Shift

resolveVan het weekend gebeurde me iets dat ik zo goed ken. Ik raakte het tot nu toe altijd kwijt. Ik was op weg naar iemand in Amsterdam.Toen ik het station uitkwam shifte er iets in me. Er was eerst wat gedenk in mij. Toen viel het ineens stil. Totaal stil. Mijn lichaam vulde zich ogenblikkelijk van top tot teen met leven, vitaliteit. Hoe heerlijk is dat toch als de mind crasht en alles dat onecht is verdwijnt. Als ik in die staat van zijn val is het leven zo godzalig eenvoudig en puur. Tijd verdwijnt uit mijn systeem. Het verleden is er niet. De toekomst doet er niet toe. En tot nu toe raak ik deze staat van zijn altijd weer kwijt.

Ik kan het niet oefenen, ik kan het niet plannen. Het lijkt willekeurig te zijn wanneer het gebeurt. En god, ik zou willen dat mijn hele leven hiermee doordrenkt is.

Mijn lichaam beweegt de trein uit. Ik stap een zonovergoten stad in, omgeven door duizenden mensen die af en aan lopen. Ik hoor allerlei talen, de klanken zijn gebakjes voor mijn oren. Alles in mij is in volkomen geluk, omstandigheden doen er niet toe, niets doet er meer toe. Ik ben volkomen thuis.

De tram is stampend vol. Mensen zijn gehaast, geïrriteerd om mij heen. Ik kijk naar hen. Hun energie geeft niet eens een klein rimpeltje in mijn zijn. Niets raakt me van buitenaf, alles in mij is in volstrekte vrede. Ik ga als in een film door het leven heen. Ik schouw, net als tijdens mijn bevallingen, in mijn lichaam. Het is er volkomen stil en leeg. Er is niemand. Ik ben niemand. Een lichaam beweegt zich door Amsterdam. Mijn ademhaling gaat rustig en gestaag. Ik zie en voel de warmte in mijn lichaam, voel de bank onder me, hoor de geluiden om mij heen. Mijn zintuigen doen hun werk.

Mijn aandacht gaat ontspannen van binnen naar buiten. Om mij heen mensen met telefoons, ogen die me aankijken en wegglijden om elders te kijken, kranten die ritselen. Er ontstaat een ruzie naast me tussen en man en vrouw. Ik kijk niet eens op. Als de vrouw is weggebeend begint de man mij te vertellen waarom die vrouw zo’n feeks is. Zij heeft hem beledigd, zij is dit en zij is dat. Ik kijk dwars door de krankzinnigheid heen van dat getetter van zijn mind en blijf bladstil en liefdevol van binnen. Ik versta de man. Hoe vaak zat ik niet vast in die dimensie, die laag van bewustzijnsverkramping. Ik kijk hem aan en hij verwarmt en ontspant. Hij glimlacht.

Ik stap uit bij de verkeerde halte. Pretoriusstraat. Nog nooit van gehoord. Ik bel hem om te vertellen dat ik verkeerd zit. Er neemt niemand op. Ik reis terug. Bel aan. Hij is er. Het doet er niet toe, niets doet er toe. Elk moment is zo gevuld met liefde, dat het werkelijk niet uitmaakt of hij wel of niet thuis is, of dat ik zonder hem te zien weer naar de trein zal gaan en naar huis zal gaan. Niets doet er toe. Alles is vol en gevuld met leven. Ieder moment.

Er is niemand thuis in dit lichaam. Hoe is het mogelijk? Hoe is het mogelijk dat wanneer er niemand thuis is in dit lichaam het leven acuut verandert in een paradijs. Alles is in mij in vrede, los van wat er gebeurt.

‘Was het maar altijd zo’, reutelt het denken er door heen.

Was het maar altijd zo.

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Shift

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s