Jas ophangen

jasElke leeftijd heeft zijn eigen bewustzijnsfase bij zich en zijn eigen hersenontwikkeling. Brein en bewustzijnsontwikkeling zijn niet hetzelfde, gaan niet hand in hand en toch heeft het wel iets met elkaar te maken… Een kind van een heeft een ander georganiseerd brein dan dat van een kind van twee. Of drie. En zo verder.

De ontwikkeling van het brein en de ontwikkeling van bewustzijn hebben een relatie met elkaar maar hoe en wat en wanneer precies.. dat is voor mij niet in receptvorm aan te leveren. Daarvoor is het te complex. Ook voor neurowetenschappers. We weten nog zoveel niet.. Maar…

Er zijn wel wat rode draden te onderscheiden..

Een kind van een jaar of een, anderhalf zal alles wat het ziet kopiëren. Dat past bij het actieve bewustzijnsstadium. Het zal dus eindeloos hansworsten om de jas op de kapstok op te hangen.. waarschijnlijk zelfs zonder enige vorm van frustratie als het niet lukt.. Het laat de jas gewoon vallen als de aandacht weer ergens anders naartoe gaat.. het laat de jas liggen en als je er later op terug komt, is de jas voor het kind een volstrekt nieuwe situatie, een nieuwe gebeurtenis. Alsof het vergeten is dat het de jas ooit eerder heeft gezien.

Zo rond een jaar of twee ontstaat er een urge om de jas op te hangen. Als het niet lukt, kan er frustratie ontstaan.. Als het wel lukt is het kind blij. Zeker als mama, de juf of ieder andere dierbare en gerespecteerde volwassene hem dan ook nog complimenteert… Dan is het leven een feest.. nog steeds is het kopiëren een belangrijke drive om dingen te doen, om te leren..

Het de eigen plek in de wereld innemen, het volgende bewustzijnsniveau… gloort aan de hemel…

In die periode verandert langzaam, langzaam het bewustzijn van het kind.. het willen en niet willen doet zijn intrede. Een totale desinteresse in de hele jas kan optreden. Jas ophangen in de hal of in de kamer laten vallen… het wordt ineens afhankelijk van waar het kind zin in heeft. Mind is geactiveerd! Als je dan als opvoeder het kind aanmoedigt de jas op te hangen waar het hoort, kan het zomaar zijn dat het kind deze handeling weigert uit te voeren. Wat nu.

Programmeren van het brein
Nu is de tijd aangebroken van het programmeren. Hier splitsen de wegen van veel mensen die aan onvoorwaardelijk ouderschap doen en zij, die het verschil weten tussen wie ze zijn en de werking van de mind en zij, die vinden dat het kind moet doen wat de ouders willen. Maar welke weg je ook kiest; het programmeren is begonnen. Het programmeren van het brein.

Ikzelf behoorde bij mijn eerste kind tot de eerste groep. Ik volgde mijn kind dus belangstellend. Goh, hij gooit zijn jas op de grond, wat boeiend. Welke behoefte zou hier achter zitten? Ah, ik zie het al: hij wil zo gauw mogelijk in de kamer zijn. Ik raapte de jas op en hing hem op de kapstok. In no time was dit dus de gewoonte. Binnenkomen, jas tegen de vlakte en toedeloe. Was het daarbij gebleven dan was ik er nooit over gestruikeld, laat staan dat er woede-aanvallen van zou hebben gekregen.

Langzaam maar zeker veroverde dit gedrag menig onderwerp. En ook qua tijd ging er langzaam maar zeker steeds meer tijd zitten in alle troep opruimen, dingen in goede banen leiden (rennen door de supermarkt toch maar liever niet, rennen mag buiten, waarom ga je nou niet mee.. zucht), en kwamen mijn eigen behoeften in het geding (Ga nou godhierentgunter slapen!! Oh nee, niet weer, he. Komt ie zijn bed weer uit, ga jij of ik?) en werd mijn leven langzaam een leven waarin ik re-ageerde in plaats van leefde. Ik werd langzaam overgenomen door mijn kind. Omdat ik me had laten overnemen door een plaatje van mijn mind wat ‘goed ouderschap’ zou zijn.. en het lijden deed zijn intrede..

Zowel bij mij, als bij mijn zoon. Als waarheid en wijsheid vervangen worden door ideeen, moet het leven wel protesteren om me tot de orde te roepen. Anders zou ik tenslotte niet weten dat ik van het pad af aan het gaan was..

