De dictatuur van het schoolsysteem

unnamed

Zeldzaam exemplaar: kind in vrijheid spelend

Dictatoriaal
Het schoolsysteem is dictatoriaal. Wat is een dictatuur? Volgens Wiki: “Een dictatuur is een regeringsvorm waarin absolute macht doorgaans bij één persoon of bij een kleine groep mensen (bijvoorbeeld een politieke partij, junta of familie) berust.”

Vertel: geldt dit voor een school of niet? Voor iedere school.

Angst en onbewustheid
Bijna alle mensen brengen zonder er een seconde over na te denken hun kinderen naar school. Ze geven hun kind in handen van volstrekte onbekenden en staan toe dat die onbekenden de kinderen hun ideeen en leerstof opleggen.

Waarom doen deze mensen dat? Het antwoord is: ‘Omdat ze dat geleerd hebben.’ En waar hebben ze dat geleerd? Wel, heel vroeg al: op school. Toen ze zelf op school zaten, feitelijk hun hele jeugd, hebben ze geleerd dat school goed en noodzakelijk is. Toen ze dat ingegoten kregen, waren ze nog onbewust. Onbewust van de wereld waarin ze leefden. En leven. En dus brengen ze hun kinderen ook weer naar school.

Om te leren. Want leren is het belangrijkste dat er bestaat als je kind bent. Je moet leren, of je nu wilt of niet. Zonder leren heb je geen toegang tot de maatschappij. En geen toegang hebben, dat staat gelijk aan geen baan hebben dus geen geld dus geen eten en drinken etc. De onuitgesproken boodschap is dat je doodgaat zonder ‘leren’. Dit is ons met de paplepel ingegoten. ‘Wie niet werkt, zal ook niet eten’. En om te mogen, te kunnen werken moet je geleerd hebben.

Het is niet waar. Het leven is er om van te genieten en de jeugd van kinderen zou volstrekt anders moeten mogen worden ingevuld. Maar omdat vrijwel iedereen deze onwaarheid aanvaardt en ook napraat, lijkt het waar. De grond van het aannemen van onwaarheden als waarheid is onbewustheid en angst.

Omdat de overheid waarschijnlijk toch wel vermoedde dat niet iedereen het met de  ideeen dat je jeugd draait om leren, eens is, heeft ze de schoolplicht ingesteld.

Talentontwikkeling
Daar zou het volgens de overheid om gaan: optimale talentontwikkeling door naar school te gaan waar ‘professionals’ de kinderen opvoeden en opleiden. “Om de kinderen allemaal dezelfde ‘kansen’ te geven” zijn er kerndoelen voor de kinderen opgesteld. Dit zijn in feite de specs waar een staatskind volgens de overheid aan moet voldoen om toegang te krijgen tot de maatschappij. Kinderen krijgen zo’n 12 jaar lang stof aangeboden die ze moeten leren zoals: Nederlands, Engels, rekenen, wiskunde, aardrijkskunde, geschiedenis, maatschappijleer en ga zo maar door. Al die kennis heb je nodig om straks de maatschappij in te mogen. Dit is wat de propaganda-brainwash-machine zegt.

Training in gehoorzaamheid
Vandaag kreeg ik een tekst van Pieter Stuurman, die een uitstekend blog voert ten aanzien van de meest fundamentele aspecten van de maatschappij. Scholen zouden verplicht de stof die hij daar aanbiedt, aan kinderen moeten voorleggen. Hier is het blog.

Hieronder is een stuk tekst van Larken Rose waarin hij beschrijft waar het in het schoolsysteem werkelijk om gaat: het trainen van kinderen in gehoorzaamheid.

Kinderen gaan niet hun hele jeugd naar school opdat zij talentvolle, zelfstandig denkende, de eigen verantwoordelijkheid nemende, genietende en vrije mensen zullen zijn die zij van oorsprong zijn, maar de training, het jarenlange programmeren, het africhten, heeft ten doel (‘School is geen middel maar een doel’, aldus Dekker) het kind te leren tot op het bot te gehoorzamen. Zoals een goede, bruikbare slaaf betaamt. Er is geen speld tussen te krijgen in zijn betoog. Check het maar.

(Voor mensen die struikelen over Engels, staat onder de Engelse tekst een Nederlandse samenvatting)

Teaching Blind Obedience uit ‘Most dangerous Superstition‘ van Larken Rose

The purported purpose of schools is to teach reading, writing, mathematics, and other academic fields of thought. But the message that institutions of “education” actually teach, far more effectively than any useful knowledge or skills, is the idea that subservience and blind obedience to “authority” are virtues. Simply consider the environment in which the majority of people spend most of their formative years. Year after year, students live in a world in which:

• They receive approval, praise and reward for being where “authority” tells them to be, when “authority” tells them to be there. They receive disapproval, reproach and punishment for being anywhere else. (This includes the fact that they are coerced into being in school to begin with.)

• They receive approval, praise and reward for doing what “authority” tells them to do. They receive disapproval, reproach and punishment for doing anything else, or for failing to do what “authority” tells them to do.

• They receive approval, praise and reward for speaking when and how “authority” tells them to speak., and receive disapproval, reproach and punishment for speaking at any other time, in any other way, or about any subject other than what “authority” tells them to speak about, or for failing to speak when “authority” tells them to speak.

• They receive approval, praise and reward for repeating back whatever ideas the “authority” declares to be true and important, and receive disapproval, reproach and punishment for disagreeing, verbally or on a written test, with the opinions of those claiming to be “authority,” or for thinking or writing about subjects other than what “authority” tells them to think or write about.

