Manifesteren kun je leren

unnamedKnippen
De mind die op eigen houtje gedachten produceert, knipt alles in stukken op. Het leven is heel, een stroom van moment tot moment (en zelfs het woord ‘moment’ is een produkt van de mind). Als de op hol geslagen mind langs komt verdwijnt die natuurlijke stroom. We komen in stukken en delen terecht en daarmee verandert onze werkelijkheid definitief. Ons leven bestaat ineens uit allerlei delen (werk, prive, relaties, kinderen, sport, gezondheid, administratie etc.) en die onderdelen moeten allen afzonderlijk gemanaged worden en als het goed is, goed lopen. Dat is onmogelijk. Er is altijd in 1 van de delen wel iets aan de hand. Er is altijd wel iets ergens dat volgens de mind anders moet. Of beter. Dus er is altijd werk aan de winkel. Wat een ellendig leven.

Voor een heel jong kind bestaat dit opknippen van het leven niet. Het gaat moeiteloos zonder gedenk en gedoe van het een naar het ander. Dat is natuurlijk. Dat geeft intense vreugde en intense vervulling.

Totdat het programmeren van buitenaf begint en het leven een taart wordt die opgedeeld is. Zoals: thuis en bij het kinderdagverblijf. Nu hier en dan daar. Een kunstmatige systeemknip wordt toegebracht. In plaats dat de omgeving van een kind moeiteloos en natuurlijk steeds complexer wordt (bij dat wat er was wordt steeds meer toegevoegd waarbij het oude nog steeds aanwezig is), wordt de omgeving van het kind kunstmatig opgeknipt in situaties gekoppeld aan tijd. Van zo laat tot zo laat ben ik daar. Van zo laat tot zo laat ben ik daar. Nu krijg ik de opdracht om te knippen. Nu gaan we gymen. Daarna ga ik lezen.

Ook het ‘leren’ is daar op gericht. De obsessieve focus van het systeem gericht op ‘leren’ heeft als effect het kind innerlijk in stukken op te knippen. Alle leven moet gekanaliseerd worden in 1 route: het cognitieve. De natuurlijke verbinding vanuit het kind, het kinderhart waar het authentieke leven klopt, naar de omgeving wordt kunstmatig verbroken doordat het systeem eist dat het kind ‘leert’. Het kind en ‘het leren’ worden door dit idee, ogenblikkelijk gescheiden. Was er eerst een wezen dat ademde, speelde en leerde, alles in een, nu is het kind in delen gescheiden. Het speelt. Het ademt. Het eet. Het leert. Het een heeft ogenschijnlijk niets meer met het andere te maken. Deze opgeknipte toestand is uiteraard een schijntoestand want het kind leert altijd en overal. Het kind wordt in een schijnwereld geprogrammeerd, los van zijn natuurlijke staat.

Het brein van het kind wordt door deze schijnvertoning uit zijn natuurlijke eenheidsstaat getrokken en wordt geprogrammeerd in dit soort opgeknipte toestanden te denken. Waarbij het ene stuk belangrijker wordt geacht dan het andere, door de maatschappij. Leren is belangrijker dan niets doen en er gewoon zijn. Iets presteren is belangrijker dan gewoon genieten van er simpelweg zijn. De maatschappij dicteert ons leven. Van buitenaf. Maar wie is de maatschappij. Bestaat daar een telefoonnummer van of is dit ook een concept?

Het onderwijsveld programmeert het kind door jarenlange herhaling dat ‘leren’ het belangrijkste is in deze wereld. Want ‘leren’ maakt dat je ‘mag’ leven. Zonder leren namelijk geen diploma en zonder diploma geen werk, dus geen geld dus geen bestaan. Je moet dus leren anders ga je dood. Niemand die dat zegt. Het is wel wat de onuitgesproken boodschap is.

Het is dit opknippen van het leven dat doodsangst veroorzaakt maar op zo’n diepte en door zulk zorgvuldige mind control dat deze angst niet op het toneel is. Totdat er iets gebeurt dat deze programmering onderbreekt. Je blijft zitten bijvoorbeeld. Of je krijgt na je diploma ondanks de belofte dat ‘diploma gelijk staat aan baan’, toch geen baan.

