De aandacht leren sturen

unnamedTygo wil naar zijn vriendje. Hij pakt de telefoon en belt op. Het kan niet. Teleurgesteld legt hij de telefoon neer. Hij gaat in de stoel hangen, zakt onderuit en zet zijn verveelgezicht op. Zijn energie is naar het nulpunt gezakt.

‘Zit je je te vervelen?’ vraag ik. ‘Weet je niet meer wat je moet doen nu?’
Nee, dat is het niet. Hij zit te balen. Schuddebonkenbeestenlunch zo te merken..

Ik nodig hem uit naast me op de bank. Hij gaat tegen me aanzitten, ik sla mijn arm om hem heen. ‘Nou, daar gaan we weer, he’? Eerst terug naar je lichaam en dan kijken wat er is.’

Ik vraag hem zijn ogen te sluiten en zijn aandacht naar zijn uitademing te brengen. Hij ontspant in mijn armen door dit te doen. Zijn hoofd valt loom tegen me aan. ‘Ok, kijk nu eens waar je aandacht naar toe gaat’. Hij beschrijft het nauwgezet: de stem van Jesse, de deur die dichtvalt, mijn ademhaling, auto’s die buiten voorbij rijden.’

‘Wat maakt dat je aandacht daar naartoe gaat?’ vraag ik. ‘Kijk eens of je kunt voelen of zien wie de aandacht van het een naar het ander brengt.’ Het is een poosje stil. ‘Ik weet het niet’.

Ik stel voor dat we een oefeningetje doen om te kijken of er daar achter kunnen komen. Hij doet zijn ogen weer dicht, uitademen en dan geven we om de beurt iets aan waar we onze aandacht doelbewust naartoe brengen. ‘De stem van Fianne’.
‘De vogels buiten’.
Het geluid van de computer’.
Zo gaan we een tijdje door. Het is een leuk spelletje. Het lukt hem zijn aandacht bij een ding te houden. ‘Kun je nu het ‘iets’ voelen dat de aandacht van het een naar het ander brengt?’

Ja, nu wel. ‘Wat is dat, dat de aandacht stuurt?’ Dat, wat de aandacht moeiteloos stuurt, dat ben jij. Hoe is het nu in je lijf? Ontspannen. ‘Wat voel je in je lijf?’
Hij voelt verdriet. En terwijl hij het zegt komen de tranen. ‘Het doet pijn dat ik niet bij mijn vriendje kan zijn’. Hij huilt en zegt dat het stroomt. Verdriet dat niet stroomt maar krampt en trekt en schrijnt is het gedonder van de mind. Dat is verdriet dat uitput en niet heelt.

Als zijn huilen is gestopt zitten we nog een tijdje stil samen op de bank. ‘Hoe is het nu?’
‘Fijn om het er zo over te hebben. Ik voel me weer goed’.

Als de liefde in een lichaam verandert in verdriet als er iets gebeurt wat pijn doet heeft de mind de neiging er razendsnel in te duiken en verandert authentiek stromen in verkrampt vastzitten. Door bewustzijn te brengen in dat proces, lost de mind en haar op hol geslagen werking op en komt de authentieke liefde weer te voorschijn. Dit is een belangrijke taak van de ouder. Breng de aandacht dus niet als eerste naar de niet afgedekte behoefte. Doe je dat wel dan leer je het kind zich te identificeren met iets buiten zich en gaat het denken dat het iets buiten zich moet hebben om in vrede te zijn. Dit is een ticket enkele reis gevangenschap in het domein van de mind.

Het is de levenskunst het kind steeds opnieuw terug te leiden naar zijn essentie, liefde.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s