Pubers..

tent3Het stereotype beeld dat er is van een kind vanaf een jaar of 14, 15 is dat het slap ouwehoert, rookt, zuipt, gamed, seks op de computer kijkt of overal en nergens seks heeft. Onzeker hangen in een groep terwijl je, je vastklemmend aan je mobiel, probeert een houding te geven. In opstand komen tegen je ouders en/of je leraren, doen alsof thuis een hotel is en narrig reageren als je daarop gewezen wordt. Maar vooral: ongelukkig en onzeker zijn.

Door de veranderingen die het kind doormaakt, wat een feit is, zou het kind zich dus tegen de ouders gaan afzetten. ‘Kids in die leeftijd willen afstand en ouders moeten die afstand respecteren hoewel ze wel grenzen aan moeten blijven geven.’ Een en ander leidt dan uiteraard tot meer strijd. Kids in deze fase experimenteren en zoeken grenzen op. Dit is het algemeen aanvaardde beeld in een nutshell. Dit zou tevens een natuurlijke fase zijn. Door de hormonen gearrangeerd.

Ik verwerp dit algemeen aanvaarde idee. Het is geen waarheid. Ik verwerp niet het feit dat de hormoonbalans verandert, dat zou nonsense zijn, maar ik verwerp het idee dat dit dus tot een onzekere, ongelukkige puber zou leiden. En dus tot strijd. Alsof een puber alleen door kan groeien met strijd. Als er strijd is. Strijd is in een mensenleven ongeluk. Dus een puber zou ongeluk nodig hebben om door te groeien naar de volgende fase: volwassenheid? Dat is toch non-sense?

Ik zeg: of een puber lekker in zijn vel zit of niet, wordt voor een groot deel door zijn omgeving bepaald.

Een ander artikel geeft een genuanceerder beeld. Het vertelt dat wanneer pubers testen moeten doen die ook door volwassenen gedaan worden, zij niet meer fouten maken dan de volwassenen. Totdat er andere pubers in de buurt zijn. Dan blijkt dat ze, soms willens en wetens, verkeerde beslissingen nemen. Beslissingen die hen uit balans halen, die hen ongelukkig maken, uit hun kracht halen. De verklaring daarvoor is dat pubers een rationeel besluitvormingscentrum hebben, de pre frontale neo cortex, dat nog niet af is. Het emotionele besluitvormingscentrum domineert en dat is vooral gericht op belonen, hechting, erbij horen, positieve feedback. Dat wint dus van het rationele afwegen, dat nog niet af is en nog niet volledig operationeel.

Klopt deze conclusie?

Hoe werkt dit vanuit de blauwdruk wie we zijn? De fase van de puber is vanuit de ontwikkeling van bewustzijn een fase waarin het kind langzaam leert een eigen plek in te nemen in de wereld. Een plek die bij zijn authentieke essentie past. In een gezonde omgeving zou een opgroeiend jong mensenkind in zijn eigen community zich aangetrokken gaan voelen tot bepaalde volwassenen. Volwassenen aan wie hij zich kan spiegelen. Die wijsheid, waarheid, vaardigheden tonen die bij de puber horen. Andere pubers uit zijn community zouden zich bij hen voegen en zo zou een groep ontstaan, bestaan uit verschillende mensen met een vergelijkbare drive.

Denkt u dat een puber in zo’n omgeving zich ongelukkig en onzeker zou voelen?

No way. Wat treft een puber, in deze belangrijke fase in zijn leven aan, in onze maatschappij? Waar en hoe en met wie kan de puber zijn wereld uitbreiden, verbreden, verdiepen en leren zijn eigen plek in te nemen? In een ploeg gasten die hetzelfde willen. Dus wat krijg je als je een roedel zoekende pubers bij elkaar zet? Chaos! Rommel. En dus onzekerheid.

Het brein tuned in op de omgeving en constateert: ‘Ik ben het grootste deel van de tijd afhankelijk van mijn emotionele overleven in de groep waar ik de meeste uren mee doorbreng’. En dat is voor de meeste pubers de schoolomgeving. Niet het ouderlijk huis. En zeker geen volwaardige community. Dus om te overleven moet het brein zich conformeren aan die groep waar het zich het meest bevindt.

Dat is wat gebeurt als je kinderen dag in, dag uit, in hetzelfde hok stopt met andere wezens die op hetzelfde niveau leven en op hetzelfde uit zijn: hechting, erbij horen, positieve feedback krijgen, je krachten ervaren, de verschillen ontdekken en vieren, leren te gaan staan voor wie je bent, je eigen uniekheid ervaren en uitbreiden.

Wat zou er gebeuren als je deze opgroeiende jonge mensen in een ander soort omgeving laat opgroeien?

Als pubers in een omgeving verkeren die hun ondernemingslust erkent en ondersteunt, voelen ze zich niet per se ongelukkig. Als de omgeving gelegenheid biedt dat de puber zich ergens in kan bekwamen, een van zijn talenten, goed kan worden in iets dat zijn interesse heeft, als het even kan aangeleerd door iemand waar hij respect voor heeft en die een vakman is, dan is een puber niet onzeker. Als een puber in volwassen ogen kijkt die hem zien en verstaan en waarderen, voelt een puber zich niet ongelukkig. Als een puber in een omgeving is die hem ieder uur van de dag liefheeft, waar hij zich gezien, gehoord en gewaardeerd weet, dan crasht een puber niet. Waarom zou een gezond, authentiek levend wezen zich willen verzetten tegen liefde?

Ik weet dat ik mij bij grote groepen mensen ongeliefd maak als ik dit soort uitspraken doe maar het is en mijn eigen persoonlijke ervaring, en de neurologie en de ervaringen van talloze gezinnen met pubers om mij heen en de wetenschap en de enorme hoeveelheid ongelukkige pubers die mij vertellen dat de onnatuurlijke omgeving van een klaslokaal niet de meest optimale omgeving is voor een opgroeiend mensenkind dat vanuit de pubertijd richting volwassenheid wordt gedreven. Ik zeg: voor de meeste pubers is een klaslokaal de worst place. Ever. Klopt niks van. Noch hun essentie, noch hun lichaam, noch hun brein KAN gedijen in zo’n onnatuurlijke omgeving.

Laten we hiervan leren. En laten we op grond van wat we leren en kunnen, adequaat en effectief handelen.

Van ons als thuisonderwijzers (we zijn in binnen- en buitenland met velen!) kun je ontiegelijk veel leren. Van wat goed ging en wat niet en hoe daarmee omgegaan werd en en en…

Vragen staat vrij! We worden graag uitgenodigd voor workshops en lezingen en interviews om alles wat we weten en ervaren en geleerd hebben, te delen.

Het leven een dansfeest. En niets heerlijkers dan samen dansen!

tent5Foto van gelukkige puber die zijn eigen leven organiseert met onze hulp en die van leermeesters

 Puber met zijn leermeester en de stoof: https://www.youtube.com/watch?v=1sU7tlCg7yA

En dezelfde puber met dezelfde leermeester die eitjes bakken op de stoof: https://www.youtube.com/watch?v=bwT2g20-Fxc

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s