De dood en het kind (3)

MEDION DIGITAL CAMERABloeddruk
We zijn in het ziekenhuis, ik ben 37 weken zwanger en de baby is te klein. Mijn bloeddruk is 190 over 120 bij de eerste meting. Men pompt magnesium sulfaat mijn aderen in, ik krijg bolussen Ketensin, de een na de ander en tot ieders verbijstering daalt mijn bloeddruk niet maar het stijgt. Hij daalt niet! Hij stijgt. Langzaam maar onverbiddelijk. Ik word er bang van. Hoe kan dat? Het ctg laat een goede uitslag zien van de hartslag van mijn baby; het hartje slaat zich moedig door deze bange uren heen. Dan klapt mijn bloeddruk opeens naar beneden en weer omhoog, ik ben zo ziek als een hond. Van dat klapperen wordt men erg zenuwachtig. “We adviseren om de zwangerschap te beëindigen”. Fock, weer een keizersnede..

Mijn bloeddruk is nu  235 over 135.

In het donker waar niemand ons volgen kan, zullen wij elkaar ontmoeten. Voor ons ligt de dood. Maar dat weet ik op dat moment nog niet.

Ik word op het kruis van de operatietafel getild; mijn armen worden opzij gelegd en vastgebonden. ‘Waarom is dat?’, vraag ik. Het voelt volkomen overgeleverd. ‘Zo kunnen de chirurgen er beter bij’. De anesthesist komt langszij en meldt dat ik weggemaakt zal worden met opiaten. Een ruggenprik zal mijn bloedvaten verwijden en men is bang voor wat het klapperen van de bloeddruk dan gaat doen. ‘Is er gevaar dan?’, peins ik. ‘Zijn jullie bang?’ vraag ik. ‘We hebben dit nog niet eerder aan de hand gehad’, ontwijkt de anesthesist. ‘Hoe groot is de kans is dat ik hieraan doodga dan?’ Als in een film hoor ik ergens in de verte fifty-fifty..

Mijn eerste reactie is een van paniek en opstand; “Nou ja!! Ik heb “Tot straks” tegen Jan gezegd bij de deur naar de operatiekamer.’ Dat is toch geen afscheid! Dat is toch geen afscheid van mijn geliefde!!  Dan overvalt een diep verdriet me:  “Mijn kinderen! Jesse!! Tygo!! Ik wil ze niet alleen laten!” Mijn hele lichaam splijt in eindeloos verdriet.. dat duurt een fractie van een seconde..

Dan tuimel ik in slow motion naar voren… Ik val laag voor laag steeds dieper het vormloze in.. alle weerstand en angst lost langzaam met het vallen op… ik verlies mijn lichaam.. het lost op in het niets, alsof het er nooit is geweest, ik herinner het me nog vaag en dan is het weg.. ik zie dat de kinderen mijn dood wel zullen overleven… dan zie ik dat mijn kinderen niet bestaan.. er zijn alleen lichamen en er is leven… de rest is programma… bestaat niet wezenlijk… ik val…mijn leven, mijn man, mijn kinderen, mijn ik en alles waar ik aan hechtte verdwijnt uit mijn bewustzijn… ik blijf gewaar…er komt een rust die ik nog nooit zo heb ervaren. Ik zie dat het in essentie goed is. Alles is niks en niks is alles.. dat soort zinnen die ik uit de strot van mannen als Krishnamurti hoorde komen sluieren aan mij voorbij.. ik ben aan het sterven.. en ook weer niet… ik ga van de vorm het vormloze in… ik voel me vrij.. zal ik terugkeren op aarde of was dit het..? Er komt geen antwoord… alles moet geleefd worden.. Het maakt allemaal niets meer uit.. De persoonlijkheid wordt uit mij geblazen.. Eugenie van Ruitenbeek is weggevaagd.. alsof ze nooit heeft bestaan… wat ook zo is… ik ben vrij van welk idee, gedachte, angst, emoties, herinnering dan ook.. Ik ben vrij… sterven is vrij worden van alles dat niet waar was, niet liefde was.. niet echt was… dan is het zwart.. Ik ben in het niets en alle mogelijkheden tegelijk… Ik ben mij gewaar dat hier alles een is…

(Alleen op dit niveau zijn alle mensen een.. Op het niveau van het wereldse, het lichaam is niemand een.. allemaal spiritueel gebazel van de mind..)

Ik drijf terug van het niks naar vorm.. Mijn dochtertje en ik komen samen.. Ik voel contact en tegelijkertijd is er niets. Ware vrijheid is dat het geen ruk uitmaakt wat er gebeuren gaat… ik draai, zweef, float rond in die dimensie maar alles gaat extreem slow motion..

