De zucht naar ervaringen verdwijnt

8728123-19-grootNiet alleen valt alle energie eruit, zoals ik in een vorig artikel schreef, ook andere zaken beginnen me op te vallen aan mijn huidige zijn.

De zucht naar ervaringen verdwijnt. ‘Wat wil je met je verjaardag?’ Op die vraag blijft alles bladstil in me. Niks. Irrelevante vraag. Het is leeg in me, zonder dat het levenloos is. Het is juist heel levend. Levender dan ooit. Maar totaal anders dan wat ik vroeger onder ‘levendig’ verstond.

‘Zullen we iets leuks gaan doen?’ Geen beweging in me. Alles blijft stil en tevreden. Geen mind die enthousiast opspringt en roept: ‘Ja, dat doen we! Kom mee!’ Het is absoluut niet zo dat er onverschilligheid in me heerst. Totaal niet. Het is open en ruim in me. Zonder impuls.

Ervaringen als ergens teleurgesteld over zijn, zijn er niet meer sinds korte tijd. De freeskool is niet van de grond gekomen zoals ik zo super enthousiast voor mijn geestesoog kon zien. Er is echter geen teleurstelling meer, geen frustratie, geen analyses, niets. Er is een kijken in een openheid en warmte. Het idee van de freeskool is er trouwens nog steeds. Het bevindt zich ergens daar in de ether zonder dat er iemand is die het zich heeft toegeëigend.

Wat het bewustzijn inkomt, is dat nu het idee van de freeskool volkomen vrij is, het best alsnog kan gebeuren dat het vanuit de ether de manifestatie inkomt maar dan is er niet iemand die dat idee opeist om er een eigenbelang mee af te dekken.

Dat eigenbelang heeft in zoveel zaken gezeten. Ik zie hoe mijn mind bij vrijwel elke ontmoeting met een ander mens keek of ik iets voor die persoon kon betekenen. Dat lijkt heel liefdevol maar gek genoeg is het dat dus niet. Het is een programma. Een programma gericht op het zelf. Want de andere kant van het programma is natuurlijk dat de ander ook iets voor mij te betekenen moet hebben. In plaats dat er een ontmoeting in volstrekte vrijheid plaatsvond, zat er altijd een monitor te koekeloeren welke mogelijkheid er in de ontmoeting of de situatie zat. Nu de schellen van mijn ogen zijn gevallen zie ik hoe lelijk die energie eigenlijk is. Het leek zo levendig maar er zit een doodsheid in, een graaien.

Ik vond dat altijd een van mijn kwaliteiten. Ik zag altijd mogelijkheden. Mogelijkheden die ik in de toekomst kon krijgen zodat ik de ervaring krijg die ik graag wil. Al deze bewegingen in mij waren gekoppeld aan denken over het verleden of de toekomst.

Het verschil tussen ‘me’ (being, liefde) en ‘myself’ (persoonlijkheid, op hol geslagen mind) wordt langzaam, langzaam steeds helderder.

Het zet alles op zijn kop en in het juiste perspectief tegelijkertijd.

De kraaien die mijn hele leven in mijn haar zaten vliegen op en ik zie een hemel die ik niet eerder zag..

En ik zit weer eindeloos in een stoel stil te zijn, te kijken. Ik sta eens op en maak een vuilnisbak schoon. Breng een kind naar een vriendinnetje. Koop een nieuw shirt. En zit weer stil. Het doen en het stilzitten beginnen op elkaar te lijken.

Ideeën die toch proberen mijn lichaam op te jagen door het met force te pushen tot actie, worden vacuüm getrokken nog voor ik een stap hebben kunnen zetten. Een onzichtbare hand veegt het idee als een spinnenweb uit mij weg. Daarna voel ik me weer ruim en vrij.

‘En zo klauteren we in de richting van het licht’, zeg ik lachend tegen Jan. ‘Alle spinnenwebben worden weggehaald.’

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s