Als je kind liegt

vuur1‘Hee! Wie heeft de chocolade-eitjes opgegeten?’ Ik zie een klein meisje met een lalalala gezichtje de tuin inschuiven. Ik roep haar naar binnen. ‘Heb jij de chocolade-eitjes opgegeten?’ Ze schudt ijverig van niet. Iets in haar blik trekt mijn aandacht maar het is te vluchtig om er de vinger op te kunnen leggen. Tygo komt langs en meldt dat hij wel zijn zusje heeft zien balanceren met 1 voet op het aanrecht en het andere op de vuilnisbak met haar hand in de broodmand. ‘Nee’, doet Fianne, ‘Ik zocht brood’. Brood? Hoezo brood? Je hebt gegeten toch? Het wordt een beetje warm onder haar voeten.. Ze kijkt weg..

Ik neem haar mee naar de huiskamer en ga met haar op de bank zitten. ‘Kijk me eens aan, Fianne’.’ Ze doet het. ‘Zit je nou te liegen tegen mij?’ Nee, hoor echt niet. Helemaal niet. We kijken elkaar aan. Ik zie die flits weer in haar ogen maar ze blijft me gezellig aanblikken. Dat verwart me. Ik weet wel dat ik als kind met zakken die uitpuilden van de snoeppapiertjes heel even overwoog mijn moeder er van te overtuigen dat ik geen snoepje had gepakt maar het schaamrood vloog me al naar de kaken nog voordat ik mijn mond had kunnen openen en ik moest wel wegkijken.. Ik kon echt niet liegen.

Mijn zalige serpentje koekeloert echter frontaal in mijn ogen. ‘Ok, Fianne. Weet je wat liegen is?’ Ze knikt. Ja hoor. Dat is dat je de waarheid niet zegt. ‘Geef eens een voorbeeld?’ Ze denkt even na. Nou, dat ze zegt dat ze haar tanden heeft gepoetst maar het niet heeft gedaan. ‘Juist, dat is liegen.’

‘Heb je gelogen over de eitjes? Heb je ze opgegeten?’ Ze kijkt nu weg. Maar blijft nee zeggen. Ik weet niet goed wat er mee te doen. Wat te geloven. Dat vertel ik haar. Ik laat het gaan..

Er komt een volgende keer. We zitten weer op de bank. Ditmaal geeft ze na een paar keer vragen toe. We zijn even stil.. Ik moet het even verwerken. Wat hiermee te doen. ‘Weet je, Fianne, als je steeds liegt dan geloof ik je gewoon niet meer. Als je iets zegt moet ik steeds kijken of het waar is. Daar heb ik geen zin in. Ik geloof je gewoon niet meer. Ik ga alles checken wat je zegt. Snap je dat?’ Ja, dat snapt ze.

Vanaf dat moment check ik. Ze vindt het vervelend. Dat zie ik aan haar. Ik vind het ook vervelend. Daar hebben we het over. Ze is dan wat droef. Na een paar keer iets gezegd te hebben waarop ik zei: ‘Ok, ik hoor je. Ik zal het checken’, komt ze bij me zitten en zegt dat ze stopt met liegen. Ik vraag waarom ze eigenlijk liegt. ‘Omdat ik mijn zin wil hebben’, zegt ze.

‘Dat vind ik heel eerlijk van je, dat je dat zo zegt’.
Ze kijkt me blij aan. ‘Dat is de waarheid, he?’ Ja. En hoe voelt dat, de waarheid te zeggen. ‘Fijn!’ Ik krijg twee armpjes om mij heen.

Daarna maakt ze nog een aantal keer aanstalten om iets te verzinnen maar houdt daar heel snel mee op. Ze kijkt me dan aan en heeft een lach waarin alles zit. Het is een verbond geworden. Een soort samenwerking.

Alleen door wrijven gaat het glanzen..

Dit soort processen horen er dus bij..

 

Advertenties

2 thoughts on “Als je kind liegt

  1. Bedankt voor het dlen, zo’n verhaal ontroert, ik weet het ook heel vaak even niet, dat is dan ook het enige wat ik kan zeggen wat dan waarheid is……Liefs Leyla

  2. Heel mooi! Het goed kijken, iets zien, niet weten, dan, zonder oordeel, gewoon meer nabijheid geven. En die nabijheid leidt tot helderheid, ook voor het kind. Het weet zich gezien, heeft wat geleerd, maar heeft ook op eigen kracht wat geleerd. Echt prachtig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s