Je weg de wereld in

routeWeg uit het verveelprogramma
Dat krijg je ervan als een kind zijn babbelende brein verlaat en zijn essentie ingaat. Hij wil vandaag naar een museum. Of naar de bios. Maar dat gaat dus echt niet want Jan en ik zijn aan het werk.

Nieuwe wereld
‘Je kunt met de trein gaan. Je bent oud genoeg’. Dat idee sloeg in als een bom. Samen met Jan zoekt hij het internet af op zoek naar leuke films en een beetje in de buurt. Hij vindt een film in Arnhem. Alles wordt uitgezocht en voorbereid. Geld voor de bioscoop, chipkaart voor de trein, leren over in- en uitchecken, in de juiste trein stappen en in de stad de weg vinden naar de bioscoop en ga zo maar door. Een telefoon gaat mee voor het geval dat.

Zijn plek in de wereld
Daar gaat hij. Zo’n grote knul al. Glunderend stapt hij in de trein en zoekt zijn plek. Zijn plek in de wereld. Jan en ik zitten thuisgekomen in stilte en genietend van dit mensenjong aan de koffie. We zijn trots en voelen ons voldaan. Tevreden. Wat hebben we dit goed gedaan. Zoveel passie begeleid en dus behouden in dit kind dat zo kort geleden nog zo vast zat in verveelprogramma’s en blur.

Met de trein. Alleen. Helemaal op zichzelf. We spraken af dat hij bij elke overgang belt. Vooral het uitchecken is iets dat natuurlijk nog niet in zijn brein zit.

Ik hou er van mijn kind zelfstandig en vol levenslust, goed voorbereid de wereld in te zien gaan. ‘Wat doe je als je de weg niet kunt vinden, Tygo?’ Dan vraagt hij de mensen. ‘Er zijn altijd mensen die helpen’, zegt hij warm en rustig. ‘Dat lukt me wel’.

Vertrouwen in jezelf, vertrouwen in mensen
Onze kinderen krijgen zo in de wandelgangen enorm veel mee van de gestoordheid in deze wereld. We nemen geen blad voor de mond. We stellen hen vragen om hen te stimuleren te voelen in hun being wat juist is in de wereld en wat onjuist.

Is het juist dat een vrouw, tegenwoordig een kerel, in een gouden koets zittend aan miljoenen mensen vertelt dat een ploeg mensen van een paar honderd man, dat ze de geldkraan gaan dicht draaien omdat er gebrek aan geld zou zijn terwijl die ploeg zelf de hand op die kraan heeft liggen?

De waanzin van de wereld vertellen aan kinderen; ja of nee
We overspoelen hen er niet mee maar als het aan de orde komt dan vinden hier gesprekken plaats. Vaak met Jesse. En Tygo zit er dan vaak bij. Dat kan er bijvoorbeeld zo uitzien. Stel het onderwerp komt op mensen die hun huur niet meer kunnen betalen. We vragen onze kinderen dan wat er nodig is in zo’n situatie. Vanuit hun menselijke natuur zeggen zij: ‘Hulp bieden’. Het komt niet eens in hen op dat het waar zou zijn dat mensen opzettelijk hun huur niet zouden willen betalen. Het komt niet eens in hen op dat mensen die hun huur niet kunnen betalen het er DUS zelf wel naar gemaakt zouden hebben. Wij laten onze kinderen hun being checken.

Als zij hun antwoord hebben gegeven vertellen wij over de wereld. Wat je noemt werkelijke maatschappij-les. We vertellen hen bijvoorbeeld over de artikelen van Pieter Stuurman over geldscheppen. En over deurwaarders. We zouden hen sites tonen van dit soort bedrijven en hen vragen of het klopt wat ze lazen. Of het juist, liefdevol en menselijk is om alle mensen die niet betalen hetzelfde te behandelen. Namelijk alsof het misdadigers zijn. Terwijl er ondertussen een kerel in een gouden koets ons wereldtoneel opkomt in zijn gouden koets om diezelfde mensen te vertellen dat de geldkranen dichtgedraaid gaan worden. We geven hen alle informatie. Die, van de gecontroleerde mainstream media als die van de, wat ons betreft, ware media zoals de site van Martin Vrijland die over dezelfde deurwaarders schrijven.

Wij houden van wakkere kinderen die kritisch zijn, niets van niemand zomaar aannemend, ook niet van ons, hun being checkend en hun eigen weg in de wereld vindend. Wij vinden het extreem belangrijk dat onze kinderen van hun leven een dansfeest maken.

Worden kinderen standaard angstig als zij geconfronteerd worden met de gestoordheid van de wereld? Kun je als ouder beter zwijgen? En hen ‘er tegen beschermen’? Belangrijke vragen. Echt superbelangrijke vragen. Jan en ik hebben daar enorm veel aandacht aan besteed.

Wij kwam tot de conclusie dat een kind alleen en uitsluitend krachtig de wereld in kan gaan, als ie EN in contact is met zijn being EN weet in welke wereld hij leeft. Dit geeft hem de power, vanuit zijn being, een wezenlijk, natuurlijk en dus super krachtige response te geven op wat op hem afkomt.

Opvoeden is: je kind kennen en de omgeving kennen waarin dat kind zich gaat bewegen. Als je die twee op elkaar afstemt, het kind op de hoogte brengt en zijn being aanspreekt, wat zou er dan ruimte zijn voor angst? Geen.

DE WAARHEID BEVRIJDT

DE WAARHEID JAAGT GEEN ANGST AAN

Mijn zoon vol vertrouwen de wereld in
Dus ik keek in volstrekte liefde en in wezenlijk, vol vertrouwen, mijn geliefde zoon na die de wereld instapte en kennis maakte, aan den lijve, met de kolder van die wereld. En met de gemakken. Het is heerlijk een trein in te kunnen stappen om je vrienden te bezoeken.

En het is compleet gestoord dat er een of andere instantie via zijn chipkaart wil weten wanneer en waar hij naartoe reist.

Onze taak
Ik, als moeder vind het van het grootste belang mijn kind, wat de omstandigheden ook tonen, in zijn being te houden.

Wat is jouw taak, vind jij?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s