Je authentieke zelf uitdrukken

FiannehoedAlles begint in de energie. Wij, bewustzijn in dit lichaam, ook.

De volgende fase is dat we ons uitdrukken in de vorm. Hoe we dat doen is afhankelijk van onze essentie: die energie die specifiek is voor ons en waar er op aarde feitelijk geen ander van is. Dat is de schittering van het universum. Iedereen is uniek.

Hoe werkt dat in een kind? Ook een kind drukt zich uit via de energie, in de vorm. De uitdrukking komt voort uit de vorm maar is niet de essentie.

Zo drukt Fianne, het wezen van Fianne zich bijvoorbeeld speels en spontaan uit in een hoed die ze ziet. Die hoed past bij haar. Haar energie, die zij is, kan zij gespiegeld zien in die hoed. Als dat gebeurt is er plezier en vreugde en speelsheid, in vrijheid.

Het dragen van de hoed is lachen geblazen. Tot zover alles oke.

Maar dan. Gaat de hoed stuk. Raakt ie kwijt. Vliegt het lint eraf. Gaat iemand erop zitten. Gaat er een glas melk over heen. Verzin het maar.

Als zij dat kan laten gebeuren zonder in de blur te gaan, dan heeft zij zichzelf uitgedrukt zonder dat de mind zich ermee bemoeide. Fianne kan zichzelf als liefdeswezen blijven ervaren en de hoed valt als manifestatie van haar af.

Als een blad van de boom in de herfst. Moeiteloos valt het blad. Een volgend moment in het leven heeft zich aangediend. Een nieuwe fase voor de boom. En ook deze fase is heerlijk om te leven, om te ervaren. Het is een moment. Een moment met een kwaliteit van vrijheid, van loslaten, van nieuwe ruimte daar waar eerst iets was wat nu weg is. Wat er was, maakt ruimte voor nieuw. Wat heerlijk. Hoe rijk is het leven met haar continue verandering vol leven. Hoe exciting zijn al die veranderingen als we er zonder enige weerstand of weerzin, open en vol passie in mee zouden kunnen stromen, in elk moment. Never a dull moment.

Een boom doet dat. Kan dat. Wat gebeurt, dat gebeurt. Hoe merkwaardig zou het zijn als de boom snikkend van verdriet in het park zou staan te snotteren om al die bladeren onder zich.

Nu gaat het om een kind dat iets los moet laten. Omdat het leven zo IS. Het leven heeft zo ontzettend veel te geven, zoveel overvloed, dat we het onmogelijk in één moment allemaal kunnen verstouwen. Dus we kunnen ontvangen, genieten, loslaten en nieuwe dingen ontvangen… Eindeloos ontvangen van alle giften van het leven… moeiteloos, zonder dat we er om hoeven te vragen of er voor hoeven te vechten.

Zouden we niet leven onder het juk van de op hol  geslagen mind, die wil vasthouden, dan zouden we continu in overvloed stromen, het ene moment na het andere innemend, ervarend en in vrijheid weer laten gaan.

Maar we hebben wel een op hol geslagen mind. En die zegt en dicteert dat we dit, wat we nu in handen hebben, NIET los moeten laten want wat we nu hebben is het waard om voor te vechten. Wat we nu in handen hebben is beter dan wat er gaat komen dus we moeten vasthouden en knokken en ons verzetten. Doen we dat niet, dan dreigt ongeluk ons deel te worden. En terwijl we deze waanzin geloven, bij gebrek aan being, voelen we ons afschuwelijk en ongelukkig in het vasthouden van dat wat voorbij is.

Als de hoed verdwijnt en haar mind is erin gesprongen, dan is haar lichaam onder druk, in stress. Niet door de hoed of het verdwijnen ervan. Maar doordat haar mind met zijn concepten over hoe het zou moeten zijn, het lichaam aanstuurt. Het contact met wie zij is, met de liefde, is verbroken daardoor. En dat voelt afschuwelijk.

Als zij gaat jemmeren, huilen (een soort vierkant geluid zonder tranen), woedend wordt of welke andere emotie dan ook toont, dan is zij zich met de hoed, de uitdrukking van zichzelf, gaan identificeren. Zij is dan niet meer vrij maar zit als een vlieg vast in een web. Het web van de illusie. De waan dat zij en de hoed aan elkaar geplakt zitten; samen moeten zijn en blijven. Dit is de gevangenis die de innerlijke mind naar buiten projecteert. Alle emoties zijn van de mind, zijn dus uitdrukkingen van de mind. Wij zijn niet de mind. Alle emoties zijn dus geen uitdrukking van wie wij zijn.

Liefde en emoties zijn dus twee verschillende dimensies in ons lichaam. Je bent in ieder moment of in de liefde of in emotie.

Wij leren de kinderen dat alles dat zij met hun zintuigen kunnen waarnemen, hun leven in komt als spiegel van wie zij zijn, als reflecties. Het is niet wie ze zijn, het gaat DUS ook weer uit hun leven. Zij zijn de waarnemers van wat er in hun vizier verschijnt. Zij zijn niet wat er verschijnt. Wat er verschijnt is een reflectie van wie we zijn. Zoals ons gezicht in de spiegel niet ons gezicht is. Maar slechts een reflectie.

Alles wat we met onze zintuigen kunnen waarnemen zal uit ons leven verdwijnen. Alles. Dat is een wet van het leven die we onze kinderen moeten meegeven en waarin we hen kunnen helpen zich te ontspannen. Het ogenblikkelijk loslaten van de reflectie is een basisvaardigheid die we onze kinderen van jongs af aan mee kunnen geven en die hen (min of meer) vrijhoudt van de gehechtheid aan troep die ze niet zijn.

Er is geen reden je vast te blijven klemmen aan iets dat je niet bent. Aan een hoed bijvoorbeeld. En het is niet het leven van liefde, van wie je bent, als de hoed verdwijnt en het kind verdwijnt in de uitingen van de mind, dus in mindblur. Het is ook geen uiting van wezenlijke liefde als je het kind dan diep die identificatie induwt met dat onwezenlijke: ‘Ben je zo verdrietig omdat je hoed stuk is?’ Het is een programma zo te spreken.

Als dat gebeurt moeten we ons kind helpen en steunen. Moeten we het de weg wijzen. De weg terug naar het wezen van het kind, dat niet de reactie van het brein is.

De weg terug naar het wezen van het kind is de weg terug naar het hart, naar het wezenlijke, het essentiële in het kind. Er is geen ander ding te doen en te ondersteunen dan dat. Al het andere is afleiding en voert het kind weg uit zijn being. Dit is even slikken… het is zo radicaal anders dan we geloofden. Dan we dachten dat juist was. Het is vast ook radicaal voor jou als ouder dit te lezen en in te nemen.

We horen graag je reactie.

Wezenlijke uitdrukking… Ehhh..

TygohoedJessehoed

 

 

 

Advertenties

One thought on “Je authentieke zelf uitdrukken

  1. Bijzonder om te mogen lezen…en voor mij als ‘vastgeroest’ groot mens een hele mooie weg om te gaan lopen… Ik wens mezelf dan ook om los te komen van mn mindblur, en terug te keren naar mn essentie… Heb nog heel veel tijd om te mogen ontdekken… Ben erg blij dat ik jullie op mn pad heb gekregen…

    XXX Marion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s