Mijn schoolgeschiedenis: de Grote School

Bord kopieDe dag dat mij wordt meegedeeld dat ik na de grote vakantie naar de Grote School ga wordt het me koud om het hart. Ik ken het gebouw, ik heb de juffen en meesters zien lopen en fietsen. Ik ken het geluid van de bel dat van spelende kinderen ineens in rijen opgestelde houten poppen maakt. Het alles heeft een wat vacuüm getrokken, naargeestige energie bij zich. Ik huppelde er aan voorbij op weg naar mijn heerlijke kleuterklasje.

De dag na de grote vakantie ga ik het grote schoolplein op. Het vertrouwde en geliefde kleuterspeelplein is nu verboden gebied voor mij. De bel sommeert mij me op te stellen als een houten pop. We marcheren het gebouw in, kaal, groot en naar. Ik word met de stroom mee een klaslokaal in gesleurd. Ik krijg een tafel toebedeeld, Dat is vanaf nu mijn plek waartoe ik veroordeeld ben. Ik voel me ongemakkelijk.

In het speelkwartier vormen zich razendsnel groepjes. Ik hou me afzijdig, snuffel er wat langs maar geen groepje kan me bekoren. Ik hunker naar vriendschap, een warm moment. Het is er niet. Ik probeer vanaf grote afstand een glimp van juffie op te vangen. Ik ontwaar haar niet.

Na een paar dagen wordt het me duidelijk dat de groepjes wat problemen met me beginnen te krijgen. Voor wie ben ik? Tegen wie ben ik? Er komen wat kledders negatieve energie mijn richting op. Ik realiseer me dat ik iets moet doen om niet gepest te gaan worden. Ik kies het kind dat de macht over de hele klas heeft gegrepen en continu kinderen pest. Ik lok haar uit, ze wordt kwaad en ik daag haar uit tot een gevecht na schooltijd. Ze hapt. Ik breng de rest van de middag innerlijk klappertandend van angst door.

Als de bel gaat en ik het schoolplein opkom zie ik tot mijn afgrijzen dat niet alleen mijn klas maar de hele school zich in een kring op het plein heeft opgesteld. Ik ril maar hou me groot. Stap de kring in. Ik kan niet meer terug. De kring sluit zich, kinderen duwen elkaar onrustig heen en weer, joelen wat, morrelen wat. Het meisje kijkt me aan, sneert, probeert me belachelijk te maken. Ik word stil van binnen. Dan valt ze aan. Ze schiet naar voren. In een fractie van een seconde beweeg ik en haal razendsnel uit. Ze deinst naar achter, bloedt. Ik heb haar ooglid open gekrabd. Ik verlaat de kring zonder iets te zeggen. Kinderen wijken voor me en ik ga met een rechte rug het schoolplein af. Als ik de hoek om ben zet ik het op een lopen naar mijn veilige ouderlijke huis.

Deze strategie blijkt ieder nieuw schooljaar met nieuwe kinderen effectief te zijn. Ik wacht, kijk de kat uit de boom, bekijk wie de macht grijpt in de klas en die stoot ik van de troon. Zo heb ik de rest van het jaar van niemand last.

Ik ben verbijsterd. Waar is de liefde? Waarom mogen we niet meer spelen maar moeten we stil zitten. Ik stel vragen maar krijg geen antwoord. Ik stel de vragen thuis ook. ‘Papa, waarom moet ik naar school? Ik vind het niet leuk.’

Ik krijg antwoorden die gaan over ‘moeten leren, voor een diploma, voor later, voor werk, voor geld. Geld is belangrijk, geeft vrijheid’. Ik vind het een merkwaardig verhaal. Ik voel me namelijk mateloos onvrij. Ik voel me gevangen. Ik wil spelen, me weer blij voelen, waar is het avontuur? ‘Waarom dacht je dan dat je hier was?” wil mijn vader weten in het zoveelste verhitte gesprek over school. ‘Voor de lol!!” schreeuw ik. ‘Ik ben hier voor de lol!” Dat is het foute antwoord en ik heb ook nog geschreeuwd. Ik word naar mijn kamer gestuurd. Daar kijk ik mismoedig uit het raam. Hoeveel jaar nog… Er knijpt iets in mijn lichaam. Alsof het leven wordt afgesneden..

Ik probeer na schooltijd nog zoveel mogelijk te spelen. Op school vind ik alle lessen saai, behalve gym. Stoeien met de jongens na schooltijd is ook leuk. En ik ben voor het eerst in mijn leven verliefd en dat brengt de zon terug achter mijn gesloten innerlijke gordijnen. Ik ben van leven in de overleven-modus gevallen maar heb daarvan geen besef. Het is een langzaam afglijdende schaal. Ik heb er geen notie van dat het met de jaren alleen maar erger zal worden.

Na de basisschool ga ik naar een nog grotere school. Een echte leerfabriek. Het Titus Brandsma College in Dordrecht. Ik kijk er niet naar uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s