Thuisonderwijs: de overheid wil niet dat de burger VRIJ is

1422625_677306028961279_720491117_nIn Nederland hebben we de Leerplichtwet 1969. In de wet zit de mogelijkheid ingebouwd om als ouder, wiens recht het is te kiezen of en hoe het kind onderwijs zal krijgen, je te beroepen op vrijstelling van de leerplicht. Dat betekent dat je als ouder ontslagen bent van de plicht om je kind op een school in te schrijven. Je kind gaat dan niet naar school maar blijft thuis.

‘Ah, goed nieuws’, zul je denken als ouder die het huidige volstrekt ouderwetse, creativiteit dodende niet op het kind aangepaste onderwijssysteem meer dan beu is omdat je kind er niet tot volle bloei komt en je dat wel wilt.

Niets van aan. Je mag geen thuisonderwijs geven. Ja, je leest het goed: als ouder mag je geen thuisonderwijs geven.

‘HE?? Maar jullie geven toch thuisonderwijs??’

Jazeker, en met veel plezier en voldoening kan ik je vertellen. En ook in de kranten wordt nu ineens ‘het thuisonderwijs’ erkend als mogelijkheid om je kind te begeleiden, maar volgens de wet is het verboden.

Geen ouder mag thuisonderwijs geven. Thuisonderwijs als keuzemogelijkheid voor ouders is uit de wet geschrapt in 1969. Huisonderwijs noemde men dat toen. Daarvoor was huisonderwijs altijd een prima keuze die ouders konden maken. Na 1969 is ‘huisonderwijs’ verboden.

Je kind gaat niet naar school, zit dus thuis maar je mag geen thuisonderwijs geven. Wie kan hier chocola van maken? Niemand met een goed, gezond werkend brein.

Het is allemaal gejoker met woorden. Zo snapt de burger er tenminste niets van en dat is noodzakelijk als je mensen dom wilt houden. Je maakt simpele dingen middels wetten  extreem ingewikkeld en moeilijk. En dat is wat hier gebeurt.

Dekker gaat iets afschaffen dat er niet is volgens de Leerplichtwet.

Wie is hier nu aan het kabouteren…?

Het kind zit thuis maar het mag geen thuisonderwijs krijgen? Nee. De wetgever gaat er dan vanuit (volkomen knots en niet op de praktijk gebaseerd) dat het kind dan geen onderwijs geniet.

Het zit als volgt. De overheid wil niet dat de burger vrij is.

Herhaal de zin hardop of in stilte en kijk of dit WAAR is.

De overheid wil niet dat de burger vrij is.

Om het volk zoet te houden is de grondwet er waarin al onze vrijheden staan. Niet dat we daar iets aan hebben want geen rechter mag een zaak toetsen aan deze grondwet. Dat betekent dat wanneer de overheid een wet uitvaardigt die in strijd is met onze vrijheden de rechter daarover dient te zwijgen. Dat is ook weer vastgelegd in een wet.

De burger moet wel het idee hebben dat het vrij is maar daar houdt het ook mee op. Wij ouders zijn niet vrij te doen voor onze kinderen wat wij nodig achten. Ook ten aanzien van het onderwijs van onze kinderen moeten wij doen wat de staat wil. Het is in feite een dictatuur, een verborgen dictatuur. Kinderen moeten namelijk onder staatstoezicht hun hele jeugd in de staatsschoolbanken zitten. Dat is goed voor ze! Dat is waar ze recht op hebben. Met dit soort woorden wordt het volk gehypnotiseerd. En we zijn er erg lang ingetrapt, dat is een feit.

Wij ouders moeten ten aanzien van het onderwijs dat we voor onze kinderen willen, doen wat de staat eist. Zo niet, dan worden wij opgespoord door een opsporingsambtenaar die ons voor de rechter daagt. Wij zijn dan Verdacht. En wij moeten dan aantonen dat we toch echt wel brave burgers zijn.

Dat doen we door niet en nooit te zeggen dat we thuisonderwijs willen geven omdat dat het beste is voor ons kind. Als we dat zeggen zijn we de sjaak. Dan slaat niet alleen de Officier van Justitie genadeloos toe maar ook de rechter moet negatief voor ons vonnissen: zware boetes en in het slechtste geval de bak in. Het kind moet onder staatstoezicht staan. Het kind wordt dus gezien als ‘van de staat’.

Burgers mogen ook niet tegen de leerplicht zijn. Ze mogen ook geen vrijheid willen voor hun kinderen omdat ze het pedagogische beleid in de staatsscholen niet vinden deugen. We mogen niet aanvoeren dat de klassen te groot zijn, de lessen van slechte kwaliteit, de sfeer ongezond en de gebouwen in slechte staat, niets van dat al mag opgevoerd worden als reden om je kind van school te halen. De staat beslist. De staat bepaalt.

Daarom verzwijgt de overheid voor de massa de mogelijkheid om je kind niet in te schrijven in een school. Het gros van het volk weet hier dan ook niets van. ‘Huh? Mag dat? Je kind thuis houden?’ Nee, dat mag wettelijk gezien niet. Gestoord.

