Bang in het donker

unnamedAngst in kinderen
Mijn kleine meisje slaapt.. Dan hoor ik ijselijk gegil. Ik ga naar boven, doe het licht aan en tref haar bijna panisch aan in haar bed. Ze is een jaar of 4. Weet niet meer precies. Misschien was ze vijf.. Ouder zal het niet geweest zijn.. De leeftijd van het magisch denken! De bewustzijnsfase dat haar wereld groter wordt dan ‘mama’.

Dingen in de omgeving die haar eerder niet opvielen, komen ineens haar bewustzijn in. Het is alsof haar brein er geen weg mee weet en de anxiety centra reageren fel. Er is feitelijk niets aan de hand maar haar brein vlamt. Als je een fmri scan op haar hoofd zou plaatsen zou je de verschillende centra zien flakkeren.

Dit soort angst komt nooit voort uit being. Het is niet Fianne, de essentie van Fianne, die verkrampt overeind schiet in haar bed en denkt, gelooft, dat er gevaar is. Het is haar op hol geslagen brein.

Terwijl het gevaar er niet is.

(Ja, maar hee, ho, er bestaat ook nog zoiets als geesten, overleden mensen die bij kleine kinderen aankloppen en hen de stuipen op het lijf jagen. Is waar, hebben we ook ervaring mee en zal ik later behandelen. Deze optie dient door de ouder afgevinkt te worden en als het aan de orde is: afgehandeld).

In deze situatie waar ik nu over spreek was het zo dat van dit soort gedoe geen sprake was. Hoe ik dat weet? Ik weet het. Ik heb zoveel ervaring, wijsheid, vallen en opstaan meegemaakt dat vele paden in het leven mij bekend zijn. Ik, als moeder, keek mijn beeldschone dochtertje aan en ‘wist’. Dus ik kon handelen. In vrijheid en in liefde handelen.

Helpen angstvrij te worden
Hoe help ik een meidje dat volledig over haar toeren is, angstvrij te worden als het panisch is over iets dat er niet is?

Door haar in haar senses te helpen. Door haar bewustzijn te laten terug keren naar het hier en nu, naar haar eigen directe ervaring. Dus in haar lichaam, met een kalm brein, in overgave in haar lichaam omhuld. Een kind dat diep in de senses aanwezig is voelt zich veilig omdat het diep aangesloten is op being, op het leven, op zichzelf. Alleen een kind dat ingeklikt zit op uitsluitend het brein, de mind, zal zich verliezen in die energie en verliest daardoor het contact met leven. Als een kind het contact verliest met het leven in zichzelf, is het verloren, voelt zich verloren en raakt dus verstrikt in de emoties waar ANGST de meest basale van is.

Ik deed dat op de eerste plaats door haar in contact te brengen met mij, in het nu. Ik tilde haar uit bed, nam haar op schoot, vroeg haar mij aan te kijken terwijl ik haar rug masseerde en mijn stem haar kalmeerde.

‘Voel je mijn hand?” Ze knikte, nog steeds volkomen over de rooie. ‘Waar voel je mijn hand?’ Op haar rug. ‘Ok, ga maar met je aandacht helemaal naar je rug. Waar voel je mijn hand?’ Kleine kinderen volgen heel makkelijk onze begeleidende liefdesenergie. Ik omhulde haar helemaal met mijn liefde, mijn aanwezigheid.. niets hoefde anders dan het was… maar dat zou het wel gaan worden.

No way dat ik mijn dochtertje in angst zou laten zitten. In die zin bestaat de gevleugelde zin die ik vaak van ouders hoor: ‘Alles mag er zijn” voor mij absoluut niet. Het is geen waarheid. Geen feitelijkheid. Wie is het, die bepaalt of alles er mag zijn? Of het tegenovergestelde: dat niet alles er zou mogen zijn? Vanuit de mind bezien zijn er altijd tegenpolen te bedenken.

Wat is De Waarheid? In al zijn eenvoud, in ieder moment. Zonder dat je iets gelooft of vindt. Volgens mij kunnen we in ieder moment niet anders concluderen, als we al willen concluderen, maar in ieder geval kunnen we het in dit moment ZIEN in het hier en nu dat iets er IS.

Alles, dat zich in dit moment toont, openbaart, IS er. Het regent. De deurbel gaat. Er is woede in een lichaam. Er is angst in een lichaam. Wat is de waarde, de diepe betekenis om dan te zeggen: ‘Het mag er zij ?’ Het IS er. Ook als je vindt, als je mind vindt, dat het er niet zou mogen of moeten zijn. Maar ik dwaal af..

Ik laat mijn kinderen nooit gevangen zitten in emoties. Als mijn dochtertje recht overeind zit in bed en panisch is voor het donker.. handel ik als volgt.

