Allergie

Eugenie 007

Ik heb het. Ik heb het zelden maar nu heb ik het. Last van allergie.

Het is alsof de spotlights in me opeens op alle dingen staan waar een volwassene zich aan kan ergeren. Hier, kijk, er zitten er vast een paar tussen die jullie ook herkennen.

Spullen die kwijt zijn.
‘Mam, waar is mijn regenbroek?’ Grrrrr. Bij de rest van de silo spullen die je kwijt hebt gemaakt.

Spullen die kapot gaan.
‘Ging per ongeluk, mam’. Grrrr.

Het gekibbel.
‘Ik wil naast mama zitten. Jij zit altijd naast mama’.

Het gedoe om speelgoed.
‘Maar ik had het ieniemienie zo klein friemel popje waar niemand al minsten tien jaar niet naar om keek omdat het te duf voor woorden is, als eerste’.

Alles 6 keer moeten zeggen.
‘Jesse, je moet de was ophangen. Jesse, je moet de was ophangen. Jesse, je moet de was ophangen. Jesse, je moet de was ophangen. Jesse, je moet de was ophangen. JESSE, DE WAS!!’

De steeds terugkerende ergernissen (als het even kan dagelijks).
‘Eet met je mond dicht. Haal je voeten van de tafel. Hou op met dat tikken. Niet met de stokken tegen het raam. Niet in de kamer voetballen. Hou daarmee op. Hou daar ONMIDDELLIJK mee op. Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen. DEUR DICHT!! Wie heeft het laatst de boter gebruikt? Het hele aanrecht zit onder. Wat moet je doen als je naar de wc bent geweest? Ja, doortrekken! Ga normaal zitten. Niet ondersteboven in de stoel! Niet in je neus. Moeten er perse zoveel plakjes kaas op 1 boterham? Wie heeft de koelkast open laten staan? Niet met de computerstoel door de kamer racen. Ga eens wat nuttigs doen dan zo te hangen. Schoenen naar het halletje. Je fiets staat nog buiten en het regent. Niet gillen, gewoon praten. Mag de muziek zachter, ik ben aan het bellen!’

Een business opstarten met kinderen om je heen komt me ineens volstrekt krankzinnig voor.

Ik wil gewoon dat dit getrut ophoudt. Nu. En voor eens en altijd. Maar ja…

Ik moet hier uit. Tijdens de lunch roep ik de kinderen tot de orde. Dat dit moet stoppen. Of zij zo willen leven? Waar is hun verantwoordelijkheid.

Ik herinner hen er aan dat de huiskamer de plek is waar je naartoe gaat om plezier te hebben, te verbinden, de liefde te leven. Je bent niet welkom als je negativiteit komt kotsen zonder er ook maar enige verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik stel opnieuw de regel in dat de kinderen, voordat ze de huiskamer inkomen, bewust moeten kijken wat ze komen doen. Welke energie ze inbrengen in de bestaande sfeer.

Daarna zet ik hen aan het opruimen van de speelkamer.

Met Jan heb ik een gesprek over mijn allergie. Hij heeft gelijk. Deze wereld bevat veel negativiteit en we kunnen niet van de kinderen verwachten of eisen dat ze er vrij van blijven. Ze moeten echt leren zich er van te bevrijden. Dus dit stopt niet per direct. Dat moet ik weer in het smoel gaan zien. Want dat is het feit. Het stopt niet in 1 keer.

Ik ontspan een beetje. De stap die we gezet hebben om de teugels weer aan te trekken is goed.

En het is goed het feit onder ogen te zien dat dit soort periodes soms terug kunnen keren. Ik kan me niet herinneren wanneer de vorige keer was, zo lang geleden is dat. Maar als het gebeurt, moeten we het klaarblijkelijk nog een keer leven om er dan weer uit te stappen. Net zolang tot het definitief stop.

Als je dit herkent en wilt delen, deel. Welke stappen hebben jullie gezet in je gezin? Ik nodig je uit zo specifiek mogelijk te zijn in je beschrijving. Het brengt lucht en geef inzicht. En anderen kunnen op die manier veel van je leren. Uitwisselen over opvoeden is zo belangrijk.

Warme zwaai,
Eugenie

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s