Nu de staat op het punt staat de vrijheid van onderwijs van alle burgers af te nemen door thuisonderwijs af te schaffen (kunt u de logica nog volgen??) is het een hetze tegen thuisonderwijzers gestart. Wij moeten in de verdomhoek gezet worden. Rare snijbonen, in kabouter gelovende malloten, kortzichtig, dat zijn de termen die de staat bezigt en toestaat.

Er staat veel op het spel mensen. We moeten leren! Leren dat de overheid die onze wensen zou moeten faciliteren onze levens kapot wil maken omdat de staat geen vrijheid duldt.

Dat is waar het hier om gaat.

Advertenties

3 thoughts on “Thuisonderwijs: de overheid wil niet dat de burger VRIJ is

  1. Ben het zo met je eens.
    Kunnen we geen blok vormen of zo of ons in een soort van coöperatie verenigen.
    De directrice van de democratische school “De Vallei” heeft als het goed is al een wetsvoorstel ingediend om tot een soort van thuisonderwijs te bieden maar dan wel gezamenlijk. Het idee is dat de kinderen dan via het internet een soort van klas vormen en op gezette tijden activiteiten gezamenlijk doen. Misschien is het een idee om eens te informeren bij deze school.
    http://www.basisschooldevallei.nl

    • Ja, ik ken het initiatief. Ik denk dat allen die zelf willen bepalen hoe het onderwijs er uit moet zien, en dat zijn er vele malen meer dan het piepkleine groepje Thuisonderwijzers, een standpunt in moeten nemen dat deze staatsterreur afgelopen moet zijn.

  2. Wij leerden ,(op school idd maar dat had ook thuis, of in t bos of in de trein gekund want het kwam uit boeken en werd zelf gelezen of voorgelezen door iemand die boeiend kon vertellen/voorlezen), Wij vernamen dus, dat het heel vroeger (huh, gisteren, morgen???) zo was dat “de Staat de mensen arm hield en de Kerk de mensen dom hield, opdat men volgzaam was t.o.v. de Staat”. Sinds niet iedere burger meer dagelijks/wekelijks/jaarlijks naar De Kerk gaat kwam er een nieuwe manier om de Burger dom te houden, namelijk populaire media, liefst met indringende beelden en perfect uitziende mensen die “De Belangrijkste wetenswaardigheden /nieuws” kunnen overbrengen .De teksten die zij voordragen zijn deskundig in elkaar gezet, niets wordt aan het toeval overgelaten en bij voorkeur zullen deze nieuwsbrengers ook geen onvoorbereid interview afgeven, zij worden in feite goed betaald om als robot te fungeren (hetgeen ze mogelijk zelf niet doorhebben door de vele complimenteuze reacties tav hun voorkomen, hun buitenkant).
    De Leiders van de Staat zijn tegenwoordig ook lang niet allemaal intelectueel uitziende persoonlijkheden meer, met een veelheid aan rimpels, door het vele nadenken,die tijdens een interview de tijd namen om met eigen gevoel een deskundig antwoord te geven maar daarentegen juist modern geklede en gekapte figuren die goed voorbereide zinnen als antwoord uit hun mouw kunnen toveren, vooral niet te veel en zeker niet langer dan “vluchtig”.

    Inmiddels is het volgens mij het proberen waard toch maar weer wekelijks naar de Kerk te gaan, of naar een andere vorm van Viering/ Samenkomst, alwaar geluisterd kan worden naar iemand die boeiend kan voorlezen, gevolgd door een stilte om zelf over het gehoorde na te denken en vervolgens te luisteren naar een overweging door een andere verteller die voorgaande tekst uitvoerig heeft behandeld met een werkgroep. Daarna weer stilte om zelf na te denken, veel samen zingen en/of luisteren naar gezangen waardoor het gevoel wakker wordt, je warm wordt, VOELT dat je LEEFT en zelf DURFT te denken over de dingen om je heen. Daarna gezamelijk praten over datgeen wat je bezighoudt en dan vrolijk de week voortzetten, met een warm gevoel, en een open blik.