Wat het kind van nature is, doet en verlangt (er zijn en van daaruit de  innerlijke roep van het leven volgen) maakt plaats voor het ‘denken over de werkelijkheid’, hetgeen betekent dat het kind los geknipt wordt van het echte leven. Het echte innerlijke leven. In plaats dat het kind de eigen, directe ervaring leeft hetgeen tot op het bot vervullend is en het kind alles leert wat het moet weten van het leven, wordt het gedwongen dit innerlijke, vervullende en rijke leven te verlaten. Omdat het de kunstmatig bedachte maatschappij in zou moeten die zich bedient van bedachte ingangscontroles waar je aan moet voldoen. Voldoe je daar niet aan, dan ben je outcast. Opgegeven.

Het kind krijgt in plaats van de eigen ervaring van het in contact zijn met een levensvorm als een vogel, een schoolbord waar letters op worden geschreven die het na moet schrijven: vogel. Als het kind in het park daarna een vogel ziet wordt het niet meer een met de vogel, maar het knipt zich ervan los door in het brein te gaan en netjes te zeggen: ‘Vogel’. Waar op de omstanders waarschijnlijk goedkeurend bevestigen: ‘Ja, vogel. Goed zo’.

Men schotelt kinderen van alles voor wat ze niet in hun eigen ervaring hebben. We leren kinderen over andere landen, olifanten, bodemsoorten, stelling van Pythagoras, geschiedenis, Hitler, noem maar op. We vertellen hen dat er planeten zijn, dat de aarde om de zon draait, dat licht een snelheid heeft en niets maar dan ook niets van dat alles bestaat, leeft in de ervaring van het jonge kind. We dumpen het brein van het kind vol met verhalen. En het zijn die verhalen die het kind wegvagen van de werkelijkheid. En daarmee van het intense geluk om er simpelweg te zijn, in ieder moment. We slepen het kind weg uit zijn being door 1 klein stukje van zijn brein overmatig te activeren; het vermogen te denken. Dit vermogen raakt vervolgens los van being. Het functioneert niet meer op commando van being maar het is, van buitenaf aangejaagd en geprogrammeerd dit te doen, op drift.

Deze programmering zit zo diep. Ouders die met een kleintje wandelen dat naar een vogel wijst, benoemen standaard waar het naar wijst: ‘Ja, dat is een vogel, he?’

Een kind dat lekker fietst. ‘Wat een mooie fiets heb jij’. Een kind dat zingt. ‘Wat kan jij mooi zingen’. Al het leven wordt naar het brein gesleurd en krijgt een naam. Een etiket.

Wat zou er gebeuren als we daarmee zouden stoppen! Wat zou er gebeuren als je een kind ziet tekenen en je bent er gewoon, je maakt contact, je bent weer een. Je hart gaat open, je ziet de schoonheid van dat kind, de creativiteit, alles zonder woorden. Wat zou er gebeuren als je naar je partner met wie je al jaren strijd voert omdat jullie belangen elkaar in de weg zitten, kijkt, zonder de verhalen. Zonder de geschiedenis. Zonder de knipsels van de mind. Zonder gedachten, verleden, emoties. Gewoon, nu, bam, dwars door alles heen, zo je hart in, de werkelijkheid in en dan kijken naar die persoon van wie je houdt. Flikker eens 1 seconde je aangeleerde programmering de Kliko in en maak contact met de werkelijkheid van nu. Zonder de schaar van de mind.

We zijn niet meer in staat diep en wezenlijk samen te zijn in het leven. Het woord en daaraan gekoppeld het verhaal, komt er altijd doorheen en scheidt ons van deze dimensie, die onze natuurlijke staat is.

Kun je voelen wat ik zeg? Resoneert het?

Als dat zo is. Vertel mij: wat is dan manifesteren?

Of anders gezegd: hoe manifesteer jij jouw leven?

En… hoe manifesteer je nu je leven en is dat hoe je het wilt?

Zo niet. Kan het anders?

Ja.

Kun je dat leren?

Ik zeg: ja.

Ik zeg ja uit mijn eigen ervaring.

Daarover later meer.

Advertenties

2 thoughts on “Manifesteren kun je leren

  1. Jeee ONVOORSTELBAAR hoe dit binnenkomt, me stil maakt, in elke cel dreunt dat t klopt. Waanzinnig verwoord exact zoals ik t ervaar maar door jouw woorden herinner ik me dat weer duidelijker. Hoe maak je zelf de weg terug, zo helder, dat je het anderen kunt laten zien zonder ‘uit te leggen’; wat alleen maar weer een trucje van de mind is? Hoe kom je op t punt waar er geen geknip meer is, niet in dit moment en voor altijd.
    Ik doe er al jaren over en val steeds weer terug….

    Intense dank voor je schrijven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s