Plakband

10675599_10205644196528938_1369106411113161502_n

Ouders met wie ik werk maken vorderingen! Als je een commitment hebt naar je eigen leven volgen er altijd vorderingen!

Wees hier getuige van de ontwikkeling van een vader die zijn irritatie transformeerde naar plezier en het kind vervolgens adequaat kon aanspreken en instrueren.

“Gisteravond kwam ik op mijn werkkamer en zag mijn werkstoel!
Hier zou ik vroeger waarschijnlijk over ontploffen… Duur dubbelzijdig plakband op mijn werkstoel…

Ik zag hoe mijn mind een verhaal ging maken. Dat ik degene die het gedaan had even op het matje ging roepen en dat dit toch echt niet kon kwaak kwaak kwaak…” Vervolgens voelde ik van binnenuit, een plezierig gevoel.. Ik besefte dat hier kinderen een leuk spel hadden bedacht met plakband, geen besef wat het kost! Ik voelde ook het plezier wat daarbij was geweest, om dit te doen…

Vervolgens ben ik er zelf op gaan zitten en merkte ik dat het inderdaad uitstekende plakkwaliteit heeft/had.

Vanochtend kwam ik in de keuken en ik zag mijn zoontje en ik vertelde hem: ‘Wat me nu toch is overkomen. Gisteravond ging ik nog boven even werken en bleef ik met mijn billen op mijn stoel plakken…’ Je zag de twinkeling in zijn ogen groeien…

Zoonlief vertelde dat hij dat samen met zijn vriendje op zolder had gespeeld en de stoel zo had gemaakt zodat je iemand ermee kunt vangen… en dat lukte prima met dat plakband. Ik hoorde het verhaal en voelde het plezier wat hij had gehad met het plakband en met zijn vriend Toen mijn zoon klaar was met zijn verhaal heb ik hem verteld dat het plakband van mij is en dat het duur is en dat de afspraak is dat hij niet zomaar aan mijn spullen mag komen.

Vanmiddag ga ik samen met hem het plakband verwijderen.”

Super gedaan!

De volgende stap die gezet kan worden, als het ondanks de uitleg en de waarschuwing toch nog een keer gebeurt, is dat zoonlief zelf nieuw plakband moet kopen. Het gedrag moet stoppen.

En het is de ouder die dat meestal moet doen. Kleine kinderen denken meestal niet na over de consequenties van hun gedrag. Ze willen iets, willen het dan altijd NU en beginnen te handelen.

Ik herinner me dat ik in die leeftijd met mijn zusje de hele postzegelverzameling van mijn vader met lijm op zijn antieke bureau had geplakt. Dikke pret en ervan overtuigd dat mijn vader net zo zou lachen als wij.

Het kind alleen maar uitleggen dat iets niet kan heeft vaak geen effect. Het kind is namelijk niet in staat zich in te leven in de wereld van een ander. Wezenlijk inleven vraagt dat je je eigen verhaal kunt parkeren en je open kunt stellen voor het verhaal of de wereld van een ander. Het brein van het kind is daar op jonge leeftijd niet toe in staat.

Het zal alleen gedrag stoppen als het iets oplevert, iets doet, in de eigen wereld.

Een klein kind manipuleren met de eigen emoties
Sommige ouders werken daartoe met hun eigen emoties: ‘Je hebt de vaas kapot gegooid en nu ben ik verdrietig’. Soms is de redenatie achter dit besluit het bedenksel dat het tonen van de eigen emoties het kind de vrijheid en veiligheid geeft ook de eigen emoties te tonen. ‘Omdat alles er mag zijn’.

Dit is een foutieve reactie. Het kind denkt niet zo. Het kind denkt niet in termen van: ‘Mijn emotie mag er wel of niet zijn’. Het kind wordt overgenomen door de emotie en is het op dat moment. De ouder probeert dus iets te zeggen of te ondersteunen dat niet leeft in het kind.

Je kind verantwoordelijk maken voor je eigen emotie
Wat wel (ongemerkt) getraind wordt is dat het kind verantwoordelijk wordt gesteld voor het humeur van de ouder. ‘Als jij je zo gedraagt dan voel ik me zus of zo.’

Dit is schadelijk voor de ontwikkeling van het kind omdat het kind van buitenaf iets in de schoot geworpen krijgt wat vanuit being bezien onwaar is. Het kind is niet verantwoordelijk voor de innerlijke wereld van de volwassene. Alleen de mind kan zoiets verzinnen. Emoties komen voort uit het brein (het denken) van de ouders. Emoties komen nooit voort uit being!!! Je stelt het kind dus verantwoordelijk voor het functioneren van het brein van de ouder. Dat is waanzin.

Schuldgevoel en/of afsplitsen
Het enige dat nu gebeuren kan is dat het kind dieper de mind ingedreven wordt en zich van daaruit schuldig gaat voelen. Want zo werkt het brein van het kind. Het zal zich schuldig gaan voelen of het splitst nog dieper af en bevriest nog meer: ‘Kan mij het schelen’.

Het gezonde gedrag is dus dat de ouder zijn emoties onder beheer houdt en vanuit zijn being de situatie overziet en afhandelt. Als de ouder wel in emotie gaat door de kapotte vaas, dan heeft de ouder het verloren van de eigen mind en is weg uit zijn hart. De ouder heeft daar dan werk te verrichten.

Jonge kinderen moeten leren hoe de wereld werkt door wat er gebeurt in hun eigen ervaring voelbaar, ervaarbaar te maken. Cognitieve uitleg is mogelijk maar geeft meestal niet het resultaat dat je wenst. Zoals vader hierboven heeft gedaan is een heel goed begin.

Natuurlijke gevolgen van je daden
Samen de stoel bevrijden of, als het vergrijp door vader als ernstiger wordt gezien, het kind de boel alleen op te laten ruimen, is het kind in de eigen ervaring demonstreren wat de gevolgen zijn van zijn daden.

Dat is een volstrekt gezonde manier van je kind leren hoe de wereld werkt.

Chapeau, papa!!!

 

 

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Plakband

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s