‘Nee zeggen’ in een groep

sintDit is de straat waar de kerk aan ligt waar ik als kind elke week kwam. Ik ben vergeten welke dienst we bezochten maar het was elke week raak. De Bonifatiuskerk in Dordrecht aan de Wijnstraat. Een gebouw uit 1823 dus je proeft er de eeuwen. Ik, als klein kind mee huppelend aan de hand van mijn vader of moeder, was altijd erg onder de indruk van alles. De meneer in de soepjurk op het podium (‘Altaar Eugenie. Dat heet altaar’), de enorme beelden, de gewelven, alles. En natuurlijk de kapelaan. Wat een man was dat. Kapelaan Eijsink was zijn naam geloof ik.. Enfin… einde mijmering..

Ik wilde het niet over de kerk hebben ook al speelde het zich daar in de buurt af. Waar ik het over wil hebben is het verhaal over groepsdruk en een kind.

Als u naar de foto kijkt ziet u op de voorgrond een verkeersbord. Als u daar met uw gezicht naartoe gaat staan en u draait vervolgens een kwart slag naar rechts, dan zou u in de vorige eeuw daar een plek zien waar de gemeente de marktlieden hun stalletjes liet opslaan. Dit terrein grenst aan de kade en aan de rand van dit terrein stond een pishok.

Wij hadden gym in die buurt. Ik praat over lagere schoolleeftijd. We moesten om gymles te krijgen de Mariaschool verlaten en hier naartoe lopen. Ik meen me te herinneren dat we gym hadden in dat gebouw met de rode stenen maar zeker weten doe ik het niet meer. Zo lang geleden.

Wat ik mij wel goed herinner is dat ik met mijn tas met gym spullen geconfronteerd werd op een gebeurtenis waar ik het nooit met mijn ouders over heb gehad maar die een diepe indruk op mij heeft gemaakt. Een gebeurtenis die mij gevormd heeft..

De gym was voorbij. Ik liep naar huis. Voor mij holden jongens en meisjes uit mijn klas. Ze renden joelend naar het pishok. Ik had het wel eens gezien. Ik vond het een walgelijke plek. De indringende zeiklucht en de afdruk van wat kerels daar hadden staan doen wekten mijn weerzin. Licht verbaasd was ik dan ook dat een groot deel van mijn klas naar die stinkplek holde. Aarzelend stapte ik tegen mijn zin toch in die richting. Ze klommen op het pishok. Dat vond ik leuk dus ik klom er ook op. Ondanks dat er iets was. Ik rook onraad maar kon het niet thuisbrengen.

Ik stond bovenop het dakje en keek naar het water, naar de huizen die in het water stonden en net als de kerk hun eeuwen van bestaan leken uit te ademen. Ik was rustig. Tot ik beneden me gegiechel hoorde. Ik klom van het pishok af.

Vol weerzin en ongeloof keek ik naar de meisjes en jongens van mijn klas die zich hadden samengepakt in het pishok. Jongens aan de linkerkant. Meisjes aan de rechterkant. De jongens wilden dat de meisjes hun broeken lieten zakken, hun onderbroeken.. hun rokjes moesten omhoog. En zij, de meisjes, giechelden en aarzelden.. Men werd zich mijn aanwezigheid gewaar. De hele meute richtte zich als een geheel op mij. Ik moest mij bij hen voegen en meedoen..

Vanuit de jongens kwam een ophitsende energie.. ‘Toe dan.. kom op dan… durf je soms niet? Schijtebak..’

Vanuit de meisjes kwam dat stompzinnig giechelende ‘Kom erbij.. het is niet zo erg… Kom, dan voelen we ons niet zo debiel.. zo alleen, zo onder druk gezet.. kom bij ons’.

Ik stond aan de grond genageld. Heel even is er de beweging toe te geven. Dan deinst alles in mij naar achteren. Nee. Nee. Ik ga mijn spijkerbroek niet losknopen en mijn onderbroek laten zakken zodat een stel geschifte knulletjes mijn vulva kunnen zien.

En nee, ik sluit me niet aan bij die grieten die staan te sterven van angst om verstoten te worden als ze niet doen wat de onderdrukkers willen.

Ik

ben

liever

alleen

Ik sjor mijn gymspullen wat dichter tegen mij aan alsof zij me zouden kunnen ondersteunen. Ik kijk naar die giechelende meiden en weet dat ik verloren ben. Alleen kom te staan. Zij gaan doen wat de knullen willen. Het zindert al in de lucht. Maar no way dat ik dat ranzige stinkhok inga en mijn broek laat zakken voor een stel mafkezen die naar mijn kwetsbare lichaam gaan staan staren. No way.

Ik klem mijn sporttas vastberaden tegen mij aan. Ik werp nog een blik. En dan draait mijn lichaam zich om. Ik ga mee. Ik loop over de brug. Mijn voeten maaien de meters weg. Naar huis. Naar huis..

De volgende dag ben ik de outcast van de klas. Ik wist dat het zou komen. Ik deed niet mee. Ik boog niet in. Men weet niet goed wat men met mij aan moet. Ik weet niet wat ik met hen moet..

De wereld is als een vloerkleed onder mij uitgetrokken en mijn enige veiligheid is nog de verbetenheid van mijn op elkaar geklemde kaken.

Liever alleen, dan ja te zeggen tegen iets dat alleen en uitsluitend een “NEE” verdient.

Mijn ouders hebben van dit soort incidenten nooit iets geweten. Niet omdat ik hen niet vertrouwde. Ik vertrouwde hen. Ik zei niets omdat ik in een leeftijd verkeerde waar ik nog niet het vermogen had ontwikkeld mij adequaat te uiten over wat er aan de hand was. Het kwam niet in me op erover te spreken. Toen ik de zware voordeur van mijn ouderlijke huis achter mij dicht liet vallen, was ik veilig. Daarmee was de gebeurtenis ten einde..

Nee zeggen terwijl je als kind tegenover een ploeg leeftijdsgenoten staat vraagt het een en ander..

Vraagt veel..

Ik heb me wel eens afgevraagd… wat maakte dat ik niet meedeed.. wat maakte dat ik me niet aanpaste.. dat ik niet boog voor de druk… dat ik liever de last van het verstoten zijn droeg dan de last van dingen doen die mij besmeurden..

Ik weet alleen dat er een response in mij was dat ik me omkeerde.. En dat ik die respons meedogenloos moest volgen hoeveel pijn het verstoten worden ook opriep..

Nee zeggen als er groepsdruk is, vraagt de bereidheid in eenzaamheid te crashen..

Omdat meedoen met wat niet klopt het dansen in de kiem smoort.. het leven een dansfeest stopt dan.. en dat, dat is onleefbaar..

Voor mij niet te harden… dus uiteindelijk had  ik geen keus.. ik deed wat ik moest doen..

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 thoughts on “‘Nee zeggen’ in een groep

  1. Herkenbaar verhaal, als kind was ik ook al zo……”buitenbeentje” nu ik beentje schrijf… Poeh raakt…kraakt….pas mn enkel gebroken en is voor mee een soort “doorbraak” ondervonden dat wat er ook bebeurt IK me altijd STAANDE HOUD !!!!!! Alleen of in een groep !!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s