‘Waarom doet dat meisje zo, mama?’

11051516_1560557247559344_151085807_nDe eerste lentestralen boorden zich door het wolken- en chemtraildek en mijn goddelijke serpentje stond dus meteen te springen om naar de speeltuin te gaan. Die zat namelijk tjokvol kinderen.

Ik ging, zoals moeders dat doen in een speeltuin, op een bankje zitten en zij huppelde de tuin in, open voor contact en spelen en plezier.

Regelmatig zoekt ze me dan op. Met blozende wangen vraagt ze of ze haar schoenen uit mag. En weg is ze weer. Ik geniet hier ontiegelijk van. Een goed gehecht kind met een gevoel voor vrijheid dat haar vleugels geeft, ingebed in een bescherming en veiligheid van onze kant.

Na afloop huppelt ze aan het handje over de stoep. ‘Ik zat op het klimrek en toen kwam er een meisje. En dat meisje zei: ‘Ga…. dur…. af!”

En toen zei ik: ‘Niet als je het zo zegt’.

En toen zei het meisje dat ze haar vriendinnen zou bellen, twee, en de een kon heel goed slaan en de ander kon heel goed krabben en schoppen.
En toen heb ik gezegd: “Ik ga er niet af als je zo tegen me praat. Je kan het ook gewoon vragen.”
Het meisje zei toen dat ze me er af zou gooien en toen heb ik gezegd dat ik naar mijn mama zou gaan. En dat heb ik gedaan. Waarom doet dat meisje zo, mama?’

“Dat meisje doet zo omdat ze ongelukkig is, Fianne. Alleen ongelukkige kinderen doen zo.”

En terwijl ik zo over straat loop en dit gesprekje heb met mijn kleintje realiseer ik me dat mijn dochtertje nooit of te nimmer dat gedrag van dat kind zal vertonen. Nooit. Het zit niet in haar brein, het zit niet in haar systeem.

Niet dat ze geen kribbekat kan zijn. Zeker wel. Ze heeft haar wrijvingen met haar geliefden. En die worden in openheid en in waarachtigheid gezien, ervaren en uiteindelijk opgelost. Opgelost door liefde. De kracht van liefde.

Een confrontatie zoals beschreven tussen deze twee kinderen in een klimrek kan niet bestaan vanuit onze thuissituatie. Vanuit onze thuisonderwijssituatie. Dat is een uitspraak, niet bedoeld om onszelf op de borst te kloppen, we doen genoeg andere dingen fout, maar een uitspraak die gebaseerd is op ervaring. Hetzelfde geldt voor andere thuisonderwijsfamilies. Ga voor de gein maar eens naar een thuisonderwijsdag waar thuisonderwijzers samen komen en je zult dit gedrag ook niet tegenkomen. Wel gebonk en gedoe uiteraard maar niet dit felle, dit agressieve naar iemand je niet kent.

Ik kan daar lang bij stilstaan.. hoe moet het zijn in een kind om een klimrek op te gaan, daar een ander kind tegen te komen en meteen giftig te worden. Hoe moet het dan in je zijn. Hoe staat een brein afgesteld in zo’n kind als het meteen aanvalt.

‘Ik zal volgende keer vragen of ze ongelukkig is’, hoor ik mijn dochtertje zeggen. Ja, dat is misschien wel een goed idee.

Ik vraag me af in hoeverre een omgeving als school, in deze tijd, dit soort gedrag veroorzaakt of in de hand werkt. Een onnatuurlijke omgeving voor de meeste opgroeiende kinderen…

Ja, ik mag dat als thuisonderwijzer eigenlijk niet hardop zeggen… wij mogen school niet openlijk afvallen, er bedenkingen bij hebben of kritische vragen over stellen… Wij zijn tenslotte de groep die door de overheid steeds in de hoek wordt gezet en stil moet zijn. Ons hangt steeds een wetswijziging boven het hoofd waarmee ons leven met 1 vingerknip strafbaar kan worden gesteld. Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat thuisonderwezen kinderen superieur zijn t.o.v. schoolkinderen op sociaal-emotioneel vlak. Maar wij mogen daar nooit mee vlaggen. Want dat wekt irritatie bij de massa die hun kind wel naar school brengt.

Zo apart vind ik dat. Ik heb niets tegen mensen die hun kind naar school brengen. Prima, ieder zijn vrije keuze. Maar raar is het wel dat ik zoveel, echt zo ontzettend veel ongelukkige schoolgaande kinderen om me heen zie die crashen op het systeem. Kinderen die aantonen dat het systeem niet meer werkt. Kinderen die op sociaal-emotioneel vlak de weg kwijt raken en daar uiting aan geven. Er wordt niets mee gedaan. Integendeel. De overheid wil alle thuisonderwijskinderen de scholen in dwingen. Of deze kinderen, met wie het op alle vlakken goed gaat, onder toezicht dwingen. Wat een geschifte wereld.

Want het leven een dansfeest…. wij blijven dansen, wat de omstandigheden ook doen.

Maar waar dansen zij… de kinderen van het schoolregime dat hen plet tussen de wal en het schip..?

Advertenties

3 thoughts on “‘Waarom doet dat meisje zo, mama?’

  1. Tsjee, je berichtje raakt me. Omdat ik zie dat bij onze oudste ook zo nu en dan dergelijk taalgebruik is. Ineens. Voor mij heel duidelijk dat hij spiegelt wat hij op school zo nu en dan ook te horen krijgt. Heel resoluut en uit vanzelfsprekendheid dat het niet zo moet gaan antwoord ik dan, of spring er even tussen als het gericht is naar zijn kleine zusje. Ik blijf het echter moeilijk vinden – ik hoop op een toekomstig schooltje waar er ook op een dergelijke manier mee wordt omgegaan. Daar ben ik mee bezig en wil ik graag aan bouwen!

  2. Echt bizar, en zo enorm herkenbaar dit alles, onze dochter krijgt ook thuisonderwijs van ons beiden. En zij reageerde pas dus exact zoals jullie dochtertje ook deed in het klimrek, en ja daarna kregen wij dezelfde vragen! 😦 En ja de staat werkt ons ook tegen in onze bewuste keuzes, wij vaccineren niet, geen CB bezoekjes dus… En daar houden ze absoluut niet van nee… En dus wilden ze ons ook zonder enige aanleiding ook onder toezicht stellen inderdaad. En alleen als je de wet een beetje goed kent, veeg je met tal van klachten zo’n 36 individuele klachten in ons specifieke geval, op het initiële rapport. Dus wel gewoon het hele raadsonderzoek van tafel. En nu hadden wij in ons geval ook nog de pech dat het ging om een net uit de klei getrokken raadsonderzoekertje, en dan zelf zonder kids, van 23 jaar, echt te erg gewoon… Met een rapport wat totaal niet overeenkwam met ons gesprek, of met het gesprek wat hij met onze dochter afdwong te voeren. Maar deze arrogante meneer beging deze cruciale fout, hij koos uitgerekend 2 hoogbegaafden uit, dat was dom. Dus wij klommen in de pen, en dus werd hij mooi na nog geen 2 maanden alweer ontslagen bij de raad! 🙂 En al moeten we ervoor naar België, Engeland of Portugal verhuizen… Dan doen we dat! 😦 Het is nu gelukkig weer eventjes rustig, wat betreft de rechtzaak, want ook de rechtbank overtreed bewust de regels, en als het bewust is, dan weten ze dat… En da’s een voordeel nu, want dan hoor je dus een hele tijd niets meer! 😀 Wij gaan vrolijk door met onze dochters… Want thuisschool voelt goed!
    Je maintiendrai! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s