Ik heb mijn dochter opgetild en heb haar meegenomen naar de gang. Ook daar is het donker maar minder. Je kan er de deur onderscheiden, de kast. In de slaapkamer is het aardedonker door de dikke, velours gordijnen. Je ziet er geen hand voor ogen. ‘Wat zie je, lieverd?’ De kast, de speeltjes erop.. ‘Ok, Donker he?’ Ja, heel donker.

‘Ok, ik ga je nu meenemen de slaapkamer in waar het zo donker is dat je niets kan zien. Sla je armen maar om me heen.’ Ze slaat haar goddelijke meisjesarmen om mijn nek en daarna stribbelt er iets tegen. In de slaapkamer, zegt haar mind, zitten monsters. ‘Wat voor monsters, Fianne? En waar zitten ze?’ Onder het bed. Wat voor monsters precies weet ze niet.

‘Ok, als dat waar is dan moeten die monsters weg. En dat ga ik doen. Wat denk je, kan ik dat?’ Ze knikt ijverig van ja. ‘Zal ik je wat vertellen?’ Nou? ‘Jij kan dat ook’. Verbaasde blik. Oh ja? Ja.

‘En weet je waarom?’ Nee, daar heeft ze geen idee van. ‘Omdat wij een lichaam hebben. Voel maar. Je armen. Je benen. Je rug… Dit is ONZE wereld. Als er al monsters zijn, hebben die dan een lichaam zoals wij?’ Nee. ‘Ok. DUS wij zijn sterker. Jij bent sterker. Wij hebben een lichaam en dit is onze wereld. Wij kunnen dus alles dat geen lichaam heeft helpen en dan zijn ze weg.’

Ik beweeg me in de richting van de slaapkamer. Ze ontspant terwijl ze zich gezellig tegen me aan nestelt. We gaan het zwarte, donkere hol in.

unnamedDeze foto is geen geintje. Het is een daadwerkelijke foto van het zwart in de slaapkamer. Het is gitzwart. Er is ogenschijnlijk niets te zien.

Ik neem mijn kleine schoonheid mee het zwart in. Dit zwart, overigens, is het zwart, dat we ingaan als we in slaap vallen.

Ik heb mijn kleine meid op mijn schoot in het zwart, in het niets. “Doe je ogen maar dicht’, zeg ik. Dat doet ze. ‘Doe je ogen maar open’. Dat doet ze. ‘Kijk maar om je heen’. Dat doet ze. Ogen open. Dicht, open… Er is geen verschil. ‘En? Wat zie je?’ Ik nodig haar uit in de omgeving die ze angstaanjagend vond, in haar eigen ervaring te bevoelen, terwijl ze de veiligheid van mij voelt. Mijn lichaam, mijn stem, mijn energie.

‘Ik zie spikkels’, zegt ze verbaasd. En dat is waar. Als we in een aardedonkere omgeving zijn zien we niet alleen zwart. We zien spikkels. Als we onze ogen stilhouden, staan de spikkels stil. Zelfs in een omgeving waar geen licht is. Toch lijken de spikkels zichtbaar te zijn in het zwart, dus licht te bevatten. Waar komt het licht dan vandaan?

Mijn dochtertje van vier, vijf zit in stilte in dat niets met spikkels, te kijken. Ze is volkomen kalm. Ze doet haar ogen dicht… open…. dicht… ‘Het is hetzelfde’. Ja, het is hetzelfde.

‘Ok, nu gaan we de monsters zoeken, Fianne’. Het is een tijdlang stil. ‘Ik zie geen monsters’. Wat zie je dan? Zwart en spikkels. ‘Ben je daar bang van?’ Nee, daar is ze niet bang van.

Ze doet haar ogen open. En dan weer dicht. Zwart en pikkels. Niet eng.  Ogen open en ogen dicht. Geen monsters.

‘Ik ga je in je bed leggen en dan voel je nog een keer’. Dat hoeft niet eens. Ze maakt zich los van me en klimt in haar bed. Ligt haar op haar rug. Ogen open. Ogen dicht. Geen monsters. Nog steeds stikkedonker. Mijn meidje heeft contact met haar being. DUS is alles goed en in vrede.

Ik sta op. ‘Ik ga naar beneden. Is dat nu ok voor je?’ Jazeker. Wel graag nog een kus. Kus krijgt ze. Ik doe het licht op de gang aan. Mevrouw is niet meer geinteresseerd. Ze draait zich op haar zij, van het licht af en zucht: ‘Ik hou van jou, mama’.

En ik zeg glimlachend: ‘Ik van jou’.

En ze mompelt haar slaapmompel: ‘Ikke meer’.

En weg is ze.

Angstvrij.

In haar wezen.

Thuis.

En dus veilig.

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s