De aandacht leren sturen van hele jonge kinderen

unnamed

Hoe help je een jong kind aan de werking van de mind te ontsnappen als ze heel klein zijn.

We werken altijd, bij iedere leeftijd met het lichaam. Het is tenslotte daar waar het gebeurt. Waar de liefde geleefd wordt of wordt geblokkeerd. Altijd wordt de aandacht eerst naar het lichaam gebracht. Zo ook bij kleine kinderen.

Een simpele oefening is deze. Fianne is gepakt en smijt negatieve energie om zich heen door het huis. Iedereen die in haar buurt komt krijgt een sneer. Ik grijp in.

Omdat ze heel, heel negatief is, commandeer ik. Bij een normale negatieve aanval waar ik nog contact met haar kan krijgen doe ik het anders maar als de boel zo is overgekookt dat ik geen contact meer kan krijgen, is het nodig om vanuit liefdevolle kracht autoritair op te treden.

‘Ga in die stoel zitten, Fianne’. Dat doet ze. Ze gooit meteen haar hoofd achterover en begint een jammerend geluid voort te brengen. ‘Hou daar mee op en doe je ogen eens dicht’. Ze doet het mokkend. Ik vraag haar uit te ademen met haar handjes op haar buik. Ze is dit gewend en doet het. Haar gezicht ontspant. ‘Ok, we gaan een spelletje doen met aandacht. Jij houdt je ogen dicht en dan ga ik je aanraken. Als jij voelt dat je bent aangeraakt hef je je handje op. Ok?’ Ze knikt.

Daar gaan we. Ik raak haar met een vingertop even licht aan en ze doet meteen haar ogen open. ‘Je moet je ogen dichthouden’. Het lukt niet. Steeds doet ze haar ogen open. ‘Ik snap het niet’, zegt ze. We draaien het om. Ik doe mijn ogen dicht, zij raakt mij aan en ik hef mijn hand op. ‘Oh, zooooo moet het!’ En daar gaan we. Ogen dicht, aanraken, handje. We doen dat zo een tijdje en dan is het klaar. Ik hou haar handjes vast. ‘Hoe is het nu in je lijf?’

‘Nog een beetje naar’. Er is dus nog iets dat aandacht nodig heeft. ‘Vertel maar’. Ze geeft aan dat ze met iemand wil spelen maar dat er niemand is. Dat klopt. Ze zal zichzelf  moeten vermaken. ‘Waar voelt het naar?’ In haar buik. ‘Goed, gaan we eens kijken hoe het met je buik is’.

Ik nodig haar uit op de bank te gaan liggen, ogen dicht, handjes op de buik waar het naar voelt. ‘Dan ga je nu heel diep in je buik ademen. En voel eens wat er dan onder je hand gebeurt’. Ze doet het. En nog een keer. ‘Het gaat weg’, zegt ze. Ze doet het nog een paar keer. ‘Het is weg’, zegt ze. Ze komt overeind. ‘Is het echt weg?’ Ja, echt.

‘Het is jammer dat je met niemand kunt spelen maar zo gaat dat in het leven. Het gaat er om dat je lekker door blijft ademen en stromen in je lijf’. Ze hoort me al niet meer en is op zoek naar haar elastiekjes om te loomen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s