daaruit wordt de wereld geschapen.

En in die liefdesrelatie van mij en Jan zitten nogal wat haken en ogen, die er in de afgelopen jaren in zijn geslopen. We zitten vol met triggers waardoor oude verhalen als platen in een jukebox uit hun rustpositie worden geheveld en zo het werkgeheugen in worden geplempt. Ogenblikkelijk zijn daar de bijbehorende oude emoties die het lichaam terroriseren en het huidige moment volledig overschrijven. Als kemphanen staan we opeens tegenover elkaar.

Harde stemmen door het huis, fonkelende ogen en teksten uit vroeger tijden worden door de ruimte gesmeten. Het volgende moment kijken we elkaar aan. Het bewustzijn keert terug. ‘Waar GING dit over, zeg?’
‘Geen idee. Ik was opeens woest. Weet jij nog hoe het begon?’
‘Nee, eigenlijk niet’.

We moeten heel hard nadenken om het gedoe terug te halen. Deze keer ging het over mijn mindfuck dat Jan met veel passie aan het werk is en daar dan volkomen in opgaat. Vaag, achterin de coulissen van mijn schedel begint de mind stilletjes te mokken. ‘Ik wou dat ie zoveel passie voor mij had. Altijd dat stomme werk’. Het is zo zacht dat ik het niet eens bewust hoor. Dan komt er een moment dat Jan iets zegt, doet of laat. Deze keer was het dat hij stilte wilde omdat hij niet door kon werken. Diep verontwaardigd schoot ik naar voren. ‘Jij zit hier de hele dag achter de computer en dan eis je ook nog dat wij de hele dag stil zijn?’ En bam, vlam in de pan want Jan heeft ook een hoog voltage.

Iedere keer dat we dit meemaken, raken we er sneller uit. Hoe meer we zien dat het hier echt gaat om programma’s van het brein die het verleden terugkotst het heden in, terwijl het heden daar absoluut niet om vraagt, des te radicaler hakken we de koorden door en bevrijden we onszelf van deze troep.

Als dat is gebeurd, keert de scheppingskracht weer terug en gaan we mee op de volgende golf. Benieuwd wat er de komende dagen gaat gebeuren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s