Nogmaals de dictatuur van het schoolsysteem

unnamedIk ben een kind, een liefdeswezen

Ik werd vrij geboren

Ik wil vrij zijn

Vrijheid is mijn geboorterecht

Mijn vorige artikel ‘De dictatuur van het schoolsysteem‘ heeft veel stof op doen waaien en veel vragen kwamen mijn kant op.

Denken dat ik aanval
Een aantal ouders die hun kinderen naar school brengen dachten dat ik hun keuze afkeur om hun kind in te schrijven op een school. Dat is geenszins het geval. Het is een feit dat het systeem ouders als door een gehaktmolen 1 richting in dwingt: school. De overheid verzwijgt de enige andere mogelijkheid, thuisonderwijs, voor ouders. Kinderen moeten naar school volgens de staat en het staatsprogramma doorlopen. Een andere manier of een andere weg om te leven bestaat niet volgens hen. Of eigenlijk: mag niet bestaan. Ook hierin komt het dictatoriale naar voren. Ouders zijn niet vrij. Kinderen zijn niet vrij.

Denken dat ik Thuisonderwijs (TO) promoot
Een andere gedachte die veel mensen onbewust hadden was dat men dacht dat ik thuisonderwijs promoot in het vorige artikel. Ik zeg echter nergens dat TO het beste is. Ik leg de grond onder het systeem bloot en die is gericht op het weghalen van het kind bij zijn essentie en dus einde vrijheid. Zo binnen, zo buiten. Ik sta TO helemaal niet voor omdat ik TO een noodsprong vind in een zieke wereld.

Een kind in de fase van 4 en ouder gaat een bewustzijnfase in waarbij de omgeving oa moet voldoen aan:

. liefdevolle veiligheid van een liefdevolle, wijze volwassene
. de mogelijkheid om liefdevolle, vaste relaties aan te gaan (als verruiming op de relaties binnen het gezin)
. ruimte om te spelen, te bewegen, te experimenten: te leven
. de mogelijkheid om de groter wordende wereld te leren kennen onder leiding van een liefdevolle, wijze volwassene (of meerdere), omringd door kinderen van de eigen leeftijd en andere leeftijdsklassen

(Het is wellicht ten overvloede maar met liefdevolle wijze volwassene bedoel ik geenszins een gestandaardiseerde professional die geconditioneerd is zich aan door andere bedachte protocollen te houden en die naar kinderen kijkt als toekomstige productiemensen die moeten voldoen aan de specs. Zo iemand is volstrekt ongeschikt om kinderen volledig te begeleiden omdat de liefde ontbreekt)

Het kind heeft tot de pubertijd nodig dat hij zich kan laten leiden door een volwassene of meerdere volwassenen. Deze volwassene dient diep in ‘me’ te zijn: in contact met zijn being, in staat zijn hartcontact te maken, in staat zijn een duidelijke, autoritaire en rechtvaardige koers uit te zetten die het kind vanuit zijn being graag wil volgen. Dit willen volgen is in zekere zin een natuurlijk, ontspannen onderwerpen aan een macht die groter en wijzer is. Een leerling-meesterrelatie komt hierbij het dichtst in de buurt van wat vanuit de hersenontwikkeling natuurlijk en gezond is. Die natuurlijke lust om te volgen beslaat niet het hele leven en ook niet de hele dag. Het kind heeft elke dag veel ruimte nodig zijn eigen being te volgen. De sturing van de volwassene gaat met name over fysieke veiligheid, hoe om te gaan met elkaar, regels ten aanzien van de omgeving en het overdragen van kennis en ervaring. Op die onderwerpen heeft een kind dat in contact is met zijn being een natuurlijke behoefte om te volgen. ‘Laat het mij ervaren, laat het mij zien’. Die volgzaamheid wordt met het vorderen der jaren steeds minder en maakt plaats voor liefdevolle eigen verantwoordelijkheid, zelfstandigheid en het vermogen ieder moment zelf in te vullen op een manier die bijdraagt aan iedereen.

School betekent de gehele jeugd totale onderwerping op elk vlak van het bestaan. Het is niet gezond dat een kind de hele dag moet doen wat een ander zegt. Dat is geen natuurlijke volgzaamheid of onderwerping. Het is ook niet gezond als je in een regiem zit dat uit is op competitie, en je daarin jarenlang traint, waar je waarde afhangt van cijfers en ‘goed gedrag’. Het is niet gezond als het kind zich niet continu, iedere dag, in een omgeving is waar het zich gezien en geliefd weet. Het is niet gezond als een kind alleen met zijn denkvermogen moet werken. Ik noem maar een paar dingen..

Automatisch, geconditioneerd denken
School traint het kind binnen de door het systeem aangegeven kaders te denken. Dat is ook meteen zichtbaar in de vragen van de ouders. Men vertaalde het artikel automatisch als de keuze: ‘Naar school of TO’. Dat is geen toeval. Dat is bijzonder opmerkelijk en geeft de geconditioneerdheid van ouders aan. Men praat als een robot het kader na dat de dictatuur aangeeft. En ons oplegt. Dat zijn de hekken die de overheid kunstmatig om ons leven heeft neergezet. Hekken waar ik niet om gevraagd heb en die het welzijn van mijn gezin en vele anderen, niet ten goede komen. Buiten de kaders denken is in het systeem niet gewenst en wordt ontmoedigd.

