Knallen met mijn puber

JessehoedHet leuke en mooie van een puber is dat de kracht enorm toeneemt. Iedere dag kijk ik met verwondering naar deze knul, die eigenlijk een jonge man al is, die inmiddels boven mijn 1 meter 85 uittorent. Als ik sta en hem aankijk, kijk ik omhoog.

Ik herinner me nog die kleine beentjes die eigenlijk iets te kort waren voor zijn bovenlijf, waarop hij door het leven draafde. Nu staar ik wat melancholisch naar de hoog water spijkerbroek die ik toch echt heel kort geleden voor hem kocht.. In mannenmaat.. In de hal struikel ik over zijn schoenen waar ik twee keer mijn voeten in kwijt kan. Van zijn truien kan mijn 6 jarige meisje een heuse hut bouwen. En alles danst in mij en lacht en geniet zo intens van dit jonge mens dat mijn hart zowat uit mijn lijf bonst. Zijn stem is veranderd. Alles is aan hem veranderd. Elke dag, elke week. Ik kijk stil toe hoe het leven nieuwe lichamen opbouwt en de bestaande veroudert. De wilde schoonheid van het leven..

Hij is veel weg. Hij komt thuis en dondert zijn tas tegen de vlakte waarbij ik de volgende dag maar weer even rondje ‘Je tahas’ doe en hij snel zegt dat hij hem zo zal weghalen. Hij heeft een vriendin en geniet met volle teugen van alles dat nieuw is en mooi en liefdevol en en..

Dan knallen we. Er ligt namelijk ook nog een klein programmaatje tussen hem en zijn zus. En zo lang als hij is zo laat zij hem alle hoeken van de kamer zien. Het is een serpent, in optima forma, de mind in getrained door dezelfde die nu puber is. En dat programma zorgt ervoor dat wanneer de stem van Jesse ook maar een fractie van een seconde te hard of te vierkant is, de freule in de houding schiet en het drama begint. Zij gaat nuffig en belerend doen. Hij zet meer force in en zij begint haar slachtpartij. Ze fileert hem uiterst secuur met maniertjes waar Maria Calas nog een puntje aan zou kunnen zuigen..

Ik grijp in..

Ik onderbreek Jesse. Die heeft inmiddels een nieuw programma ontwikkeld. De mind is meester in spinnen. Het spint razendsnel. Ik krijg te horen dat ik HAAR nooit corrigeer maar dat hij altijd de pineut is terwijl ZIJ brutaal is en niet luistert. Ik onderbreek hem weer… en dat is programma twee: ‘Jij laat me nooit uitpraten. Je onderbreekt me altijd!’ En dan gaat het van kwaad tot erger.. hij probeert te vertellen, ik wil niet luisteren naar dingen die niet waar zijn dus ik onderbreek hem en hij verheft zijn stem en ik zeg dat hij zo niet tegen me heeft te spreken maar jij laat me nooit uitpraten en ja dat is even lekker sta je nou gewoon uit het raam te kijken terwijl ik tegen je praat ja dan moet jij maar niet weglopen en dan is het ramberdebam de trap op en weer af en tas tegen de vloer en woedende blikken en hij stampt de keuken in een wonder dat de tegels er nog liggen en komt terug en gaat op de leuning van de stoel zitten en ik zie dat hij zichzelf heeft herpakt en weer open is en ik besluit naar de bank te gaan en zeg: ‘Ok, ik luister’.

Zijn lach breekt zijn gezicht open en mijn hart klapt er achteraan. We luisteren naar elkaar en ik vertel hem weer dat een programma dat hij heeft ingezet tegen zijn zusje zo’n vijf jaar geleden, niet in 2 keer opgeruimd is. Zo werkt het brein niet. Ik leg uit dat zijn aanwezigheid in het brein van Fianne alertheid opwekt. Het reptielenbrein dat continu de omgeving afscant of de boel veilig is of niet, is hyper alert en staat klaar om toe te slaan bij het minste of geringste vermoeden van liefdeloosheid. Als het angstcentrum dat gekoppeld is aan het denken in het brein van Fianne maar denkt dat Jesse niet op liefde staat, start het verdedigingsprogramma.

En dat betekent dat madame haar stem opzet. Ze gaat als een diva haar onderdaan corrigeren. Op zijn taalgebruik bijvoorbeeld. Of zijn toon. ‘Jesse, ik vind het niet fijn dat je zo tegen me spreekt’.

We spreken alles door. Hoe het van moment tot moment werkt, in hem, in mij, in haar. Hij vindt dat Fianne ook naar hem moet luisteren als hij zegt dat ze de tafel op moet ruimen. Ik zeg dat met dat gezag, dat authentiek moet zijn, ook het vermogen aanwezig moet zijn om eventuele clashes liefdevol aan te pakken, aanwezig moet zijn. Ik zie hem even kijken van: ‘Oh, eh… ja”

En terwijl we zo spreken stroomt de liefde weer terug de aderen in en moet de destructieve mind met zijn shitprogramma’s wijken. Jesse realiseert zich dat er werk aan de winkel is voor hem. Hij moet elke move richting de kleine meid bewust en in volle aanwezigheid maken. Hij kan niet meer in het voorbijgaan zeggen: ‘Ruim jij even de tafel op’ zolang de programma’s draaien.

Ik realiseer me dat ik meer moet zijn als er interactie is tussen de grote knul en de kleine meid en de kleine meid moet helpen uit haar blur te blijven in dat contact of haar er uit te halen of haar te corrigeren. En dat zeg ik Jesse ook. En hij reageert door te zeggen dat hij ziet dat ik dat al doe. En dat het idee dat ik dat nooooit doe niet klopt. Dat het om nog 1 ander incident ging. Niet meer.

De innerlijke vrijheid en liefde golft weer door het huis. Als de liefde hervonden wordt moet de mind wijken.. en dat doet het ook altijd.. De mind is, eenmaal doorzien met het hart, nooit bestand tegen de liefde. Het moet opzij.

Ook bij pubers.. Alleen door wrijven gaat het glanzen..

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s