Vertrouwen

8728123-19-grootIk ben nu een paar jaar bezig in deze maatschappij een freeskool op te zetten. Naast allerhande werkzaamheden, netwerken, het opruimen van blokkerende mindshit heb ik gepoogd een investeerder te vinden die het pand dat ik voor ogen heb, te financieren. In feite valt of staat het plan van de freeskool met een goede lokatie.

Afgelopen week viel het doek voor de investeerder met wie we een tijd bezig waren. Toen werd het stil in mij. Wat nu?

Ik heb geen idee meer. Ik kan nog wel van alles bedenken maar er zit geen energie in. Ik had verwacht dat ik toch wel down zou gaan maar dat gebeurde niet. De mind sprong er wel in en wilde de websites van het internet halen. Jan was het daarmee niet eens. Dus ze bleven in de lucht.

Vanaf dat moment leef ik merkwaardige dagen. Vrijwel elke minuut is gevuld met mind. ‘Hoe moet het nu verder? Waarom lukte het niet? Het zijn zulke schitterende plannen. Hoe kan het dat mensen er niet meteen massaal op af komen, meewerken, ondersteunen, bijdragen, meevieren. Ligt het aan mij? Wat zie ik over het hoofd? Wat moet ik veranderen. Misschien oefen ik toch teveel druk uit. Push ik te hard? Of is het idee überhaupt niet realistisch? Moet ik dat gaan inzien? Waar ben ik blind? Er moet hoognodig geld verdiend worden. Met lezingen en workshops gaan we de kas niet vullen. Hoe moet dit nu verder? We hebben nu twee jaar geleefd vanuit ons hart; doen wat waar we van houden. Komt dat nu ten einde? Ik moet stoppen met er over te denken.’

De panische angst die ik vroeger op geld had zitten ben ik in de afgelopen twee jaar kwijt geraakt maar schoon en stromend op dit onderwerp ben ik niet.

Ik ken mensen die doen waarvan ze houden en zich nooit zorgen maken. Hoe doen ze dat? Ik wilde dat ik me nooit meer zorgen maakte.

Achter al dit gekakel is in mijn lichaam een continue oase van rust. Daar ben ik wel blij mee. ‘Ja, maar wat hebben we daaraan? Dat gaat echt geen geld in het laatje brengen’, snatert mijn hoofd. ‘Hoe lang denk je dat het duurt voordat er een opdracht is? Daar gaan maanden overheen. En je hebt niets in het vooruitzicht. Niets.’

Ik spreek met mijn vriendin Tanja. Vertrouwen en doen waar je van houdt. Dat is waar maar als de mind het toneel op is gedoken is vertrouwen onmogelijk. Vertrouwen en mind sluiten elkaar uit.

Ik herinner me ineens mijn bevalling van Tygo. Dat duurde maar en duurde maar. Hoeveel hobbels nam ik daar, hoe leed ik als de angstgedachten me weer besprongen. Tot het moment dat ‘me’ zich door mijn lichaam stuwde en alle wantrouwen op haar weg uit elkaar blies. Mijn lichaam vertrouwen was 1 ding. Het leven vertrouwen een ander..

Hoe zou dat zijn, het leven vertrouwen, wat er ook gebeurt. Is het mogelijk me voor eens en voor altijd los te maken van die kwaakfontein in mijn hoofd die continu een schaduw over mijn leven werpt…

Hoe zou het zijn…

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

One thought on “Vertrouwen

  1. Tja, ik ken net hetzelfde obstakel om te doen waar ik zin in heb in het leven…geld! Wat zouden wij graag iets met paarden doen, maar dat lukt niet zonder geld. Het rijden valt nu stilaan ook helemaal stil. Al een paar paardjes gestorven, al een paar manèges waar we ons ondertussen niet meer goed voelen, en toen was het plots bijna gedaan. En het is het enige in het leven waar ik echt passie voor heb. Toch komt er niks uit de bus. Niet zonder geld. Soms denk ik, je weet nooit wat er nog komen gaat in het leven. Maar het duurt nu al wel erg lang. En misschien komt er niets. Het is in ieder geval een groot gemis. Die paarden dan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s