Thuisonderwijs: het eerste begin

foto 1Ik heb mijn levenspartner gevonden. We krijgen een kind. Tijdens de zwangerschap lees ik alles wat los en vast zit over onderwijs. Dat vind ik zelf wat vreemd want het schoolse gebeuren ligt nog ver weg maar ik doe het. Ondanks mijn eigen dorre schoolgang vind ik het een machtig onderwerp. Ik verslind de boeken van Maria Montessori. Geweldig vind ik ze. Kan me er helemaal in vinden. Wentel me er in rond en ben als een kind zo teleurgesteld als ik ze uit heb. Mensen die van een opgeschreven gedachtegoed gebak weten te maken. We ontdekken Summerhill en zijn volkomen verkocht. Ik bestel en lees alle boeken van A.S. Neill. Hij is voor de vrijheid van kinderen. Dat zijn wij ook!

asneill_02Neill: ‘Trying to form minds that will question and destroy and rebuild’

There is no pressure to conform to adult ideas of growing up, though the community itself has expectation of reasonable conduct from individual.’ We zijn helemaal verrukt.

Summerhill is een community waar kinderen leven, gefaciliteerd door volwassenen. Kinderen hebben de vrijheid om volledig zichzelf te zijn.  Kinderen hebben bij Neill het recht om te spelen zolang ze willen. Er zijn lessen en docenten. Maar alle lessen die worden aangeboden zijn optioneel. Als je je inschrijft voor iets verwacht men dat je komt maar als de leraar dodelijk saai is, merkt hij dat omdat kinderen wegblijven of vertellen dat ze het niet te harden vinden en het anders willen. Van volwassenen wordt verwacht dat ze naar zichzelf kijken, bewustzijn ontwikkelen over zichzelf. Met kinderen zijn en werken is een fundamenteel belangrijke taak. Feitelijk een van de belangrijkste en rijkste taken.

Summerhill, waar het goed en normaal is om helemaal niets te doen, te zijn, te dromen.. Relaties staan voorop, het leven leven zoals het zich aandient. Kinderen leren er via de meeting, een dagelijks terugkerende ontmoeting in het hoofdgebouw van alle mensen die iets te melden hebben, op een natuurlijke manier voor zichzelf uit te komen en op te komen, te weten en te communiceren wat ze belangrijk vinden. Communicatie, zelfvertrouwen, plezier staan voorop.

Succes is geen drijfveer om iets te doen. De toekomst wordt niet terug in de tijd gehengeld als excuus om nu iets te doen voor later. Als er al over succes gesproken wordt dan is succes nimmer iets dat wordt bepaald door maatschappelijk aanvaarde dogma’s maar door het kind zelf.

Jaren later, als Jesse een jaar of zes is, en Tygo erbij is gekomen, gaan we er op bezoek. Als we de poort door zijn zien we rechts een winkeltje. Een kind is op weg naar dat winkeltje maar als het ons ziet, wijzigt het spontaan de koers en komt met uitgestoken hand op ons af. We worden hartelijk welkom geheten. We zijn flabbergasted. Wauw. Dat is even andere kost dan we in Nederland op scholen zijn tegengekomen.

Om de gebouwen van Summerhill heen ligt een landgoed met natuur en allerhande plekken om te zijn, om te rusten, te spelen, te tekenen, schilderen of welke ontspanning je ook maar wilt in dat moment. Er wordt een boomhut gebouwd in een van de bomen voor het hoofdgebouw. Jesse klimt in de boom en wordt meteen opgenomen door de Engels sprekende kinderen. Ze verstaan elkaar niet maar begrijpen elkaar uitstekend. Overal zijn kinderen, waar je ook kijkt. In alle leeftijden. De sfeer is overal relaxed en gemoedelijk. Er is inderdaad veel plezier. We zien een hele groep kinderen, jonge en oudere, touwtje springen. Een van de oudere kinderen springt in met een mok thee in de hand. Gierend van de lach natuurlijk om de bende dit dat geeft. Iedereen gaat dan mokken thee halen. Lol, pure lol. Gewoon omdat het ontstaat. Hun gelach galmt tussen de gebouwen door, het is heerlijk om naar te kijken, om in te zijn.

De ogen van alle kinderen zijn open, stralend. Werkelijk van alle kinderen. We speuren serieus naar dofheid, teruggetrokkenheid, maar kunnen het niet vinden. Men spreekt ons als bezoeker zijnde ook open en ontspannen aan. Kleine kinderen die een praatje komen maken en werkelijk in contact gaan.

We spreken de docenten en allen zijn openhartig, eerlijk en transparant. Vertellen waar ze tegen aan lopen, over hun gevoelens, hun groei. We zijn in het paradijs beland.

Dit is hoe een plek voor kinderen hoort te zijn, om de ontwikkeling van kinderen in alle leeftijden in harmonie en met liefde te laten opbloeien. Dit is geen school. Dit is een thuis. Alle  kinderen in alle leeftijden hebben altijd, elke dag een thuis nodig. Een besef van thuis maar meer nog het beleven dat ze thuis zijn. Niet aan het einde van de dag maar altijd. Dat is de basis van iedere ademteug van een mens; weten dat je thuis bent. Continu weten en ervaren, bevestigd krijgen door de mensen om je heen, dat je welkom bent, dat je graag gezien wordt, dat je er toe doet, en tot je clan behoort. Dat je van nature je eigen plek hebt op aarde, in de wereld, tussen de mensen. Dat is het geboorterecht van ieder mens. Hier leven ze dat. Dit is wat we zoeken. Voor onze kinderen.

En we bekennen elkaar niet alleen voor onze kinderen. We willen zelf eigenlijk ook wel blijven en de terugreis afzeggen.

We kunnen het helaas niet betalen. Zo’n 25.000 pond per kind per jaar, dat kunnen we niet ophoesten.

Toch keren we intens blij en opgewekt huiswaarts. Te weten dat het bestaat, dat het kan in deze wereld is een grote rijkdom en geeft ons veel moed.

Dat zullen we in de jaren die erna komen, hard nodig hebben. Maar dat weten we op dat moment nog niet.

Advertenties

2 thoughts on “Thuisonderwijs: het eerste begin

  1. Pingback: Mijn schoolgeschiedenis: de HEAO | Freeskool Nederland

  2. Pingback: Thuisonderwijs: Leerplichtwet is Zwijgplichtwet (2) | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s