Lege zaal

unnamedHet keer op keer onderscheppen van de mind is een kunst die men alleen gaandeweg tijdens het gewoon doorleven, kan leren. Het is een levenskunst die noodzakelijk is om bevrijd te raken van alle ongeluk. Beheerst men deze levenskunst niet, dan zal de slinger van de losgeslagen mind, die heen en weer zwaait van geluk naar ongeluk, niet stoppen en is ongeluk een vaststaand onderdeel van een individueel leven.

Jan en ik zijn er klaar voor om de Freeskool te starten. Hoewel het idee al jarenlang bestaat en we in het begin concrete stappen hebben gezet, is het onderwerp om allerlei redenen praktisch de plank opgegaan. Nu zijn we weer back on track. En dat was het startpunt voor de mind om aan te vallen. Ik had het niet eens door; ik gleed al bij de eerste shitgedachte het ravijn in en vertoefde daar enkele dagen, steeds depressiever wordend, wel ziend dat er iets niet klopte maar verder zo blind als een mol.

Gisteravond ontmoette ik een goede vriendin, Laura, op de chat. Hoe het met me ging. ‘Ik heb erg last, ERG last van mind’, schreef ik terug. ‘Niemand zit op mij te wachten, ons werk is veel te extreem, er is geen hond die ons wil helpen met een pand, de mensen die we aan gaan schrijven (Tolle enzo) gaan toch niet reageren, we hebben geen geld meer over een paar weken, het loopt niet goed met het engelse boek. En dat dan zo’n 24 uur per dag.’ Dat vond mijn vriendin wel pittig. En dat was het.

De terreur van de mind is een hel. Zo moet het ongeveer voelen als je als vlieg langzaam in een web wordt gewikkeld door een spin.

Mijn plannen voor de Freeskool kwamen me compleet bizar en onuitvoerbaar voor. Niet realistisch, niet te doen. Volgende week komt er iemand naar onze presentatie luisteren. Die persoon heeft een groot netwerk en kan ons in contact brengen met financiers die ons geen poot uit gaan draaien, ja ze bestaan.. De presentatie ligt in de hoek. ‘Wordt toch niks’.

‘Ik ben veel te radicaal. Er is geen hond die met mij kan werken. Waar is hier de nooduitgang?’

En Laura, die een geweldige yogastudio, de Yogastudio in Den Bosch runt, zei: ‘Weet je, we zijn pas een paar nieuwe lessen gestart. De eerste keer stond ik in een lege zaal. De week erna weer. Toen kwamen er 2. De week erna 1. Toen weer niemand, etc. Ik wilde kappen. “Werkt niet, die nieuwe lessen”.

Toen las ik een artikel van een yoga docente “What to do when nobody shows up in class” of iets dergelijks. Daarin stond dat het zo’n 6 maanden duurt voor een les begint te draaien.
NOOIT IN ME OPGEKOMEN.
Dus besloot ik beschikbaar te blijven, of er nu niemand 1 of 5 mensen kwamen.
We zijn nu 3 maanden verder. Elke nieuwe les heeft nu zo’n 5 mensen. Soms 10.
Als de zaal leeg is betekent het dat er niemand is
niet dat mijn les ruk is
of ik
Als een uitgever jouw boek niet wil of een investeerder niet wil investeren
is het een lege zaal
verder niks

Die woorden hakten erin. ‘Zohee. Die moet echt door een kilometer dikke muur van de mind heen’ schreef ik.

Als er niemand komt is er alleen een lege zaal. Verder niks… Als ik een lege zaal in ben gegaan met iets om te geven en er is niemand om het op te halen is er alleen een lege zaal. Verder niets…

Advertenties

8 thoughts on “Lege zaal

  1. Wat een verademing!!
    Ik ” moet; vandaag vanalles van mezelf, maar blijf maar lezen
    Wat vreselijk inspirerend,
    Voelt als,herkenning,en maakt me blij en voed de ruimte!!
    Ik werk al 20 jaar in de kinderopvang,
    En geniet nog elke dag van het om gaan ,mogen delen in de levens,van de kinderen
    Ik voel dat er zoveel meer te geven, te helen, en te genieten valt
    En zoek ,sta open ,
    En leer,
    Ik hoi zo van leren!!
    Leren met mijn ziel!!!