Gaan we terug of gaan we in de richting van het grote niets? Het maakt me niet uit.. dit is ware keuzeloosheid.. ik zie door alles heen… door leven en dood.. Ik float… ik doorgrond alles… ik weet alles… ik ken het leven… ik ken mijzelf… ik ken het niets… ik zie het en ik zie dat er geen woorden zijn… de dood is een warm kussen op een warm bed… de dood is warm, omhullend, omarmend, de totale veiligheid… thuiskomen…de dood is, als er geen verzet is van het ego, het brein, de mind, een oase.. doodgaan is het van een hoge berg vallen, de armen spreidend en als een adelaar het luchtruim kiezend. Eindeloos vrij bewegend.. Alle bedachte ballast valt als koffers uit een tuimelend en neerstortend vliegtuig weg…

De dood
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat er ook maar iemand op aarde is die hier bang voor is?? Doodgaan is te krappe schoenen uittrekken.. doodgaan is vrij worden van de identificatie met het brein, het ego, het denken dat ik Eugenie ben.. het is loskomen van lijden.. van emoties.. in de wereld ben ik Eugenie… in het leven ben ik leven..

Ik ga mee. Ik val.. ik val.. ik ga… ik ga de dimensie in van de dood.. dan verandert er iets.. we gaan terug, terug, terug en ik heb geen idee wat terug is maar we gaan het… Ik heb contact met Fianne. Een woordeloos, instinctief moeder-dochter contact. Ik ken het. Had bij mijn andere baby’s ook.

Intensive Care
Ik ben me gewaar… ik stik… ik maai met mijn armen maar dat kan helemaal niet want mijn armen liggen vastgebonden aan een bed op de IC.. Ik lig aan alle buizen, slangen en monitoren die je maar bij elkaar kan fantaseren..

Ik zie het gezicht van Jan, mijn geliefde, boven mij… Ohhhhhh, ik dacht dat ik je nooit meer zou zien… dat de dood ons zou scheiden… help me… ik kan niet ademen… mijn god, ik kan niet ademen.. help me, help me.. ik kan niet ademen, kijk nou, ik kan niet ademen… een ander gezicht doemt op… wie is dat… Jan… help me.. ik kan niet ademen… Ik zie hoe Jan me probeert te gerust te stellen… ‘Luister nou… luister nou… ik kan niet ademen… Hij praat met dat andere gezicht…die vrouw of wat het ook is… Jan… Hij hoort me niet… Ik ga dood… geen adem…’ Alles wordt weer zwart….

Ik tuimel ik duizel ik ben weg ik ben dood ik leef waar ben ik.. Ik word gereden.. mijn bed beweegt.. ik lig op een bed.. mijn hemel… wie beweegt het..gangen…. witte muren… numbness… vechten tegen numbness….waar is mijn baby… laat mij… laat mij.. deuren die geruisloos open gaan…. bling bling piep piep ..waar ben ik.. wie is die vrouw…een plastic bak.. een couveuse… oh mijn god….

MEDION DIGITAL CAMERAWie is zij? Mijn hart begint te gillen te gillen maar ik hoor het niet.. de medicatie is ZO zwaar… ik worstel… ik worstel… ik vecht mezelf een weg terug vanuit numbness naar leven… mag dit stoppen? Mag deze hel ophouden?

Ik moet bij haar komen… zij… mijn dochter… mijn dochter!! Alles in mij schreeuwt nu, gilt maar het is zo stil, zo stil in mij… niets komt er uit mij… dood mij… leef mij… fileer mij… ik ben niet meer… mijn kind… mijn baby… daar met al die .. al die ja wat…

IK KAN HET NIET
IK KAN HET NIET BEVATTEN

MEDION DIGITAL CAMERA

Ik zwalk door de medicatie.. ik zwalk… oh mijn god, waar is de uitgang… dat kleine wezentje.. wie is dat… Ik wil die plastic doos in!!

Mijn baby!!
Mijn baby!!!

De foto toont alles… mijn vastzitten.. de afstand… de liefde… het verlangen.. de kwetsbaarheid van mijn kleintje… alleen en opgesloten in een plastic bak.. En terugkeer vanuit de dimensie van de dood naar de dimensie van de vorm..

IMG00042

Dit is de wereld.. de wereld van de vorm.. een leven gered van de dood…zegt men.. ik vraag me af of dat kan.. bestaat… ook al denkt de mind dat het kan..

Ik weet het niet.. Ik weet het echt niet..

Wat ik wel weet is dat ik door mijn kind de dood ontmoette… of eigenlijk… er langs gleed..
Fianne had geen hartslag, geen ademhaling, geen tonus, toen zij haar uit mij haalden. Men stond voor een raadsel omdat haar PH 7,1 was. Men heeft haar 17 minuten lang gereanimeerd. Toen schoot het leven er weer in.

Wij kusten de dood… De dood omhelsde ons… en liet ons toen weer gaan.. terug naar ons bestaan..

MEDION DIGITAL CAMERA

Advertenties

One thought on “De dood en het kind (3)

  1. Heel aangrijpend verhaal. De ervaring, de inzichten, het verlangen naar je kind.
    Een baby hoort bij z’n moeder en niet van haar gescheiden! Gelukkig is het goed gekomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s