De dood en het kind

unnamedAls ergens in onze maatschappij een taboe op ligt is het wel de dood. Hetgeen eigenlijk merkwaardig is want niemand ontsnapt er aan.

Als kind was ik mateloos gefascineerd door en volkomen op mijn gemak met de dood. Ik herinner me dat ik in de grote keuken van ons huis bij het raam stond en naar mijn moeder keek die met een schort voor in de pannen roerde. ‘Mam, wanneer ga jij dood?’ Ze zei dat ze dat niet wist. Er crashte iets in mij. Hoezo wist ze dat niet? Dat weet je toch? Maar mijn moeder zei dat niemand dat wist en in mijn brein werd Weten geluidloos overschreven door diepe angst. Hoezo weten we niet wanneer we dood gaan? We weten toch ook, als dat niet wreed wordt onderbroken door de geboortemachine, wanneer we geboren worden? Zoals een inademing gevolgd wordt door een uitademing? Als zij niet wist wanneer ze zou doodgaan kon het elk moment zijn! Vanaf dat moment had ik heimwee als ik uit logeren werd gestuurd. Als ik thuis was staarde ik naar mijn moeder in de hoop aan iets te kunnen zien of ze het volgende moment zou sterven of niet.

Toen mijn eerste cavia, niet luisterend naar de naam Knabbel, overleed stortte mijn wereld in. Ok. Tijdelijk. Ik geef het toe. Maar dan toch. Ik probeerde hem wakker te fluisteren. Ik riep hem aan. Ik riep zijn naam. Hij gaf geen kik. Ik knipte een stukje haar af van zijn vacht en plakte dat in mijn dagboek. Ik snikte er boven. Ik was ervan overtuigd dat mijn grootste maat mij alleen had gelaten. Zijn lege kooi sloeg een gat in mijn kinderhart. Hij begon na verloop van tijd indringend te stinken. Ik begroef hem in mijn tuintje. Niet te diep want ik was van plan hem nog op te graven. En zo geschiedde. Ik was gefascineerd te weten wat er met mijn geliefde knaagdiertje verder zou gebeuren. De lust om alles na een tijd op te graven wat dood was is me mijn leven bijgebleven. En nee. Niks morbide. Gewoon tomeloos, onbevangen, open enthousiasme om alles te weten en te ervaren van het leven. Dus over de dood. Want die twee zijn met elkaar getrouwd en voor eeuwig verbonden. Als je de ene niet wilt zul je de ander niet kunnen krijgen.

Mijn ouders waren gelovig. Dus ik diende de mis in de Bonifatiuskerk in Dordrecht. Ik werd gevraagd voor rouwdiensten. Huppelend ging ik naar de kerk en deed wat ik moest doen tijdens de dienst. In het lange middenpad stond nu ineens een kist. Mensen liepen er langs, raakten de kist aan. Huilden. Ik staarde. Wat lag daar in? Niemand had het me verteld. Ik moest en zou na de dienst gaan kijken. Ik moest het weten.

Toen de lichten doofden in het immense gebouw en iedereen de condoleance-ruimte inging, sloop ik op kousevoetjes naar de kist. Ik keek door het glazen plaatje. En zag een man in pak. Hij sliep. Ik schrok daarvan. Waarom liet men hem hier aan zijn lot over in het donker onder een glazen plaatje? Ik keek om mij heen. Er was een angst gesnapt te worden die ik zelf niet verstond. Maar het voelde net zoals het moment dat ik op weg naar de kerk een schop gaf onder de kauwgomballenautomaat bij de groenteboer. Dan rolden er zo maar 7 kauwgomballen uit die ik in mijn mond propte op weg naar de kerk. En nu staarde ik naar dat dode gezicht dat er toch nog zo levend uit zag en het voelde alsof ik een trap had gegeven onder een kauwgomballenautomaat.

Ik moedigde hem aan zijn ogen te openen. Ik probeerde met mijn ogen gaten te branden in de zijne zodat hij ze van de irritatie open zou doen. Hij hield ze dicht. En zijn gezicht, omhuld door wit satijn, verdween in de eeuwigheid van de dood.. Ik liet hem los want hij reageerde niet..

De dood… als een zucht in de wind..

De angst voor de dood is immens..

Hoe spreek je met kinderen over de dood..?

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s