These last few hours (3)

lepels kopieAls kind had ik al een fascinatie voor de dood. Als mijn caviaatjes overleden, allemaal ‘Knabbel” genaamd, dan begroef ik ze in de tuin in een doosje. En na een paar weken ging ik kijken wat er was gebeurd. Wat is de dood? Wat gebeurt er met zo’n lijfie? Waarom is iedereen er zo bang van?

Als we op vakantie waren en we kwamen langs begraafplaatsen dan wilde ik kijken. Jaartallen, de namen, de geliefden van die en die, hoe lang ze geleefd hadden, de manier van begraven, het gebruik van stenen door de tijden heen.. maar ik ging vooral omdat ik dat gevoel van eeuwigheid kreeg. Dat verwonderde me altijd omdat ik naar het bewijs van de tijdelijkheid stond te staren.

Op mij heeft de dood altijd het effect gehad van: ‘Wakker worden, Eus. Verlummel je kostbare tijd in dat lijf niet. Leef!! Voor je het weet lig je naast deze graven met een kub zand op je buik.’

Mijn fascinatie voor de dood heeft mij geholpen scherp op de lens te hebben wat voor mij essentieel is in het leven. Wat wil ik zien, horen, weten als ik in mijn laatste uren terug kijk op mijn leven?

Wil ik zien dat ik mijn school heb afgemaakt zodat ik een diploma heb als ogenschijnlijke toegang tot een maatschappij die gedreven wordt door economische belangen als groei? Dat is tenslotte wat we onze kinderen met de paplepel ingieten? Dat dat is waar je dagelijks je liefde en je energie in dient te steken. Dat is hoe onze maatschappij kinderen ontvangt en als een worst door de gehaktmolen van de obsessie op leren heen duwt. Vijfjarigen die mij komen vertellen dat thuisonderwijs niet goed is ‘want je moet toch leren?’ Wil ik mijn kinderen in die trein hebben?

Wil ik leren te denken in ‘de baas zijn tijd’ en ‘mijn vrije tijd’? DE ultieme bewijzen dat een levend wezen zijn slavernij heeft aanvaard?

Wat wil ik, ten diepste, met dit ontiegelijk kostbare lichaam, met dit ontiegelijk kostbare leven dat ik mag leven?

Wat wil ik werkelijk en waarachtig zien in mijn laatste uren, over mijn leven?

Als de dood haar intrede doet, komt ineens de waarheid op het toneel. Dan zien we ineens, ook al is het een fractie van een seconde, wie we zijn en wat we hier werkelijk willen leven.

Herken je dat?

Wat is het waar het om gaat in dit leven? Welke film wil je zien in die laatste paar uren? Jouw laatste uren. Er komt een dag die de jouwe is. De dag die op je grafsteen komt te staan. Of op je urn. Je startdatum en je einddatum.

Wat wil je leven tussen die twee momenten?

Mijmerend,

Eugenie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s