Het genot van het gewoon even niet weten

5964880669_a93290b8f4_bTygo en Fianne zijn een geweldig koppel. Het stel gaat hartverscheurend godzalig met elkaar om. Tygo die het favoriete spel van Fianne speelt; ‘hondje’. Fianne die Tygo spontaan overspoelt met liefdesbetuigingen. Samen, hand in hand, naar de speeltuin. Hoe ze samen heerlijk zitten te kleuren aan tafel. Hoe Tygo haar met eindeloos geduld probeert te leren rekenen. (‘Fianne, je moet wel opletten!’). Name it.

Maar het is ook weleens anders.

Als Fianne in haar treitergedoe verdwijnt. Meestal is ze daar rap uit te halen maar er zijn van die merkwaardige dagen dat niets maar dan ook niets helpt. Het hele lijstje van mogelijke oorzaken is dan afgevinkt. En alles wat een zonnige, opgewekte, zich nergens aan storende creatieve moeder (twiettwiet) maar heeft kunnen doen geeft zero verbetering.

En als Tygo in zijn starre, duffe, levenloze boekhoudkundigachtige dorre energie verdwijnt. Hij gaat dan volledig opgedroogd Fianne vertellen hoe dit en dat moet. Of niet moet. Wij vallen er van in slaap maar Fianne krijgt het op haar heupen.

In beide gevallen trekt Tygo aan het kortste eind. In beide gevallen vindt Tygo zich uiteindelijk terug in een positie waar zijn kleinere zusje als een tractor over hem heen gaat en hem als het ware het asfalt inrijdt. Hij heeft gewoon geen verweer. Fianne krijgt hem met een knip van de vingers boven in de boom.

Mijn stelling is dat de ouder dit soort taferelen dient te ontmantelen. De kinderen zijn te onervaren. Dus heb ik in de loop der tijden mijn volledige ouderschaps-opvoedkit op hen uitgeprobeerd en ik moet die iedere keer opnieuw updaten.

Hoe leer ik een kind dat slap in de benen is, grenzen te stellen? Hoe breng ik hem bij zijn power als het van binnen slappe hap is? Een kind uit de woede halen en kalmeren is een eitje. Maar hoe help ik een kind dat energetisch verzwakt is door de mind in kracht te komen?

‘Kom maar mee, Tygo’, zeg ik. ‘Ik ga je helpen vrij te zijn van deze rot energie die nu je lichaam verziekt. Als je weer ontspannen in je lichaam bent, kijken we naar wat er gebeurde en naar wat je wilde.’

Fianne geef ik een opdracht: ‘Ik ga Tygo helpen en daarom wil ik dat jij nu op de bank een boekje gaat lezen. Als ik klaar ben met Tygo helpen kom ik naar jou toe. Welk boekje ga je lezen?’

Een eenvoudige oefening om een kind in het lichaam te krijgen is te werken met aandacht en adem.

‘Ga maar op je buik op bed liggen, Tygo. Wat we eerst gaan doen is kijken hoe het in je lichaam is. Hoe het nu is. Doe je ogen maar dicht en ga met je aandacht naar je keel. Als je in je keel bent, tik je met je hand op het matras, dan weet ik dat je er bent. Ok. Voel maar wat er in je keel te voelen is.’

Tik.

‘Ok. Waar wil je aandacht nu naartoe?’
‘Mijn buik.’
‘Ok. Ga maar mee met de energie. Ga naar je buik. Hoe is het daar?’
‘Gespannen.’

‘Ok. Dan gaan we je lichaam helpen. Je gaat nu drie keer zo diep als je kunt inademen; je buik wordt helemaal bol en dan adem je uit. Je ademt zo diep in als je kunt. En kijk maar eens wat er gebeurt. Probeer het maar eens.’

Tygo ligt op zijn buik op bed, ogen dicht, gezicht naar rechts, armen langs zijn lichaam en ademt zo diep als hij kan in. Zijn buik bolt en drukt zijn lichaam omhoog. ‘Ok, nu laat je je adem los.’ Zijn lichaam daalt. ‘Doe dat nog maar eens een paar keer’. Tygo doet het. ‘En hoe voelt het nu?’ Het voelt ontspannen. ‘Ok, draai je maar om en vertel wat er gebeurde.’

En Tygo vertelt dat hij met zijn knikkers bezig was en dat Fianne kwam en in zijn doos met knikkers begon te graaien. Toen hij haar trachtte te stoppen reageerde ze niet. ‘Ik voel me dan slap van binnen worden. En dan heel boos.’ Krachteloos. ‘Ik weet niet hoe ik haar moet stoppen. Ze gaat gewoon door. Ze is sterker dan ik!’

We zijn een tijdje stil. Er komt niets in me op. Ja, haar negativiteit is sterker in die momenten. Fianne’s mind heeft de voorkeur om voorwaarts te gaan. Die van Tygo wil  oplossen, verdwijnen, onzichtbaar worden. Die combinatie zorgt ervoor dat Tygo gedwongen wordt te veranderen omdat hij nu steeds onder de voet gelopen wordt.

‘Ik weet niet wat ik moet doen.’ Ik voel aan hem hoe hij ontspant van binnen. Hij zit dicht tegen me aan, mijn arm om hem heen. Het is helemaal stil in en om ons heen. ‘Ik voel me helemaal rustig’, zegt hij zachtjes. ‘Is het goed zo? vraag ik. ‘Ja’, zegt hij wat verrast. ‘Kun je zo verder?’ Ja, hij kan verder. Ik ben ook stil verrast door wat er gebeurt. Er gebeurt eigenlijk niks maar tegelijkertijd is de energie totaal veranderd. Ik krijg een knuffel, hij staat op en gaat rustig naar Fianne. ‘Ik wil met je knikkeren, Fianne,, maar als ik zeg dat je niet in mijn bak met knikkers moet graaien, moet je stoppen.’

‘Ok’, zegt ze opgeruimd en ze gaan spelen.

Ik realiseer me tevreden, met een soort zachte dankbaarheid, hoe belangrijk het is, hoe bevrijdend het is… dat moment dat je erkent dat je het in dat moment gewoon echt niet weet. Als dat echt onder ogen gezien wordt, komt er rust.

Advertenties

One thought on “Het genot van het gewoon even niet weten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s