Jesse heeft Schuddebonk

DSC00201Jesse en Tygo kunnen goed met elkaar. En soms slaat Schuddebonk toe.

Samen gaan ze op de fiets een aantal karweitjes opknappen. Een zak met prinsessenjurken terugbrengen naar de eigenaresse, kozijnen kopen (zoals Fianne rozijnen noemt) en naar de bieb.

Na een tijdje stampvoet Tygo woest het huis in, gevolgd door een verkilde Jesse. Tygo gaat boven afkoelen en komt na een minuut of wat iets gekalmeerd beneden. Jesse zit al op de bank, knarsetandend. Ik ben blij dat ik uit mijn ‘geen zin‘ fase ben.

‘Heb je schuddebonk, Jesse?’ Hij schudt zijn hoofd, de ijsklontjes vliegen om hem heen. Nee, hoor. Als ik van zijn antwoord in de lach schiet, ontdooit hij ook wat. Kijkt dan weer kil. ‘Vertel maar’, zeg ik tegen Jesse. Zijn ogen sproeien vuur. Ze waren samen naar de supermarkt gegaan en Jesse was naar binnengelopen, de tassen met dure kleertjes achterlatend in de fietstassen. Tygo had geroepen dat er iemand bij de kleertjes moest blijven. Jesse had begrepen dat Tygo bij de kleertjes zou blijven en stak zijn duim in de lucht waarop Tygo ontplofte want die interpreteerde die duim als: ‘zoek het maar uit, ik ga naar binnen’.

Nu zitten ze op de bank elkaar aan te kijken alsof ze elkaar haten. Als blikken konden doden waren er alleen nog twee brandplekken in de bank. ‘Jesse, we gaan je lichaam bevrijden van deze ziekmakende energie. Sluit je ogen maar.’ Hij doet zijn ogen dicht. ‘Je zit vol met haat en nijd. Dit is hoe het voelt. Ik stel voor dat je heel precies gaat voelen wat het doet in je lichaam. Ok?’ Hij knikt. ‘Ga maar met je aandacht naar je kaken. Hoe is het daar?’ Ik zie dat hij met zijn aandacht bij zijn kaken is want de vastgeklemde spanning daar laat meteen los. ‘Gaan we naar je handen, hoe voelt het daar?’ Zijn handen liggen gevouwen in zijn schoot en ontspannen zich iets. ‘Kun je je handen openen?’ Nee, dat gaat niet. Zo gaan we door zijn lichaam heen. Als hij zijn ogen opent, is hij meer thuis maar hij hoeft maar naar Tygo te kijken en de woede vlamt weer op. ‘Je gedraagt je als een getikte gek’, had Tygo hem vals toegebeten en die opmerking was de starter. En is dat nog steeds. Het brein van Jesse kogelt deze zin steeds zijn scherm op en de emoties volgen naadloos de tekst.

Ik laat hem wat bewegen en springen zodat zijn bloed wat meer gaat stromen en zijn ademhaling dieper gaat. Hij heeft moeite in zijn buik te ademen. Hij gaat weer zitten, handen op de buik en we spreken af dat we de ‘Snuitjes-oefening’ doen. Hij ademt diep uit en kijkt terwijl Tygo terugkijkt. ‘Blijf met je aandacht in je lichaam. De haat die je voelt is niet wie jij bent. Wat je ervaart in je lichaam als haat is uitsluitend de werking van je hersenpan. Die produceert de gedachten, de haat. Jij bent de liefde. Kun je dat voelen?’

Hij meldt dat hij dat nu een beetje kan zien maar dat de emotie wel erg, erg sterk is. ‘Doe je ogen maar open en kijk Tygo aan.’ Hij doet het. ‘Maak je gezicht maar zacht terwijl je blijft kijken. Je hoeft niets, er hoeft niets anders dan het nu is. Je kijkt, je voelt in je lichaam en houdt het grootste deel van je aandacht bij je uitademing. Zijn gezicht verzacht weer iets.

Ik vertel hem weer dat hij de rest van zijn leven mensen tegen zal komen die allemaal iets kunnen doen of laten dat niet prettig is. Dat hij al heel vaak heeft ervaren dat dit geen reden, noch de oorzaak is van je rot gaan voelen. Dat het de mind is die ons dat voorliegt en dat de enige oorzaak van haat etc. de werking van de mind is. Niet de gebeurtenis. Niet de ander. Dat het er om gaat, los van de omstandigheden in liefde te blijven en van daaruit effectief te handelen. Ja, Tygo heeft dingen gezegd die liefdeloos zijn. En ja, hij doet soms irritant. Dat is zo. En als Jesse dan gevangen komt te zitten in de negativiteit is altijd de eerste stap het lichaam vrij te maken van de terreur van de eigen mind. Daarna ga je handelen in de situatie. Nooit andersom. Niet met haat de situatie in want dan kun je niet goed voor jezelf zorgen.

‘Ok, nu ga ik je een paar zinnen aanbieden die je bevoelt en als het iets is, zeg je ze na’. Hij knikt.

‘Ook al vind jij, Tygo, dat ik me gedraag als een getikte gek, ik blijf in mijn liefde’.
Hij zegt de zin na, Tygo aankijkend. ‘En? Doet het iets?’ Hij wordt zachter. ‘Zeg het nog maar een paar keer’. Hij zegt het net zo vaak, voelend en kijkend, tot hij weer kan lachen en Tygo weer een knuffel kan geven. Tygo is meegegaan in de energie en is ook weer open.

Dan hebben we het over wat er nu feitelijk gebeurde. Een misverstand, zorg voor de kleertjes en Jesse had de situatie anders ingeschat. Hij had niet het idee dat er maar iemand zou zijn die de jurkjes zou willen stelen.

‘Is deze gebeurtenis, als je er nu in rust naar kijkt, reden om haat te gaan voelen naar je broer?’

Het komt hen nu wat vreemd voor. ‘Nee’, zeggen ze. ‘Nu het anders is, is het eigenlijk wel raar.’

Ze gaan de tafel dekken. Lunchtijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s