Gehad

DSCF4627 kopieVandaag had ik het gehad.

Gewoon, totaal gehad. Compleet gehad.

Teveel klote verhalen gehoord, teveel gezien, teveel gedaan, weet ik wat. Ik had ineens zo schoon genoeg van deze wereld met zijn gezeik, zijn gelieg en gedonder.

Ik wilde dat ik hem kon afschudden als water van een eend maar natuurlijk dringt een wereld zich dan juist op met allerhande gedoe. Net als kinderen.. als je op je tandvlees loopt gaan ze lopen kloten.

Ik was het contact met ‘me’ volledig kwijt. Ik had niet eens zin om het terug te zoeken of te vinden. Ik wilde alleen maar stampen en mokken. Ik ben het winkelcentrum in gebanjerd.

Er stonden in rode jassen gehulde krantenverkopers voor de winkel. Die keken me aan met van die zalvende glimlachende harsessen om mij te verleiden met hen in gesprek te gaan over hun geweldige krant. Een blik op mijn snuit deed hen achteruit deinzen.

Ken je dat? Dat je het zo ongelofelijk gehad hebt dat je wenste dat er een rits in je lijf zat zodat je er gewoon uit kon stappen, het hele handeltje even op de kapstok hangen, en dan aan de waterkant, voor iedereen onzichtbaar, even er helemaal niet meer zijn.

Even niet!!

Ik heb het zelden maar als ik het heb dan is het fors.

Mijn moeder belde.

Mijn lieve, warme moeder.

En daar ging ik.

Als een eitje.

Huilen.

Hoe zwaar het is om als thuisonderwijsgezin zo onder druk te staan. Dat ons leven door mensen, die geen weet hebben van wie we zijn of wat we doen, bedreigd wordt omdat zij VINDEN dat het fout zou zijn. Dat er mensen zijn met de macht, omdat het volk massaal eens in de zoveel jaar een kruisje op een stom papiertje zet wat ze dan democratie noemen, om ons leven strafbaar te verklaren. Strafbaar. Alsof we misdadigers zijn! Het onrecht dat ermee gepaard gaat. Het machtsmisbruik. Oh, wat is dat moeilijk voor me vandaag. Niet te harden. Echt niet te harden.

En daarom huil ik vandaag. Ik huil mijn verdriet de telefoonhoorn in, rechtstreeks het oor in van mijn moeder, 83 jaar en zo vol begrip en compassie. En als ik dit schrijf springen weer de tranen me in de ogen. Lieve mama.

Huilen.

Samen.

Om het onrecht.

En nu is het weer wat opgeklaard.

Ik weet dat veel mensen dit hebben. Je bent niet alleen.

Je bent niet alleen.

Dit is de wereld en het is heel vaak, heel hard. En dat is niet negatief. Het is de waarheid.

‘Knifoe’, zoals mijn dochtertje over een knuffel zegt.

Knifoe voor jou.

Advertenties

2 thoughts on “Gehad

  1. Lees dit, het is denk ik wel een hart onder de riem voor iedereen die thuisonderwijs geeft.

    De media kunnen er wat van. Thuisonderwijzers de grond in boren.

    Maar wie geloven er nou eigenlijk echt in sprookjes?

    Degenen die overeenkomstig onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek handelen in het belang van kinderen?

    Of degenen die hun eigen deskundigen negerend, fundamentele mensenrechten schendend, geschiedkundige feiten verhullend vasthouden aan het geloof in de gunstige effecten van iets wat helemaal niet ontwikkeld is om goed voor kinderen te zijn en waar vele, vele slachtoffers bij vallen?

    Even laten zien wie echt degenen zijn die in sprookjes geloven, en welke.

    Geen middel wordt geschuwd om het te laten lijken alsof verzet zinloos is. Maar keer op keer wordt het aangetoond: verzet heeft niet alleen zin, het is het enige wat werkt, en altijd al gewerkt heeft. En het begint wel vaker met een eenling.

    http://uvrm.wordpress.com/2013/11/25/wie-gelooft-er-nou-eigenlijk-echt-in-sprookjes/

  2. Pingback: Wie geloven er nou eigenlijk echt in Sprookjes? | uvrm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s