Mijn schoolgeschiedenis: kleuterschool

Bord kopieWe waren thuis met vier meisjes. We speelden in ons machtige ouderlijke huis onder de vleugels van mijn lieve, zorgzame moeder. Onze vader werkte en in de avond vlogen wij naar de voordeur om hem enthousiast te bespringen. We hadden het goed, voelden ons vreugdevol, levend en hadden zin in iedere dag.

Toen de tijd voor de kleuterschool aanbrak en de oudste als eerste mocht, bleven de andere drie sip en sikkeneurig achter. Wij wilden ook! Elk jaar werd er een foto geschoten op de stoep voor het huis: ieder jaar nam het aantal sikkeneurige gezichtjes af. Toen ik mocht – in die tijd liepen we als kleuters gewoon samen naar school en terug, heel normaal – was ik opgetogen. Wat een avontuur! Ik hield al van juffie toen ik haar met mijn jas nog aan, in de gang ontwaarde. Ik voelde me veilig en welkom. Ik vond het spelen in de klas en op het schoolplein heerlijk. Ik vond alles heerlijk, behalve de tonnetjes lauwwarme melk die ik elke dag leeg moest slobberen met een rietje. Voor de rest genoot ik. Ik had één beste vriendinnetje, Coby. Met de andere kinderen speelde ik ook maar echte vriendschap had ik alleen met haar. Ik was dol op haar.

Ik was weg van alle juffies op school. Ze hadden een vriendelijke gelijkmoedigheid over zich die me een rustig gevoel gaf. Ik rende voor ze en vond het fijn als ik die dag degene was die het bord na schooltijd mog schoonvegen. Elke dag stond er een verse tekening op waaraan ik me vergaapte. Wat mooi. Als ik het bord mocht schoonvegen had ik het idee dat juffie me heel bijzonder vond en van me hield. Dat moest wel. Wie hield er nu niet van me?

Elke dag veroverde ik samen met Coby de poppenhoek. De rest van het lokaal, waar je kon spelen met zand, de blokkenhoek, hadden mijn interesse niet. Spelen met poppen vond ik verrukkelijk. Ik heb het idee dat ik dat dan ook de hele kleuterschool deed.

Het leven was één groot spel, een grote aaneengesloten stroom van heerlijke momenten waarin ik mezelf, mijn lichaam, mijn familie, mijn omgeving spelenderwijs leerde kennen. Elke dag was een feest en de dag was altijd te kort. De liefde die deze periode kenmerkte maakte dat ik volledig tot mijn recht kwam. Ik was een intens vrolijk huppelkind, goedlachs, open en blij.

Ik had geen vragen, ik zocht geen antwoorden. De wereld kwam volledig aan mijn ontwikkeling tegemoet. Als een bloem bloeide ik op, in een natuurlijk tempo en in de voor mij juiste omgeving. Er was geen haast, gewoon alleen het nu. En het nu bulkte van de liefde.

Maar dan komt de Grote School er aan..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s