Grenzen stellen

unnamedunnamed

Autoriteitsweerzin
Bij mijn eerste kind had ik een vloekende hekel aan woorden als ‘grenzen stellen’. Welke grens? Wiens grens? De mijne? Ah, ben ik dan belangrijker dan mijn kind? Is het niet juist mijn taak in ieder moment de behoefte van mijn kind te zien, te weten, te erkennen en dan af te dekken? Ik keek met knarsende tanden en nog net geen gebalde vuisten naar ouders die hun kind rond commandeerden. En als de kinderen deden wat de volwassenen wilden dan vond ik die kinderen geprogrammeerde stakkers.

Ik leed aan autoriteitsweerzin. Geen wonder. Onze hele maatschappij draait om autoriteit en autoriteiten. Autoriteiten met macht, met status, met geld. Om hiërarchie. Je hebt de leraar en de leerling. De baas en de medewerker. De prof en de student. En de eerste beheerst het leven van de tweede en no fucking way dat ik daarmee ooit akkoord ga!!

Ik wilde leven in een wereld waar iedereen gelijk is en gelijkwaardig

Het heeft mij jaren gekost aan wakker te worden. Ik had werkelijk geen benul van de ontwikkeling die bewustzijn kan ondergaan. Dat een kind van 1-2 behoefte heeft aan een krachtige, open ouder die de koers uitzet en het kind daarin vol energie en liefde meeneemt.

Ik was een ouder die naast het kind ging zitten en een afwachtende houding aannam: ‘Zeg mij hoe ik je moet behandelen, zeg mij wat je wilt. Ik wil alles voor je doen, zoveel houd ik van je. Je bent mijn alles.’ Ik kreeg na verloop van tijd gedram, gezeur, gemekker om niks waar ik vervolgens van in de irritatie schoot (waar ik me weer schuldig over voelde). Ik kreeg dingen naar mijn hoofd gegooid, onredelijke eisen (Ik wil een boterham met hagelslag. Dan smeerde ik die en dan hoorde ik gekrijs: Ik wil een boterham met kaas!), eindeloze uitlegsessies van mijn kant waar hij negatief op reageerde.. al die dingen waar ouders die nu bij me komen om hieruit te komen, in vast zitten.

Gebrek aan autoriteit
Door mijn aversie tegen autoriteit kon ik geen contact maken met mijn eigen authentieke autoriteit. In mijn brein was alle autoriteit zum kotzen.

Maar wat is het? Autoriteit?

Autoriteit is gezag. En gezag is de aanvaarde macht van de ene persoon over de andere persoon.

Waarom zou een kind het gezag van een ouder aanvaarden, vroeg ik mij af. Vraag twee is waarom een kind het gezag van een ouder zou willen aanvaarden..

Dit is het antwoord: dit is gezag, natuurlijk gezag, aanvaard door de kleintjes by nature. Gezag is ZO intens natuurlijk dat de kleintjes niets anders willen dan volgen. Waarom zouden kleintjes willen volgen?

Omdat ze weten (zonder discussies of zogenaamd wetenschappelijk onderzoek) wat juist is, van nature, dat ze zonder de volwassene geen kans hebben te overleven.

DIT tot op het bot beseffen en er naar leven is de enige vorm van natuurlijk ouderschap die gezond is als het gaat om kids vanaf de geboorte tot de pubertijd.

Kijk naar moedereend en je weet wat nodig is aan autoriteit. Natuurlijke, vanzelfsprekende autoriteit.

Mindshift noodzakelijk
In mij was een mindshift noodzakelijk. Ik MOEST mijn ideeen over opvoeding herzien. Ik moest bereid zijn in te zien dat mijn opvoedideeën gebaseerd waren op pijn uit mijn verleden en dus niet op open zicht wat mijn kind in ieder moment nu nodig had. Ik moest gaan inzien en onder ogen komen en erkennen dat dit zo was. Dat ik schade berokkende aan mijn eerste zoon. Onbedoeld!!!

Ik was veel te grenzeloos en hij vertoonde echt gedrag dat bewees dat hij niet goed in zijn vel zat, omdat ik veel te grenzeloos was. Maar ik zag het niet. Echt niet. Ik was in die tijd echt niet in staat mijn blinde vlek te zien. Ik was alleen maar bezig te kijken naar behoeften die mijn kind aan het afgeven zou zijn (en autoritair gedrag was een non issue) en die moest ik dan afdekken. Ik heb dat dwaalspoor van erom heen kletsen door niet rechtstreeks ‘nee’ te zeggen ook gelopen. Mijn zoon viel met veel kabaal in het gat dat ik voor hem had gegraven. Mocht iets nu wel of mocht het nu niet?

En ik, wars van autoriteit dus dat was wel het laatste dat ik ging inzetten, weigerde hem te ontmoeten op de grens tussen ons in. Ik weigerde in te gaan op zijn vraag of iets nu wel of niet MOCHT. Wat een belachelijke vraag.

Ik weigerde door mijn idee over mijn verleden, mijn zoon te zien in zijn noden. Wist ik veel..

De grens tussen zijn en mijn wereld ontkende ik. Ik ontmoette hem niet wezenlijk op dat essentiële snijvlak. Ik deed op die momenten liever, vanuit mijn brainwashed aversie tegen autoriteit, een stap naar achteren ‘omdat ik hem niet in zijn vrijheid wilde belemmeren’. En hij deed, omdat hij me niet wezenlijk voelde, omdat ik er niet echt was, een stap naar voren, net zolang tot ik met mijn rug tegen de muur stond. En dan ontplofte ik. Dan werd ik agressief.

Ik heb door schade en schande moeten leren zien, na het in de hel te hebben moeten ervaren, dat mijn mindfuck over opvoeding, niet klopte. Het klonk zo leuk maar het was niet natuurlijk. Niet verruimend, niet openend, niet helend, niet liefdevol.

Ieder idee van de mind OVER opvoeding is highway to hell.

Als je daarin beland bent, dan weet je dat.

Geen twijfel mogelijk.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s