• They receive approval, praise and reward for immediately telling “authority” about any problems or personal conflicts they encounter, and receive disapproval, reproach and punishment for trying to solve any problems or settle any disagreements on their own.

• They receive approval, praise and reward for complying with whatever rilles, however arbitrary, “authority” decides to impose upon them. They receive disapproval, reproach and punishment for disobeying any such rules. These rules can be about almost anything, including what clothes to wear, what hairstyles to have, what facial expression to have, how to sit in a chair, what to have on a desk, what direction to face, and what words to use.

• They receive approval, praise and reward for telling the “authority” when another student has disobeyed “the rules,” and receive disapproval, reproach and punishment for failing to do so.

The students clearly and immediately see that, in their world, there are two distinct classes of people, masters (”teachers”) and subjects (”students”), and that the rules of proper behavior are drastically different for the two groups. The masters constantly do things that they tell the subjects not to do: boss people around, control others via threats, take property from others, etc. This constant and obvious double standard teaches the subjects that there is a very different standard of morality for the masters than there is for the subjects. The subjects must do whatever the masters tell them to, and only what the masters tell them to, while the masters can do pretty much anything they want.

Nederlandstalige samenvatting
Het vermeende doel van scholen is kinderen zaken aan te leren zoals schrijven, lezen, rekenen en andere gebieden van de wetenschap. De werkelijke boodschap die het schoolinstituut het kind bijbrengt, is het idee dat onderdanigheid en blinde gehoorzaamheid aan de autoriteit, waardevolle deugden zijn. Kinderen leven het grootste deel van hun jeugd in een omgeving waar ze goedkeuring, lof en beloning krijgen als zij:
. zich daar bevinden waar de autoriteit wil dat zij zich bevinden;
. doen wat de autoriteit wil dat ze doen;
. spreken op een manier en op het moment dat de autoriteit wil dat ze spreken;
. ideeën van de autoriteit die de autoriteit waardevol en belangrijk vindt, teruggeven. Zij
krijgen straf als zij het niet eens zijn met de autoriteit, dus als zij anders denken;
. het de autoriteit vertellen als ze problemen hebben. Het is niet de bedoeling dat de
kinderen zelf tot oplossingen komen; daar is de autoriteit voor;
. als zij zich onderwerpen aan alles wat de autoriteit hen oplegt. Ongehoorzaamheid aan
de regels wordt gestraft;
. als zij de autoriteit op de hoogte brengen dat een ander kind ongehoorzaam is.

Machthebbers en slaven
Wat de kinderen leren is dat er twee soorten mensen zijn: de meesters (machthebbers) en de onderdanen (gehoorzame slaven). Ze leren dat de regels die gelden voor goed gedrag in deze groepen heel verschillend zijn. Er is een continue dubbele standaard die toont dat de onderdanen moeten doen wat de meesters zeggen terwijl de meesters doen waar ze zin in hebben.


Herkenbaar? En is het ook herkenbaar dat het vervolg op school zoals vervolg- opleidingen of werk op
exact dezelfde wijze georganiseerd zijn? Zeggen we niet: ‘In de baas zijn tijd’? Waarom zeg je dat? Sinds wanneer is jouw tijd niet meer jouw tijd die onder jouw verantwoordelijkheid valt? Valt het kwartje dat de hele maatschappij is opgebouwd rondom dictatoriale machtsstructuren, waar je kind deel van uit moet gaan maken als wij niets doen? Waar het schoolsysteem de eerste laag van programmering aan gaat leggen in het brein van je kind? Het tot slaaf gaat maken? Of wil je het anders? Wil je je kind liefdevol en vrij zien? Zodat het zichzelf kan zijn? Vind je dit systeem waarin de ene persoon moet doen wat de ander zegt, op straffe van, liefdevol? Te verkiezen? Ook voor je kind?

Vrijheid
Er zijn in dit land meer dan genoeg leerkrachten die fundamenteel anders tegen hun werk aankijken en kinderen echt graag tot hun recht willen laten komen. Die leerkrachten hoeven alleen hun ogen te openen, als ze dat niet al hebben gedaan, voor het feit dat zij dan de onderdanen zijn en de overheid de autoriteit die op alle fronten poep heeft aan wat leerkrachten, kinderen en hun ouders willen of nodig hebben. Leerkrachten zijn in de ogen van de overheid uitvoerders van hun dictatoriale beleid. Dat is de enige fundamentele reden waarom de overheid niet luistert naar geluiden en noodkreten uit het veld. Daarom doet de overheid niets voor thuiszittende kinderen. Het interesseert hen niets hoe het die kinderen vergaat.

Natuurlijk is het zo dat er ouders zijn die hun kinderen wel op een staatsschool willen hebben. Dat is prima. Maar voor de ouders, en de kinderen, die dat niet willen moet er vrijheid zijn. Vrijheid van onderwijs. De overheid zou moeten faciliteren wat het volk wil in plaats van een dictatoriaal regiem te voeren.

Het is tijd om de slavenrol af te leggen. Dat doe je door te gaan zien hoe het systeem werkelijk in elkaar steekt. Als je dat kunt zien, ben je vrij.

Wees vrij.

Wees wie je bent.

Advertenties

3 thoughts on “De dictatuur van het schoolsysteem

  1. Pingback: Nogmaals de dictatuur van het systeem | Freeskool Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s