Ontploffen als ouder: doorbreken van de waanzin

the path ahead kopieEn dan sta ik daar voor de zoveelste keer vol gepompt met emoties tegenover mijn kind en ik kan het wel wat! Ik heb een zinderend lijf en die overgekookte kop. De energie in mijn cellen brandt en wil voorwaarts met maar één doel: alles in dat kind stoppen. Voor nu en voor altijd. ‘Wat nou? Ik snap het niet?’ komt er uit het kind en ik voel dat ik niet binnenkom, geen vat heb noch krijg… Dat is onverteerbaar voor mijn mind en ik voel de adrenaline in mijn bloedbaan toenemen… Mijn kaken staan gespannen en ik hoor mezelf steeds maar dezelfde dingen zeggen. Mijn stem is hard en schril.

Ik heb de merkwaardige gewoonte als ik woest ben om op te gaan ruimen. Als een dolle stier ga ik door het huis en smijt alles wat ik tegen kom in kasten en de Kliko. En terwijl ik dan zo bizar bezig ben betrap ik me erop dat er stiekem daar ergens beneden in dat rond rennende lijf iets zit, nauwelijks merkbaar maar toch, het zit er, dat er van lijkt te genieten om zo tekeer te gaan. Dat is heel akelig om te moeten zien en nog akeliger om te moeten toegeven maar er is iets, een soort stiekem schuddebonkebeestje, dat de boel nauwlettend in de gaten houdt of de temperatuur niet daalt. De hitte in dat lijf moet blijven. Negatief plezier noemen ze dat bij het Padwerk, een soort therapie die ik lang geleden voor niks heb gedaan. Dat is die flits energie die maakt dat moeders net te hard in dat oorlelletje knijpen. Dat ding in je systeem waardoor je dat armpje net te agressief naar je toe rukt terwijl er tegelijkertijd iets ijverig doende is te doen alsof het allemaal wel meevalt… Iets dat woordeloos bagatelliseert dat je zo kwaad bent… ‘neuh, het valt best mee’. Ken je dat? Oow, zo vilein en venijnig. Ik weet door ons werk dat talloze ouders dit snerpende kreng in het lichaam herkennen en in de lach schieten als ik er over vertel… negatief plezier… een akelig ding. Een waanzin ding. Het is knettergek dat je je kind pijn wilt doen. En toch zit er ergens zo’n serpentenenergie in ieder lijf.

Hoe kom je hier uit? Hoe zorg je dat dit ding voor eens en voor altijd uit je systeem gaat en nooit meer terugkomt? Het is een onderwerp waar een taboe op zit. En dat moet er af zodat het onderwerp de Kliko in kan. Want dat is wat we willen.

Hoe doorbreek je deze waanzin?

Naast het ontwikkelen van een ouderschaps-opvoedkit waarin je vaardigheden oefent zoals het continu ontspannen van je lichaam, het leren kijken in feiten in plaats van het reageren vanuit emoties is het ook nodig om dingen uit je koffer te smijten.

Onwaarheden opruimen
Er zijn veel onwaarheden die de mind ons liegend influistert. Dit is er een, en het is een krachtige maar deze moet eruit:

Het komt door mijn verleden

Het komt door mijn verleden in de betekenis van: ‘In mijn jeugd heb ik niet voldoende liefde, aandacht, respect gehad. Mijn moeder gaf me niet genoeg dit en mijn vader gaf me niet genoeg dat. En dat komt allemaal boven als mijn kind zus of zo doet of laat. Ik moet dus leren mezelf nu te geven wat ik toen ontbeerde.’ In die tredmolen heb ik jaren gezeten. En hier komt niemand fundamenteel uit. De oorzaak is dat de mind, die het verhaal serieus neemt en zich ermee identificeert, niets anders doet dan dat verhaal te herhalen of te vervangen door een ander verhaal. De hypnose dat we onze gedachten met bijbehorende emoties zouden zijn, wordt niet doorbroken.