      • Ja, erg veel! In het begin had ik een oudere collega, die, nog als enige, niet had geleerd, geen diploma had,.om op een kinderdagverblijf te werken.
        Net voordat ik er ging werken, werd dat verplicht, in het kader van professionalisering.
        Gelukkig mocht ze toch blijven werken!
        Van haar heb ik alles wat er werkelijk toe doet geleerd.
        Zij was de meest begaafde liefdevolle leidster die ik ooit o ontmoet heb!!! Zij leefde en handelde vanuit liefde, respect, openheid en vertrouwen!
        Diploma s zeggen lang niet altijd alles!! De kinderopvang is flink gegroeid, grote organisaties, management en personeel staan nu ver van elkaar af.
        Nu word het pedagogisch beleid bv ,vaak geschreven door leidinggevenden,ipv dat het ontstaat, gevormd en gevoed word door de mensen die het uitvoeren..
        In die tijd, hadden we op elke groep een groepshulp, doe assisteerde met bv het schoonmaken,brood en fruit maken ed.
        Die vielen als eerste weg, waardoor er extra raken bij kwamen voor de leidsters
        Elke groep had in die tijd 3 vaste leidsters, en per groep was er 1 vaste invalkrachten,
        Wat zorgde voor rust, kans om je als kind echt te kunnen binden, en voor leidsters om kinderen echt goed te leren kennen, en daardoor gemakkelijker te herkennen waar het gedrag van Jo kinderen vandaan komt, welk verlangen er achter zit..
        Het hoofddoel was te zorgen dat Jo kinderen het naar hun zin hadden, zich veilig voelen, en om ze de ruimte te geven om

      • Tegenwoordig zijn er allerlei mooie ideeën over professional alisering, systemen om kinderen te volgen, en zo goed mogelijk voor te bereiden op de basisschool,als leidster word je geacht die ; vaardigheid” te beheersen.het klinkt nu misschien of ik erop tegen ben,en het als negatief beoordeel,maar dat is niet zo.
        Er zit veel positiefs in, alleen mis ik de keuze mogelijkheid,het is niet zaligmakend,er zijn zoveel andere invalshoeken,die ik zelf als meer waardevol ervaar.
        In contact blijven met jezelf,de vrijheid krijgen,en daardoor later die vrijheid durven nemen, om die vrijheid toe te eigenen, mis ik enorm! Niet leren aanpassen, maar leren aanvoelen, leren bewust te voelen ,en bewust te mogen en kunnen kiezen, levert volgens mij een veel liefdevollere,actievere en levendige maatschappij op,vol van mogelijkheden ipv problemen en beperkingen . Kinderen moeten bv niet vies worden, moet vallen,vooral voldoen aan de norm..de kinderopvang is een bedrijf geworden.
        Moet financieel veel inleveren, waardoor de basis erg veranderd is.
        Er zijn veel meer wisselingen in personeel voor de kinderen bijvoorbeeld, dit om personeel
        efficiënt mogelijk in te zetten

    • De ouders bleven vroeger gezellig even koffie drinken,de tijdsdruk was heel anders.
      We was veel meer rust, dat moeders werken konden was een recht, geen noodzaak, maar een.keuze
      Tegenwoordig vraag ik me wel es af of er ruimte is voor een keuze, lijkt het soms zelfs minderwaardig als je als moeder niet werkt
      Er word, in mijn beleving veel van kinderen verwacht, presteren staat hoog aan geschreven,maar ik ervaar het vaak juist als of het beperkend werkt voor kinderen .alsof het vertrouwen te kort schiet, het durven loslaten,mee gaan ipv voorgekauwd voorschotelen..alles in de hand willen houden willen sturen en controleren .dat lijkt de trend, en zorgt, volgens mij voor schijn veiligheid,legt juist lam ipv dat het creëer waarvoor het bedoeld en ontwikkeld is..
      Voor mij voelt het in elk geval zo,
      Maar daarmee zeg ik niet dat het fout is.
      Voor anderen kan het juist geel waardevol zijn.

