Onderdrukken jullie de gevoelens van de kinderen?

DSCF4362Dit is een vraag die we van sommige ouders krijgen. ‘Mag het kind niet negatief zijn? Mag het zijn emoties niet uiten? Onderdrukken jullie de gevoelens van de kinderen?’

De meeste ouders die deze vragen stellen geloven in onvoorwaardelijk ouderschap en geweldloze communicatie.

Onvoorwaardelijk ouderschap
Teresa die ‘Onvoorwaardelijk Ouderschap’ toepast, ziet het als volgt. Het kind heeft het nodig zijn emoties te uiten en ouders moeten dit proces niet stoppen en niet verkorten. Als ouders hun kinderen stoppen werken ze mee aan een maatschappij die het normaal vindt dat de ene mens power heeft over de andere. De wortel van het willen onderdrukken van een ander, een kind, is de woede in de ouder zelf. Ouders raken getriggered door hun verleden. De emoties van het kind roepen oude emoties in de ouder op. De ouder maakt de fout van de eigen ongemakkelijke gevoelens af te willen door het kind te stoppen. Ouders die hun kind afremmen in het uiten van emoties maken de kinderen verantwoordelijk voor de emoties van de ouder.
Teresa Brett: Parenting for Social Change

Hoe wij kijken.. Bewustzijn
Het kind heeft het nodig dat zijn ouders hem steeds helpen herinneren wie het werkelijk is: vrij bewustzijn in een vrij lichaam. Het optreden van emoties is een teken dat het vrije bewustzijn is ingedamd door de mind. De mind produceert overtuigingen met bijbehorende emoties die door de jaren heen de persoonlijkheid scheppen. Hoe meer persoonlijkheid in een lichaam, des te minder bewustzijn, des te minder liefde.

Ouders moeten een kind dat totaal is overgenomen door emoties helpen het uit acten van de emoties te stoppen. Het kind heeft het nodig teruggebracht worden in het eigen lichaam. Dat doen ouders door te handelen vanuit hun authentieke power die de authentieke power in het kind raakt.

Helpen ouders hun kind hiermee niet dan werken ze mee aan een maatschappij die de persoonlijkheid tot god verheven heeft waardoor het contact met de waarheid en de liefde verloren is geraakt.

Teresa ziet het kind als het lichaam met daarin alle behoeften, gedachten, emoties en het daaruit voortvloeiende gedrag. Als het kind iets wil en het krijgt het niet dan ontstaan er emoties als woede, etc. Dat is volgens Teresa natuurlijk.

De ouder moet de eigen emoties uit het verleden onderkennen, ervaren en er laten zijn zodat gezien kan worden waar ze vandaan komen. De ouder moet dus aandacht besteden aan zijn verleden. Daarna kan de ouder in rust, met acceptatie, present, bij de uitingen van de emoties van het kind zijn. Geluk is hierbij afhankelijk van de omstandigheden, waar de ouders een onderdeel van uitmaken.

Wij zien dat fundamenteel anders. Wij zien een kind dat liefde is, bewustzijn. De liefde, het bewustzijn, is het kind. Het lichaam is het vervoersmiddel, de tijdelijke jas die aan het eind van de rit in de vorm van een fysieke dood, afgelegd wordt. De behoeften, gedachten, emoties zijn niet het kind maar produkten van de losgeslagen mind. (Er zijn natuurlijke behoeften zoals voeding, drinken, onderdak, veiligheid maar die bedoel ik hier niet. Ook de natuurlijke verwachting liefde terug gespiegeld te krijgen is hier niet in het geding. Dit alles moet, als het even kan, afgedekt worden.)

Het kind overgenomen te laten zijn door emoties is onbewustheid en gebrek aan contact met het eigen wezen.

Ouders raken in het huidige moment getriggered door hun mind programma’s die in dat moment geactiveerd worden en de ouder de onbewustheid intrekken.

Het is de taak van de ouder deze programma’s  te gaan zien en te ontkrachten. Ouders die hun kind niet afremmen en helpen in het ongecontroleerd rondsmijten van emoties, laten hun kind aan hun lot over, versterken de negativiteit in het kind en dammen daardoor de onvoorwaardelijke liefde in. Ouders die het kind niet afremmen in het uiten van emoties, maken het onervaren kind verantwoordelijk voor de enorme taak van het omgaan met die emoties, zonder hen adequate tools te geven hoe dat te doen en zonder dat er bewustzijn komt op het proces. Het kind zal zijn leven daardoor slijten onder juk en regie van de mind. Ongeluk zal het kind ten deel zijn.

Opvoeden gaat niet om het onderdrukken van gevoelens maar om het, door de jaren heen, bewust helpen maken en worden ervan, het bewust worden van de werking ervan zodat het kind er vrij van wordt. Als je vrij raakt van emoties/gevoelens raak je vrij van de terreur van de mind. Je wordt je ware zelf. En dus vrij. Er is maar 1 vrijheid in deze wereld. Vrij zijn van de terreur van de eigen mind. Vrij zijn van ongeluk. En dat is verlichting. Verlicht zijn.

Dat is wat we onze kinderen gunnen.

Eugenie

Advertenties

4 thoughts on “Onderdrukken jullie de gevoelens van de kinderen?

  1. Dam je dan gevoelens van blijdschap dan ook in? Dat is toch ook een product van de mind? Dus je spreekt je kind erop aan als het boos is, als het blij is, als het verdrietig is en dat leidt volgens jullie tot vrijheid? Of begrijp ik het dan niet goed?

  2. Zo kort door de bocht is het natuurlijk niet. Als blijdschap opgefokt is omdat het door de mind komt is dat een ander verhaal dan wanneer het kind vrij is en dus vreugde ervaart.

  3. Hi Eugene, wat doe je dan precies in de praktijk in een moment van grote emoties? Dat is mij echt niet duidelijk geworden door je uitleg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s