Fundamenteel andere omgeving
Ik heb dus niets met school en niets met TO. Ik sta voor een leven in vrijheid. Voor mij en mijn kinderen, voor u en uw kinderen. Ik ben voor een fundamenteel andere omgeving voor kinderen vanuit volstrekt andere normen en waarden en met een 180 graden andere invulling van het leven van een kind.  Het systeem dwingt mij tot nu toe tussen die twee te kiezen. Als ik er buiten wil, kom ik de uitwerkingen van de technieken van het systeem tegen: regels en financiële beperkingen waardoor ik niet weg kan. Bijzonder veel mensen zouden in een community willen leven maar het is door de onvrijheid van het systeem onmogelijk dit op grotere schaal te organiseren. Zonder het systeem zouden we het gewoon gaan DOEN. Dat is de essentie van mijn vorige artikel; het systeem traint de mens tot slaaf.

Advertenties

4 thoughts on “Nogmaals de dictatuur van het schoolsysteem

  1. Hallo Eugenie,

    mag ik even een poging wagen om iets te nuanceren? Je schrijft: (Het is wellicht ten overvloede maar met liefdevolle wijze volwassene bedoel ik geenszins een gestandaardiseerde professional die geconditioneerd is zich aan door andere bedachte protocollen te houden en die naar kinderen kijkt als toekomstige productiemensen die moeten voldoen aan de specs. Zo iemand is volstrekt ongeschikt om kinderen volledig te begeleiden omdat de liefde ontbreekt)

    Ik denk dat je heel veel leerkrachten te kort doet. Wij kijken niet allemaal naar kinderen als toekomstige productiemensen die goede volgzame burgers moeten worden, Veel leerkrachten voelen zich ook gevangen in het systeem, dat steeds meer gedicteerd wordt door het CITO-minnende inspectie-apparaat. Dat verandert overigens niets aan jouw stelling hoor, die blijft helaas volledig overeind.

    Amina.
    noodgedwongen medeplichtige aan het schoolsysteem (juf dus) én thuisonderwijzer 😉

    • Hai Amina,
      Volgens zeggen wij hetzelfde. Ik benoem als je goed leest niet alle leerkrachten. Ik benoem alleen degenen die ik beschreef, en die zijn. Ook in de politiek zijn dit soort protocollenmensen er. Ik heb het dus niet over jou of over de leerkrachten die zich gevangen gezet voelen. Integendeel! Ik denk dat het JUIST die mensen zijn die ‘NO MORE’ moeten gaan zeggen en leven. Het zijn de ouders en de leerkrachten die de verandering kunnen maken en moeten maken. Door niet meer mee te werken aan een systeem dat in de basis slaven schept in plaats van vrije, liefdevolle volwassenen. Als iedereen de ‘nee’ die diep gevoeld wordt, serieus gaat nemen, naar buiten gaat brengen en stopt met werk uit te voeren waar men niet achter staat en start met dat waar men WEL achter staat, dan verandert het. En verandering is noodzakelijk. Hoor je reactie graag.
      Eugenie

      • Hallo Eugenie,
        ik werk pas sinds een jaar weer in het basisonderwijs, ik ben er meer dan tien jaar uit geweest. De verandering in die tien jaar is ontzettend groot. Ik laat te pas en te onpas aan iedereen weten dat ik het basisonderwijs van nu bijna kindermishandeling vind (bijvoorbeeld alle toetsen die ik over groep 3 moet uitstorten). Vrijwel alle collega’s blijken het er mee eens te zijn. Maar ze reageren uiteindelijk schouderophalend met ‘Ja, het moet nu eenmaal.’. Berusting? Of zijn ze lamgeslagen?

        Er zijn veel mensen die gedesillusioneerd het basisonderwijs verlaten. Blijven streven naar verandering lijkt zinloos. En met de huidige ontwikkelingen – kinderen vanaf 2,5 jaar naar school, een verplichte CITO-eindtoets (scholen worden verplicht om een product van een bepaald bedrijf af te nemen, als je daar te lang over nadenkt word je daar héél naar van) – zullen steeds meer gepassioneerde leerkrachten de handdoek in de ring gooien. Zodra ik kan, ben ik ook weer weg uit het basisonderwijs. Maar tot die tijd blijf ik wel een beetje van binnenuit tegen het systeem aanschoppen.

        Amina

      • Herkenbaar, Amina maar waarom zo ingewikkeld? Waar zit de straf van het systeem als alle gepassioneerde leerkrachten hun werk gaan doen zoals ze zelf voelen, weten en zien dat JUIST is? waar is men bang voor als alle collega’s het eens zijn dat deze gestoorde ontwikkelingen binnen het onderwijs moeten stoppen? Wie moet ze stoppen? Als wij het niet… de overheid stopt niet. Die heeft nog veel en veel meer voor ons en onze kinderen in petto. Daar zijn het dictators voor en wij laten het toe. Door uit te blijven voeren van wat ONJUIST is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s