Aan mij de eer

Lumos! kopieEen paar jaar geleden begon ik te schrijven. Tussen de bedrijven door.. maanden niet en dan een paar avonden achter elkaar weer wel.. En zo een paar jaar door.. onze eigen ontwikkeling met daarin misschien waardevolle inzichten voor anderen..

Ik schreef meer dan 400 pagina’s bij elkaar en dumpte dat ergens weg. Het was allemaal waardevol wat ik schreef maar tegelijkertijd onleesbaar. Een meterslange uitdraai van woorden zonder kop, zonder kont.. geen begin, geen opbouw, geen eind. Na twee pagina’s zou je als lezer volstrekt verdwaald zijn maar toch door willen lezen omdat wat er stond een bel deed rinkelen..

Ik heb nog zo’n boek op de plank liggen… ook tussen de bedrijven door geschreven.. ‘In Vrijheid Bevallen”. Het is geweldig, het is hartverscheurend, ondersteunend, informerend, confronterend, prettig geschreven want je moet wel door blijven lezen, het opent het hart want er wordt waarheid geschreven en je gaat down want het legt al het zieke van de geboortemachine bloot.. maar het is geen boek. Het is een aaneenschakeling van woorden die wijsheid, wetenschap, ervaring, kennis, vragen en antwoorden of gebrek aan antwoorden vertegenwoordigen.. over onze essentie.. als vrouw.

Het eerste boek dat we uitbrengen is ‘Opvoeden in een gestoorde wereld’. Ik heb de meer dan 400 pagina’s in de schoot van Jan gedumpt en heb gezegd: ‘Kun jij hier iets van maken dat wel leesbaar is?’ En hij begon te lezen. En met het lezen begon hij te werken: kijken, lijnen aanbrengen, structuur aanbrengen, hele pagina’s deleten (aarrggh), schuiven, verfijnen in delen, verder verfijnen in hoofdstukken, de hoofdstukken vullen met stukken tekst overal en nergens vandaan uit de basistekst, alinea’s invoegen, inleidingen en overgangen schrijven, stukken toevoegen… en nu ligt er voor mij… een boek! Een echt, echt boek.

En Jan werkte samen met Wouter en zij samen produceerden een boek dat zo prachtig is. Zo prachtig. We noemen Wouter hier thuis lachend ‘Wouter de Lay-outer’.

Ik ben nu bezig het boek, na maanden, te lezen. Ik lees het als een vreemde. Alsof ik het niet zelf geschreven heb en dat is fascinerend. Ik ben er zo lang inhoudelijk zelf niet mee bezig geweest.. En nu ligt het in dummy vorm voor me en kan ik het aanraken, doorbladeren..

Ik lees en lees… Haal hier en daar nog typefoutjes eruit.. Er blijven er altijd een paar zitten.. wat een boek! En het wordt ook al in het engels vertaald. Terwijl ik lees, leer ik weer.

Aan mij de eer…

Dit is ‘Zo binnen, Zo buiten’ in werking.

De liefde is in opkomst als een storm waarvan de kust nog niet weet ze komt.

Dankbaar,

Eugenie

Advertenties

One thought on “Aan mij de eer

  1. “De liefde is in opkomst als een storm waarvan de kust nog niet weet dat ze komt…” prachtig. Krijg het er helemaal warm van 🙂

    Michelle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s