Het verveelprogramma editie 3

unnamedEn dan zijn daar ineens de luisterboeken. De bieb ligt er overvol mee. Prima, prachtige nieuwe ervaring.

(Ik moet hier even vermelden dat wij alle games en de rest van de brainwash, na eindeloos ervaren en leren, eruit hebben gegooid. Onze kinderen spelen als zij thuis zijn geen games. Niets. Nada. Noppes. Ze hebben trouwens ook geen telefoon waar ze zich in kunnen verliezen met zinloze, lege tweets, whatsapps en de rest. Niet dat we tegen die gadgets zijn maar we volgen liever de natuurlijke hersenontwikkeling dan de door de maatschappij opgedrongen apparatenverslaving die stapje voor stapje ingevoerd wordt bij het publiek. We laten het de kinderen ervaren in hun eigen ervaring en dan maken we de balans op. En die wees uit: houd de kinderen vrij van deze apparaten en laat hen zichzelf zijn. Hun natuurlijke zelf. Houden we de kinderen daarom definitief weg van apparaten? Nee. Het betekent wel dat we de kinderen trainen om te gaan met hun bewustzijn en hun lichaam, als zij in contact gaan met deze dode apparaten.)

Tygo heeft een aantal keer aan de laptop een luisterboek geluisterd. En wat gebeurt er dan.. Het brein is snel overgenomen…luisterboek hier, luisterboek daar, luisterboek overal. Eerst een uur, dan een middag en voor je het weet een dag.

Is dat erg? Nee. Niet zolang het kind er vervuld vanaf komt.

Maar ja. Maar ja…… Dat was niet zo. Het kind kwam niet vervuld van het luisterboek af. (Het kind begon trouwens ook niet vervuld aan het luisterboek. Het kind was overgenomen door mindblur. ‘Nergens zin in”. En dan is zo’n luisterboek een prima gelegenheid om in te verdwijnen. Brain over being, zal ik maar zeggen.)

Wij springen daar niet continu op in. Wij geven de kinderen veel gelegenheid zelf te ervaren en zelf te ontdekken, in hun eigen ervaring, wat de dingen doen met hen. Anders krijg je van die verschrikkelijke oorlogen dat de computers uit moeten maar het overgenomen kind bevecht dat en voor je het weet is het ellende thuis. En we voeden geen brave volgwolven op maar bewuste kinderen die goed in hun vel zitten en weten wat ze doen.

Vandaag dook Tygo weer in zijn luisterboek. Ik haalde hem er vanaf en zei dat ik graag even een gesprekje met hem wilde. We spraken over hoe het nu in zijn lijf was. ‘Het ging’. Niet echt denderend. Wilde hij daar nu iets aan doen? Neuh, hij wilde luisterboek. We spraken over het feit dat hij vaak labbekakkerig van de computer afkomt. Hij realiseerde zich dat. Wat zou hij daaraan kunnen doen? Ik stelde voor dat hij het wekkertje op een uur zou zetten en dan er vanaf zou komen om te voelen hoe het in zijn lichaam is. Zo gezegd zo gedaan. Door het wekkertje was hij al alerter. Zijn aandacht meer thuis. Na een uur stond hij op en maakte contact. ‘Ik verdwijn inderdaad helemaal in het verhaal. Dat is wel leuk maar ik weet dan niet meer wat ik verder nog kan doen. Ik heb dan nergens anders meer zin in. Raar.’

‘Dus wat moet je dan doen?’

In zijn lijf terugkomen. Hij ging skaten en kwam weer levend terug.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s