Ontploffen als ouder: de emotie containen

DSC00099Omdat er zo heerlijk veel werk is en ik barst van de zin om ermee verder te gaan zit ik al vroeg in de ochtend aan tafel. Er moeten tig uitnodigingen voor de boekpresentatie verstuurd worden, ik wil contact opnemen met speelgoedfabrikanten om mijn ideeen voor een stuk speelgoed verder uit te werken, er moet een uitdraai komen voor ‘tafelmanieren in de middeleeuwen’ voor het puberproject, en nog veel meer.
Ik begin met de uitnodigingen. Dat zijn er heel wat. En omdat ik iedereen persoonlijk wil uitnodigen is het tijdrovend. En een karwei waar ik al mijn aandacht voor nodig heb. Fianne is naast me neergestreken, tekent en praat honderduit. Haar snaveltje staat geen twee seconden stil en als ze stopt met praten begint ze met fluiten.

‘Maar mama, we kennen toch twee Robs? Die ene die fruit eet alleen? Meloen en zo? Toch mama? Mama? Toch mama?’ Ze heeft het over Rob Greuter die een keer heeft opgepast en die ze dus graag terug wil zien. Ze wil een foto zien dus ik open FaceBook en laat het snuitwerk van Rob zien.

247094_1663082830560_5973038_nMadame is tevreden en kleurt en fluit vrolijk verder. Ik heb inmiddels ontdekt dat ik een fout in de verzending heb gemaakt. Voor ik die heb kunnen verbeteren voel ik getik op mijn arm. ‘Mama, kijk eens, mama..de maan kan toch geen gezicht hebben?’ Fianne is bezig de kleurplaten in het boek van Snoebel te kleuren en daar staat een maan met een lach op zijn gezicht in.

In mijn buik begint een sliert irritatie te kringelen. Die sliert wil omhoog, die wil groeien. Ik richt mijn aandacht ogenblikkelijk naar die sliert en neem hem waar. Hij verdwijnt meteen. Mijn hoofd is stil. Tik, tik.. ‘Mama. mag ik een foto van de maan zien?’

Vroeger zou dit reden geweest zijn om de laptop met een knal dicht te slaan, mijn stoel met een noodklap naar achteren te schuiven om zwaar geirriteerd de keuken in te stampen om daar iets zinloos te gaan doen, onderwijl kankerend en een pokkedamp verspreidend. ‘Ik kan ook nooit eens normaal doorwerken hier.’ En om dan mijn pijlen op Jan te richten. ‘Wat ben jij eigenlijk aan het doen? Facebooken?’ Gegarandeerd dat dit uit zou zijn gelopen op een knallende ruzie waar ik briesend naar boven zou zijn gegaan om daar op te gaan ruimen, wat ik altijd deed als ik boos was.

Ik wil dat nooit meer meemaken. Dus ik kijk het feit in het smoel. Ik werk in aanwezigheid van een klein vrolijk kabaalmakend meisje. Ik heb daar zelf voor gekozen. Ik kan dat heel goed. Het feit is dat zij niet uren stil kan zijn en dat is ook niet goed voor haar. Daarom is het feit dat ik langzamer werk dan wanneer ik alleen zou zijn. Ik richt mijn bewustzijn op de opkomende emotie en die sterft af in het licht van mijn aandacht.

Daarna kijk ik of ik ga handelen. Ik kan het alleen werken nu gaan organiseren. Ik kan stoppen met werken en met Fianne aan de slag gaan, er zijn talloze mogelijkheden. Ik kies ervoor door te werken in een langzamer tempo en regelmatig mijn werk neer te leggen om vol met mijn aandacht bij mijn meisje te zijn.

Barry Long noemt dat ‘de emotie containen’. Je brengt razendsnel je aandacht naar de opkomende emotie en zet die als het ware in stilstand door er met je hele aandacht ‘omheen’ te zijn. Je laat de emotie dus niet doorschieten je lijf in, waar die afschuwelijke energie zal produceren en zal groeien. Je onderdrukt de emotie ook niet; je bent er helemaal bij. Tevens zorg je dat het hoofd stil is zodat er geen rijksweg kan ontstaan van het hoofd naar beneden, naar de emotie.

De mind wil die kortsluiting die dan ontstaat, graag. Door met de aandacht de emotie in het gezicht te zien, lost die op in het niets.

Dit zijn beide verschillende oefeningen die apart gepraktiseerd kunnen worden. Als ik voor mezelf spreek dan moet ik ze praktiseren. Dus:

1. Het stoppen van het denken in het hoofd.

2. Het versnellen van de aandacht en die in het lichaam brengen: het containen van de emotie.

Aan het werk!

Advertenties

5 thoughts on “Ontploffen als ouder: de emotie containen

  1. Welbeschouwd stop je niet werkelijk met denken, maar richt je je aandacht op iets anders. Op je eigen emotie in plaats van op het object van je emotie (je kind). Daardoor word je je bewust van je gedachte achter je emotie (dat kind hindert me in mijn werk) en krijg je de gelegenheid om een andere gedachte te kiezen (een vrolijk kwebbelend kind is OK), en dat resulteert ogenblikkelijk in een andere emotie.
    Gedachten en emoties zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden. Wil je hier zelf meer regie over hebben, dan is je gedachte de enige ingang. De emotie waarnemen betekent luisteren naar een alarmbel, de alarmbel die je wijst op de onderliggende gedachte, die je vervolgens kunt veranderen, als je dat wil. En die nieuwe gedachte, is wat de nieuwe emotie (bijvoorbeeld aanvaarding) brengt.

    • Mijn ervaring is dat het andersom is. In een babylichaam starten geen gedachten maar is er energie, die emoties worden. Als het denken zich ontwikkelt grijpen die emoties zich aan gedachten vast. De ene gedachte omzetten in een andere is het schuiven van meubels maar geeft geen fundamentele bevrijding. Het is het stoppen van het denken dat ons in ‘zijn’ brengt. Er is bij mijn weten geen andere weg. Ik zie het dus anders, Pieter.

  2. Dat is mooi gezegd Jan, maar wat je beschrijft is gewoon jouw gedachte over gedachten. Misschien verstaan we allebei iets anders onder de noemer “gedachte”. Zou het kunnen dat je “overtuiging” bedoelt, en dat ik een ruimere definitie hanteer voor het begrip gedachte?

  3. Pingback: Ontploffen als ouder: de emotie in en eruit | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s