Leren rekenen en leren schrijven

unnamedAH

‘Maar hoe leren ze dan rekenen en schrijven?’ Een veel gehoorde vraag als je thuisonderwijs geeft aan je eigen kinderen. In het begin irriteerde die vraag mij mateloos maar later begreep ik steeds meer hoe de wereld werkt en kon ik er kalm op reageren.

Op de eerste plaats kunnen Jan en ik schrijven en lezen. Dus dat is makkelijk over te dragen. Op de tweede plaats zit de hele wereld vol met letters, overal letters en teksten. Als kind kun je er niet eens aan ontsnappen, al zou je willen. Het wekt de natuurlijke leerdrift van een kind op. Wanneer is niet waar het over gaat. Dat het gebeuren gaat, staat vast.

Het idee dat alleen een juf een kind kan leren lezen en schrijven, zit diep in de botten. En dat is niet zo verwonderlijk omdat de massa daar van jongs af aan in wordt geprogrammeerd. Maar is het waar?

Nee.
De ervaring leert dat het niet waar is.

Ikzelf heb er ook last van gehad, hoor van dat juffen-idee. Ik heb een fortuin uitgegeven aan methodes om mijn kind te leren lezen en rekenen.

Het licht in de ogen van mijn oudste doofde echter helaas als ik hem door leerprogramma’s heen wilde leiden. Na korte tijd lag zijn kin als het ware op de rand van de tafel en hij ronkte zich snurkend van de saaiheid door mijn goed in elkaar gezette lessen heen.. en ook als ik ALLES uit de kast haalde om de te leren stof aantrekkelijk te maken, aan te doen sluiten op waar hij zat, veranderde er niets. Hij was er niet van. Er was niets maar dan ook niets in hem dat daar zat. Hij vond het saai, stom en irritant.

De tafels… eindeloos bezig geweest met de tafels.. Op papier, oefeningen met lucifers, springend, koppeltje rollend, verzin het maar, alles geprobeerd, alles gedaan maar de getallen vielen als zandkorrels van zijn broek. Het bleef niet hangen, het wilde niet vastkleven, aan nog niet 1 hersencel. Het interesseerde hem geen ene bal.

Ik probeerde van hem een goed gedresseerde olifant in een circus te maken die, omdat ik angst had voor ‘de maatschappij’, op het juiste moment het juiste kunstje moest vertonen. Dit is ook wat de overheid wil van alle kinderen die op school zitten. Op het juiste moment het juiste antwoord uitspugen. En er gaan stemmen op dat thuisonderwijzers dit slaafse gedrag en deze intense programmering van de mind, ook moeten kunnen om reden te hebben om te mogen bestaan. Er zijn zelfs mensen die toezicht op dit dresseren van de kinderen toejuichen. Beter dresseren in de eigen thuissituatie dan in een schoolgebouw waar de overheid de scepter zwaait. Daar is wat voor te zeggen als je van compromissen houdt. Als je voor de waarheid gaat is dat een pad dat onbespreekbaar is.

Wij, Jan en ik, komen vanuit een volstrekt andere levensovertuiging aanvliegen. Wij gaan voor de liefde. De liefde voor leven. En wij zijn daarin niet alleen.

Andre Stern, zoon van twee hoogopgeleide succesvolle mensen, ging nooit naar school, kreeg nul zero zippa onderwijs van zijn ouders en is nu een gelukkige volwassene als muzikant, tekst schrijver, gitaar maker, auteur en journalist. Hij is getrouwd en heeft een zoontje. Andre leeft zijn leven zoals het bedoeld is. Dat is ook wat ik graag wil voor mijn kinderen…

‘Ja, maar dat is niet iedereen gegeven’ is een veel gehoord verweer tegen dat, wat afwijkt van het opgelegde, aangeleerde van buitenaf geprogrammeerde. Ik vind het best. Dan is het niet voor iedereen weggelegd maar alleen voor hem die de passie hebben, de kracht en het bewustzijn hebben, om hun eigen weg te lopen. Zij, die niet slaafs akkoord gaan met de wegen die door anderen voor hen geschoffeld zijn maar zij die de lol, het plezier en de passie in hun aderen voelen om de schoffel zelf ter hand te nemen en wegen te banen die er nog niet waren. Waar anderen weer hun voordeel mee kunnen doen.

Mijn oudste zoon leerde zichzelf lezen en schrijven. Op zijn moment. Omdat hij dat wilde. Zijn passie om het te leren ging in golven. En altijd in relatie tot zijn omgeving, zijn leven. Toen hij 7 was ging hij op de scouting. Hij was de enige die de opdrachten niet van papier kon lezen. Binnen twee weken kon hij lezen.

Als hij in de jaren erna mensen aanschreef, managers van supermarkten bijvoorbeeld, dan mocht de tekst er alleen uit als het foutloos was. Dat was de eis die we stelden als ouders. Hij onderschreef dat. Hij wilde niet dat er grove fouten in zouden zitten.

Tegen alles in, liepen wij deze weg. Omdat we voelden en wisten dat dit zijn weg was. Wij, als ouders, waren meer dan bereid die weg te bewaken, te koesteren en te faciliteren.

Het resultaat tot nu toe leest u op dit blog.

‘Ja, maar dit is niet ieder kind gegeven’. Meestal zeggen mensen dat die meteen in het verweer gaan en hun keuze hun kind het systeem in te brengen, verdedigen. ‘Wat is niet ieder kind gegeven?’, vraag ik dan. Zichzelf te zijn? Het is niet ieder kind gegeven zichzelf te zijn? Hoezo niet?

En dan komt het hoge woord eruit. Dan komt de pijn aan de oppervlakte. Omdat de ouders er niet konden zijn voor het kind, omdat er gewerkt moest worden voor geld, de hypotheek, omdat omdat omdat.. Ik luister naar alle argumenten en ik snap het. Want het is waar. Het leven leidt uiteindelijk haar eigen leven. We hebben niet alles in de hand.

Het leven dat wij mogen leven is ook niet altijd wat we willen. Ook wij kennen periodes van intens ongeluk en wanhoop. Deze periodes worden minder in aantal en heftigheid maar weg zijn ze niet.

Wat we mogen leven is een leven waarin onze oudste altijd zijn weg naar huis weet te vinden. Daarmee bedoel ik niet alleen zijn fysieke huis, zoals op de foto’s, waarin wij als ouders cruciaal zijn maar meer nog bedoel ik met zijn thuis, zijn essentie.. wie hij is.

Lezen, schrijven, rekenen zijn vaardigheden die net zo eenvoudig zijn als het leren lopen, praten, sleutels omdraaien, flessen leeg gieten en vullen. Want deze vaardigheden zijn vanuit onze natuur niet afhankelijk van de mate waarin dit ons wordt opgedrongen door anderen maar door de mate waarin het individuele brein klaar is om die materie te absorberen.

En als de graaiende en/of duwende handen van anderen zich weten in te houden, komt het talent of de vaardigheid vanzelf naar boven.

Het leven een dansfeest maar als je er over loopt te denken, struikel je en val je builen..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s