Luisteren naar je kind

P1020012Luisteren naar je kind is wat ons betreft extreem belangrijk. Dan ontdek je dat elk hersenpannetje anders werkt. Ieder kind denkt namelijk anders en hoort dus ook iets anders dan wat ik vaak verwacht. Eigenlijk gaat luisteren naar je kind feitelijk ook vaak over kijken naar je kind…

Zo zien we bij een van onze kinderen bijvoorbeeld het volgende, dat we bij de anderen niet zien.

Ik praat met Jan over een trui die hij aan heeft en welke uitstraling hij voor mij daardoor krijgt. ‘Je ben echt zo’n natuurman zo, zoeen die rustig in zijn stoel zit na de hele dag bezig geweest te zijn een huis te bouwen in de bush. Ik verwacht eigenlijk een bijl achter je stoel’.

‘Wie heeft er een bijl?’ klinkt het opeens vanuit de andere kant van de kamer. Onze neiging is om dan OF te gaan vertellen wat er is, het hele verhaal, OF aan te geven dat de interruptie in het gesprek niet gewenst is en dat we het later wel uitleggen.

Toen ik er naar ging KIJKEN, vanuit being merkte ik ineens op aan de energie van het kind dat het eigenlijk niet eens zat te wachten op een reactie. Ik zag dat hij intensief aan de gang was met waarmee hij bezig was, iets hoorde, opkeek, een vraag stelde en dan weer verzonken was in zijn bezigheid.

Ik concludeerde dat hij ergens lekker mee aan de gang was, dat vervolgens zijn mind een woord hoort dat totaal niet in zijn eigen beleving van dat moment past.. het brein signaleert dat en hij gooit er een vraag over uit, als signaal dat zijn brein iets heeft opgemerkt… niet als signaal om daadwerkelijk en concreet een antwoord te krijgen.

Ik vertelde dat aan Jan. Nu werden we alert. Dit is leuk, dit is mooi en leerzaam. De keer erop ging het over iets dat ook niet overeenkwam met waar ons kind op dat moment zat. We hadden het over 4.000 jaar oud water; AqaAqa, water dat gewonnen wordt op het landgoed Rhederoord. Aqaaqa is een woord dat het brein van Tygo op doet kijken… ‘WAT zei ze?’ Dat is dan ook de vraag die over zijn lippen rolt. ‘Wat is dat?’ En vervolgens gaat het hoofd weer naar beneden en is hij weer verzonken in zijn spel. Het gaat niet om het antwoord.

We keken elkaar aan. Waar gaat het dan wel om, als hij zulke vragen stelt? De volgende ervaring is dat hij een vraag stelt op het moment dat we de auto uitstappen. Jan begint uitgebreid te antwoorden, enthousiast en moet toezien hoe Tygo langszij draaft en geen ene meter interesse heeft in het antwoord. Hij dolt met zijn zusje en ik zie ze over de stoep draven, een en al levendigheid…

Het gaat dus niet om de vraag.. Nu we beter opletten zien we dat dit iets is van zijn brein.. Het LIJKT een vraag maar het is meer een geluid uit zijn systeem waarmee hij zelf iets inneemt en verwerkt.. en verder niets van ons hoeft..

De keren erop dat hij zo ineens binnen kwam zeilen met een vraag over een woord dat hij niet in zijn wereld had op dat moment hebben we niets gezegd, alleen gekeken. En inderdaad.. hij vloog even langszij en koos toen weer zijn eigen baan.

Toen we later vroegen hoe dat was in hem, reageerde hij een beetje verveeld. ‘Oh, dan hoor ik iets’..

Ik vind het fascinerend te zien hoe elke fase in elk kind een soort blauwdruk volgt en tegelijkertijd schieten er van die dingen in het oog die specifiek voor dat kind alleen gelden…

Never a dull moment… het leven een dansfeest..

 

 

 

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Luisteren naar je kind

  1. Bij veel van wat ik hier lees, voel ik wel iéts van resonantie, maar voel ik ook veel onzekerheid en verweer ‘doe ik het zo verkeerd dan? Laat maar dan’. Maar DIT vind ik heel helder, ZIE ik helemaal voor me! Grappig genoeg probeerde ik iets soortgelijk een paar dagen geleden uit te leggen aan iemand: de communicatie met mijn kind die gaat zonder woorden, waarbij ik dingen soms nog voor het signaal zelf weet (mijn kind is nog heel jong). Ogenschijnlijk kleine dingen, informatie waarvan ik niet kan zeggen hoe ik die heb, maar die ik gewoon weet, uit honderd kleine dingen die mijn kind uitstraalt: wanneer ik het best wel of niet probeer om het eten te kruiden, wanneer we NU naar huis moeten en wanneer NU naar buiten, en ja, ook wanneer ik NU moet stoppen met mijn eigen bezigheden en het spel moet meespelen of zelfs de fiets aan de kant moet zetten en wanneer ik gewoon een vaag ‘jaja’, kan en zelfs moet antwoorden…

  2. Bedankt mooi, had ik eerder willen lezen, mijn zoon is Nu 31 en heeft wel eens gezegd LUIster naar me ( naar mij werd niet echt geluisteerd door mn ouders) gelukkig weet ik het NU en ik doe het NU! Date: Mon, 12 Jan 2015 19:14:21 +0000 To: annekevkmp@hotmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s