      • Wat mij ook opvalt, en waar ik me wel zorgen in.maak,
        Is dat het lijkt of er nu ,in vergelijking met bv 20 jaar terug,veel meer kinderen zijn die zich “.ongelukkig, onbegrepen ;. Voelen, wat in mijn ogen ook te maken heeft met de ” vaste; wereld. Hoge verwachtingen,snel tempo, presteren en onderdrukken van gevoelens, behoeften en verlangens.
        De eigenheid versus de aanpassing.
        Hiermee bedoel ik niet te zeggen dat ” gedragsproblemen ” ( alleen) daardoor ontstaan,
        Want ik denk dat er ook lichamelijke oorzaken voor zijn,
        Maar wel dat ; dit soort kinderen ;, in deze tijd, het misschien extra moeilijk hebben.
        Naar school, naar de bso,drukke ouders..
        Ik probeer open te staan, te kijken, te luisteren, te voelen
        En probeer zo mijn steentje bij te dragen,
        In de hoop dat ze daardoor minder ver van zichZelf verwijderd worden..
        Al met al een mega lang antwoord.
        Groetjes Greetje

  2. Prachtig Greetje! Dank je wel voor het delen en je overdenkingen. Ik ervaar veel herkenning in wat je schrijft. Ik ben een thuisblijfmoeder, en mijn kinderen gaan naar de vrije school. Daar voel ik bij mijn kinderen in de kleuterklas gelukkig wel die warme persoonlijke band tussen kinderen en juf, en er zijn de hulpjuffen en hulpouders die voor extra ruimte zorgen. de ruimte om te spelen, te ontdekken, zelf dingen te bedenken. Naast regelmaat, voorspelbaarheid, veiligheid en verbinding met de natuur. En het belang zien om de zintuigen aangenaam te prikkelen, zo veel mogelijk met natuurlijk materiaal, aanraking, licht, klank, kleur, beweging, verhaal. Ik zie vrij veel gelukkige kinderen om me heen, maar ook kinderen die bij andere opvang of scholen aanlopen tegen die valse veiligheid.

    Ik vind het heel vaak fijn om thuis met de kinderen te zijn, met aandacht voor ze. Ik geniet met ze, ik leer en ontdek met ze, geef grenzen en geef ze mogelijkheden om met emoties om te leren gaan. Ik wil ze als zelfdenkende en zelflerende kinderen opvoeden, met zoveel vrijheid als dat ik merk dat ze in een fase aankunnen. Ik heb ook een mind, en ik heb daar ook best last van, omdat ik merk dat ik door mensen best regelmatig als minder capabel en minder waardevol wordt gezien omdat ik niet werk. Het is zeldzamer in deze tijd om niet betaald te werken. Het lijkt een hardnekkige fabel dat ik dat kies uit gemakzucht en behoefte aan persoonlijke vrijheid en de hele dag niets te doen hebben en maar wat aan rommelen en dat het begeleiden van de kinderen helemaal vanzelf gaat en niets van me vraagt. Het klopt voor mij niet. Ik kan het nu niet vergelijken, omdat ik nu al een aantal jaren niet werk, trouwens ook typisch iets van de mind, dat vergelijken, maar ik denk wel eens dat moeders die werken op een bepaalde manier veel minder van hun levensenergie en ziel en zaligheid in de kinderen stoppen puur omdat ze veel minder uren aanwezig zijn. En ze stoppen wel energie in hun werk, maar dat is van een andere orde. Sommige moeders erkennen wel dat ze echt uitrusten op hun werk en het thuis zijn zwaarder vinden. En kinderen steunen op deze jonge leeftijd nog enorm op de aanwezigheid van de volwassene die ze begeleidt en vragen enorm veel aandacht en in mijn gezin ook veel extra verzorging. En dat alles doe ik met aanwezigheid, liefde en toewijding, vaak in het Zelf aanwezig maar ook vaak het ego met eigen behoeften die worden weggecijferd voor een hoger doel, namelijk de belangen van de kinderen. En als mijn omgeving mijn toewijding en inbreng dan regelmatig wegrelativeert omdat ik toch niet werk, en alle tijd heb, en die kinderen er gewoon even bij doe, dan doet dat zeer. En daar doet de mind dan moeilijk over. En als ik dan ook nog ergens vind dat die mind daar niet moeilijk over mag doen, want het is maar een mind, dan blijf ik nergens meer. En dan… wordt ik een hele boze ouder, en daarna een verdrietige ouder en dan een verlichte ouder 😉 en vind mijn zelf tussen de vieze sokken, ontbijtbordjes en blokken duplo weer terug, om gewoon weer door te gaan met waar ik mee bezig was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s