Vol leven zijn aan de rechterkant van de weg..

unnamedMijn schoonheid heeft een spliksplinternieuwe fiets gekregen en dus maken we een fietstocht.

Ik fiets innerlijk volkomen stil naast mijn heerlijke meissie dat fietst en geniet en kwebbelt. Ze kan uitstekend fietsen maar de verkeersregels zitten er nog niet in.

‘Ik ga je de regels leren die je moet kennen als je op straat fietst. De eerste regel die je moet kennen is dat iedereen in dit land aan de rechterkant van de weg fietst’.

Ze trapt ijverig door zonder een reactie te geven. Ik laat de stilte helemaal invallen en wacht. Dan komt ze. ‘Waarom rijden die mensen daar dan aan de linkerkant?’ Ze wijst naar de overkant van de weg waar mensen fietsen. Voor haar aan de linkerkant.

Ik schiet innerlijk in de lach. Hier moet ik even op kauwen. Ik bots hier op een verschil in bewustzijn. Prachtig. Een kind van de leeftijd van haar ziet de wereld alleen en uitsluitend vanuit haar ogen. Dat is wat zij nu ook openbaart. Inzien dat een ander vanuit een ander perspectief kijkt, leeft en denkt, is niet mogelijk als je 5 bent. Er is maar 1 perspectief; het eigen.

Dus in de wereld van mijn meidje rijdt zij aan de rechterkant en de rest van de wereld die niet aan die kant (haar kant) rijdt, rijdt dus aan de linkerkant. Het bewustzijn dat de ander aan de andere kant van de weg, ook aan de rechterkant rijdt, is nog niet ingedaald.

Ik fiets in stilte en diepe liefde naast haar. Dit is zo mooi. Zij is zo mooi.. Zo onbeschrijfelijk mooi..

Ze doorbreekt mijn stilte met haar stemmetje dat me doet denken aan een boektitel: ‘Klatergoud op smalle ijzers‘. (Die boektitel heeft helemaal niets met het onderwerp te maken maar zo werkt het brein nu eenmaal..)

‘Waarom rijden die mensen aan de linkerkant, mama?’

Hoe toon ik een kind in de eigen ervaring dat de conclusie die het trekt, wel klopt vanuit het eigen beperkte perspectief maar niet vanuit een dieper, hoger perspectief, zonder het kind te forceren tot iets waartoe het niet klaar, niet rijp is?

Daar is maar 1 juist antwoord op: het kind de omstandigheden bieden waarin het dit kan ervaren. En het dan aan het kind te laten wat het ervaart.

‘Kom maar mee”, zeg ik tegen mijn zonnestraal. ‘Kijk maar wat je voelt’. Ik fiets met haar een halve cirkel en fiets aan de andere kant van de weg in tegengestelde richting van waar we kwamen.

‘Aan welke kant van de weg fiets je nu?’

Aan de rechter. We keren weer om. En nu? Aan de rechter. We keren weer om. En nu? Aan de rechter… Ze fietst nu aan de kant die ze net linkerkant noemde en die ze nu, terwijl ze er fietst, de rechterkant noemt…

Ik kan het bijna voelen knarsen in haar. Ze beweegt van binnen. Zonder enige vorm van dwang. Zonder ergens te moeten zijn waar ze niet is. Het beweegt van binnen en ik zie dat ze vol geniet. Ze is totaal aanwezig. Haar ogen stralen. Ze trapt haar trappers rond en voelt en beweegt en gaat over een grens in haar zonder 1 millimeter te forceren. Dan is het genoeg. Het is volbracht in dat moment dat volbracht kon worden.

‘En?’ vraag ik. ‘Hoe zit het nu met fietsen aan de rechterkant van de weg?’ Ze kijkt me stralend aan. Er zijn geen woorden. Er is zinderende levensenergie. Ik ben diep gelukkig en vervuld. Zij ook.

Ik zie het. Ik weet het. En zij ook.

Als we naar huis fietsen, aan de rechterkant van de weg, pakt ze mijn hand. ‘Je bent de liefste mama van de hele wereld’, zegt ze met een blik die zich rechtstreeks een eeuwige weg naar mijn hart schroeit. Ik ben één met het leven. ‘Ik hou van je’, zeg ik eenvoudig. ‘Ikke meer van jou’, lacht ze.

En samen fietsen we een nieuw moment in…

Ik doe niets. Het enige dat ik doe is naadloos en vol liefde inrollen op haar zijn in dat moment. En van daaruit bood ik klaarblijkelijk de omgeving die ze in dat moment nodig had om te ervaren en te zijn. Wie ze was in dat moment. Meer is er niet.

Ik ben, zoals men dat zo schitterend in het engels verwoord, in awe. Een liefdevol ontzag. Ik zag haar passie. Ik zag haar liefde, haar levenslust. Haar intense aandacht en plezier. Haar contact met mij. Ik zag de beweging in bewustzijn, dat zich even oprekte en toen terug gleed naar waar het was. Zo gaat het vaak met bewustzijn…

Ik zag mijn geliefde dochter vol leven.

Er is niets mooiers dan een human being waar te nemen die vol leven is…

De wereld verandert ervan…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

3 thoughts on “Vol leven zijn aan de rechterkant van de weg..

  1. De 2de dag op het werk, na mijn verlof, lees ik dit met tranen in mijn ogen.. wat een liefde, hoe puur! Bedankt dat je er bent voor je kindje en dat je mij laat zien hoe het kan zijn 😉

  2. Heerlijk weer!!!
    Zalig om te lezen en zo herkenbaar!!
    Heel veel liefde wens ik jou (jullie)
    XXX Martijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s