    Vroeger, had je nog de vrouwenbond, het dameskransje en meer van dergelijke samenkomsten, alwaar gesproken werd over alledaagse zaken zoals “hoe krijg je zo`n vlek eruit”, “jantje is zo stuurs” tot “wie waakt wanneer bij de dijk” en “wie brengt deze week eten naar de oude blinde dame op de hoek”; Mannen spraken elkaar in het koffiehuis/café of op het bankje in het park. vervolgens werd e.e.a. op de dorpsvergadering besproken.
    Er was gesprek, er was saamhorigheid, er was hulp naar elkaar, er was uitwisseling van ervaring/wijsheid, er was verantwoordelijkheids gevoel voor gezamelijk goed. (heel normaal om de stoep te vegen of gezamelijk het park op te vrolijken met bloemen en de bankjes te voorzien van een nieuwe verflaag)
    Tegenwoordig is het kennelijk belangrijk om “beter” te zijn dan je buurtgenoten, of zelfs je familieleden, een duurdere auto, grotere t.v., luxere pauze-koeken mee te geven aan je kinders.
    Alles draait om CONCURRENTIE, strijden tegen gelijkwaardigen (tenslotte zijn we allemaal mens)
    hetgeen bij mij als klein meisje al nare gevoelens teweeg bracht, ik heb dat nooit kunnen rijmen; het vooral boven een ander uit moeten torenen, de zwakkere geen helpende hand bieden , maar bovenal aanhangers te moeten winnen door een bepaalde kwaliteit waarbij de kwaliteiten van anderen overschaduwd danwel uitgeschakeld moeten worden, een m.i. bizarre vorm van RESPECT, (zo schijnt dat tegenwoordig te heten). Terwijl die persoonlijke kwaliteit juist ingezet kan worden op veel duurzamer wijze, door te delen, kennis/ervaring uit te wisselen, de ander te helpen , bouwstenen te leveren aan de gemeenschap waarin je leeft, te zaaien om de gezamelijke oogst te versterken.
    Dat is overigens wat ik zowel om me heen als( jawel door de media) in andere delen van de wereld zie ,dat bepaalde Geloofs Gemeenschappen gezamelijk veel bereiken, juist vanuit saamhorigheid, samenspraak, samenwerking.
    Datgeen waar ons -door de media- wordt geleerd wat achterlijk of fout zou zijn kunnen we mogelijk heel veel goeds van leren.

    Als nederlandse vrouw was ik in meerdere wijkcentra welkom bij de marokkaanse vrouwengroep, de antilliaanse vrouwengroep, de turkse vrouwengroep en ik vroeg mij af waar nou toch die nederlandse vrouwen groep bijeen kwam…Ik kwam enkel de kant-klos-dames-krans tegen, waarbij de leeftijd begon bij 70, als toen 25-jarige was ik ook daar van harte welkom.
    Bij het -inmiddels grotendeels opgeheven- werklozencentrum trof ik meerdere nederlandse-niet betaald werkende moeders die er bewust voor kozen om zèlf voor hun kroost te zorgen, het buurthuis verzorgden, het park vol zette met bloemen en er was een zwerfvuil team om de straten schoon te houden, de overblijf werd ook gerund door moeders (en enkele vaders) die met plezier en toewijding alle kinderen opvingen van full-time tweeverdieners en gedwongen te werk gestelde moeders; We zagen er op toe dat er gezond gegeten werd, niet gehaast en aansluitend konden de kinderen kiezen uit allerhande bezigheden van vrij buiten spelen tot leren breien.
    Na de overblijf kwamen we bijeen om leuke en minder leuke voorvallen uit te wisselen, en we volgden zelfs enkele cursussen op zowel pedagogisch gebied als knutselen en ehbo. We deden ons onbetaalde werk met veel plezier en toewijding en stonden open voor ideeën/ commentaar van school en ouders èn kinderen.
    De overheid heeft bepaald dat de overblijf door geschoolde mensen dient te worden uitgevoerd, waarbij de overheid bepaald wat de inhoud van de benodigde opleiding moet zijn.

    Ook heeft de overheid bepaald dat moeders, ongeacht de leeftijd van de kinderen en ongeacht eventuele onrusten van het kind, de arbeidsmarkt op moeten; hierdoor zijn er minder krachten beschikbaar voor vrijwilligerswerk, zijn er op de betaalde werkvloer mensen met tegenzin aan het werk waardoor de sfeer in het bedrijf naar beneden gaat en blijkt er ineens werk (groenvoorzieningen, zwerfvuil) te liggen wat uiteindelijk door overheidsdiensten (veelal alternatieve straffen…) wordt uitgevoerd.
    Het risico op stress, burn-out en ga zo maar door wordt vergroot en zodoende wordt er meer beroep gedaan op de zorg. Tja, daartoe waren voorheen voldoende vrijwillige, toegewijde krachten in de wijk, maar die zitten nu met een burn-out thuis na enkele jaren werk verricht te hebben in een functie die niet passend was (terwijl anderen dit met veel plezier hadden willen doen) en hebben moeten toekijken hoe hun kinderen wel onderwijs maar geen warmte en liefde hebben gekregen en zo verkilden, ten prooi zijn gevallen aan de “compenserende liefde en volwassen voorbeeldfiguren van de t.v., en computer ” hun kinderen ontsporen en hebben vervolgens ook weer jeugdhulpverlening nodig of komen terecht in crimineel circuit, hetgeen de maatschappij ellende en geld kost.

    Nee, ik pleit er niet voor dat moeders geweerd worden op de arbeidsmarkt en ook niet dat iedereen naar de Kerk moet.
    Wel dat we tijd nemen om open te staan voor elkaar, met elkaar in gesprek gaan en gezamelijk oplossingen vinden en uitvoeren.
    Geen concurrentie maar samenwerking.
    Geen angst dat goede ideeën door een ander worden benut, juist blijdschap kennis en ervaring te kunnen delen.

    Ik heb geleerd dat we daartoe op de wereld zijn, dit leerde ik thuis en in de Kerk en op school en buiten.

    Groet, Pauline Nooij en Kindersz, nijmegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s