Ik heb mijn ideeen lang vastgehouden. Alles liever dan die braaf gedrilde kindjes die ik op de scholen zag en in de parken. En bij familie. Deden precies wat hun ouders of de juf zeiden. Getrainde schapen. Dat nooit! Al die ouders die hun kinderen programmeerden tot volgzame kindjes die van hun essentie af gebeukt waren. Vreselijk. Ik had nog liever woede-aanvallen terwijl ik probeerde de behoeften van mijn kind af te dekken dan dat ik mijn kind zo zou onderdrukken.

Wie wil er nu een kind programmeren. We willen de kinderen authentiek houden!

Ik zag het fout.. als het brein met daarin de mind geactiveerd wordt in het kind, met het willen en niet willen neemt de hoeveelheid being/essentie in het kind af en de hoeveelheid mind, toe.

De mind is niet het kind. De mind, in deze maatschappij over de top aangejaagd en dus zwaar ontwikkeld, mede door ouders die de hele tijd aan het kijken zijn wat het kind wil, wordt langzaam maar zeker een innerlijke dictator die het kind overneemt.

Naar mijn gillende en krijsende kind kijken dat me met stokjes en stenen bekogelt terwijl ik sereen wacht tot het over is, is niet gelijk aan het kind de ruimte geven zich te uiten. Het kind is overgenomen en ik laat het in de steek. Krampachtig zich vastklemmend aan de rok van mij als moeder als het kind in een vreemde omgeving komt en het kind daarin laten is niet gelijk aan het kind accepteren zoals het is. Het kind is overgenomen door het brein en ik laat het in de steek.

Ik denk dat dit het meest fundamentele verschil is tussen verschillende opvoedparadigma’s en die, waar wij uit werken. Wij zien en erkennen het grote verschil tussen het wezen van het kind en het ontstaan en bestaan van de persoonlijkheid van het kind. Het wezen van het kind is er, ver voor de conceptie tot ver na de dood van het lichaam. De persoonlijkheid kan alleen bestaan zolang het lichaam er is. Deze twee zijn er in samenhang met elkaar maar niet aan elkaar gelijk.

De persoonlijkheid van het kind ontwikkelt zich in reactie op de omgeving. De persoonlijkheid is niet wie het kind is. Niet in een maatschappij van mind driven mensen.

Dus als ik toesta dat mijn kind de boel bij elkaar krijst als het iets wil, dan leer ik het kind dat het moet krijsen als het iets wil. Dat is programmeren. Net zo programmeren als het kind leren dat wanneer de mind het overneemt en het krijsen begint, het krijsen moet stoppen (ik doorbreek de reactie van de ongeluk brengende mind) en dan wordt er gekeken hoe het kind kan leren op een gezonde en natuurlijke manier aan te geven wat het wil. Mijn kind toestaan alles achter zich te laten vallen, inclusief de jas, is geen teken van begrip voor het onvermogen van het kind. Het is het kind programmeren het onder beheer van de losgeslagen mind te laten lopen. Dat toestaan. Dat motiveren. Activeren.

Dit wetende en dit realiserende, komt het er op aan, zelf zoveel mogelijk in essentie te zijn en van daaruit mijn kind te voeden, te dragen en aan te sturen.

Overigens, een kind uit de terreur van de mind halen is niet gelijk aan het kind leren de emoties te onderdrukken. Maar dat is weer een ander verhaal..

jas2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

jas2

Advertenties

3 thoughts on “Jas ophangen

  1. Heel mooi omschreven dit! Het is ook waar ik tegen aan loop in het onvoorwaardelijk opvoeden. Wat ik om me heen zie en het niet mee eens kan zijn.

    • Onvoorwaardelijk opvoeden is een bedenksel. Daarom gaat het ook erg vaak fout want wat de mind bedenkt is gedoemd ongeluk voort te brengen. In liefde bestaat geen concept als ‘onvoorwaardelijk opvoeden’. In liefde doe je wat je moet doen, afhankelijk van wat de situatie nodig heeft. De liefde is nooit persoonlijk. Onvoorwaardelijk opvoeders zijn alleen maar bezig met de persoon. En daarom is het nooit onvoorwaardelijk. ‘Als ik maar naar de behoeften van mijn kind luister’, is een voorbeeld van voorwaardelijkheid binnen het concept van onvoorwaardelijk opvoeden. Ik zie in die stroming daarom erg veel ongelukkige ouders en kinderen… Ben je trouw aan de liefde. Of ben je trouw aan de persoon…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s