Ik leg dit aan mijn kinderen uit door het beeld van een projector waar dia’s in gaan, te gebruiken. Wij zijn de projector. De mind haalt in een huidige situatie, een oude dia uit een laatje en zet dat razendsnel voor ons scherm waardoor we naar onszelf en de wereld kijken. Het is niet de feitelijke situatie van toen die als dia ingeladen wordt maar de reactie van de mind op die situatie in het verleden. Dat doorbreken door te gaan zien dat we de projector zijn en niet het verhaal, maakt werkelijk vrij. Dat is het verschil tussen therapeutisch of spiritueel bezig zijn. Spiritueel de mind onder beheer krijgen is een short cut uit de greep van de mind.

Dus het is niet boeiend, noch bevrijdend, te gaan zoeken naar de reden waarom ik ga opruimen. Het is niet interessant te onderzoeken wat maakt dat ik zo razend word, wat er getriggerd wordt zolang ik onder het juk van de mind alle emoties loop uit te acten. Ik zal in die toestand verhalen vinden. Als het moet schudt de mind een hele doos met dia’s in me leeg en heb ik werk voor jaren om het allemaal te onderzoeken, te bekijken, door te werken. Bevrijdender is het om de werking van de mind te gaan doorgronden. En dat kan alleen maar met bewustzijn.

Stil worden dus. En van daaruit kijken. En met stil worden bedoel ik weer dat de aandacht ogenblikkelijk, zo snel als je maar kunt weggehaald moet worden uit de gedachten en naar het lichaam toegebracht moet worden.

Het hielp mij om op rustige momenten onder ogen te gaan zien dat de talloze verhalen die ik mezelf vertel geen waarheid zijn. Verhalen als ‘ik word nu boos omdat mijn vader me vroeger niet goed behandelde’ of ‘ik ben nu onzeker omdat ik vroeger werd gepest’. Vul de rij zelf maar aan. De lijst is eindeloos. En dat geldt voor iedereen.

Mij heeft het bevrijd dit soort zinnen, die mijn mind door me heen joeg, uit het automatische onbewuste te halen en op te schrijven. Daarna keek ik er naar, vanuit stilte. Barry Long stelt dat we moeten kijken, niet vanuit onze ogen maar vanuit onze solar plexus, als die in rust is. Toen ik dat begon te doen, zag ik, dat de zinnen niet eens logisch waren. Het is onzin.

En dat maakte vrij. Dit is het werk dat ik moest doen als er geen conflicten waren. Op rustige momenten.

Ik ben nooit meer woest. Ik hoef mezelf nooit meer te bekennen dat er stiekem agressie in mijn lijf is, ik heb nooit meer schuldgevoel. De verhalen die deze gedragingen veroorzaakten zijn een stille dood gestorven omdat de verhalen geen voeding meer kregen. Dan verhongeren ze en verdwijnen eenvoudigweg. Ze lossen op in het niets, waar ze horen.

Advertenties

3 thoughts on “Ontploffen als ouder: doorbreken van de waanzin

  1. Heerlijk hè? Ik ben Barry ook zooooo dankbaar voor zijn lessen.
    Die bevrijding……. die rust in mijn lijf na al die jaren van onrust en mij ongelukkig voelen……
    Dat ik kan uitroepen: I LOVE LIFE !!!

  2. Af en toe word ik ook helemaal gestoord van mijn eigen brein. Het brein dat ervoor gemaakt is om ervaringen op te slaan en op basis daarvan voorspellingen te gaan doen en plaatjes in te kleuren die er wellicht helemaal niet zijn. Ik reageer op basis van (negatieve) ervaringen en sta niet meer voldoende open voor het hier en nu, de werkelijkheid van het moment.
    Hoe kom je daarvan los? Hoe zorg je ervoor dat je brein niet meer doet waarvoor het juist gemaakt is? Hoe krijg ik de rust weer terug om alle gebeurtenissen te wegen en dan pas te handelen? Mijn o zo mooie, goed getrainde grijze massa. Je beslist voor me, nog voor ik zelf kan kiezen…. En inderdaad ben ik dan weer eens ontploft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s