Dans mij…

Hoe makkelijk het is om te spreken over “het leven een dansfeest” terwijl het dat gewoon voor heel veel mensen absoluut totaal niet is.

En nee…

Dat is niet negatief…

ik ben niet negatief..

Weet je.. het vraagt zo enorm veel moed om de hel waarin we met zijn allen leven wezenlijk onder ogen te zien…

En het is zo devastating, (wat was het nederlandse woord ook weer) om de pijn onder ogen te komen, je hart kapot te laten scheuren daardoor, de slaap niet kunnen vatten of middenin de nacht wakker te schrikken, en in de ochtend op te staan… om te doen wat je moet doen..

Want het leven dringt zich aan mij op.. sta op, geniet, doe je ding, leef je leven, ga weg, leven.. laat mij hier neerliggen.. ik zal straks opstaan.. zonder wezenlijk te weten waarom en oh nee…niet omdat ik depressief ben, wat ik soms ben, maar om wat ik zie.. En wat mij ontstelt… wat mij volkomen uit het lood slaat.. verdwaald achter laat.. verdwaasd..

Een besef… een besef dat verdwaasd zijn in deze gestoorde wereld een teken van gezondheid is!

Als het zich aandient lach ik… ik draag het met trots…want het klopt zo enorm om in deze wereld die zo ver is afgedwaald van liefde, de aarde, verloren te zijn.. hoe  anders zou je moeten weten dat je op koers zit? Er vanaf bent?

Dus ik dans… mijn lichaam staat op en begint… ik wervel en draai mijn rondjes, mijn ogen glanzen en mijn lichaam veroudert en vervalt met elke stap.. is dit vergaan… mijn lach breekt het wolken- en chemtraildek open.. leven.. dans met mij..

Dans mijn pijn die me doormidden cirkelzaagt. Huil met mij mijn niet te stoppen huilen.. Dans ook mijn genot, mijn liefde die om me heen spat voor iedereen die het maar voelen kan.. dans mijn tranen, mijn wanhoop, mijn onvermogen, mijn geluk, mijn blijdschap en mijn dood.. Mijn uitbundige stilte die me vervult…maar die me ook vanuit de mind grijpen kan waardoor ik denk dat ik nooit meer kan ademen zoals ik bedoeld ben.. Dans mij.. dans mij… dans mijn vrienden.. dans mijn lief… mijn hemel mijn lief… mijn vader in zijn graf..mijn zus die me niet moet.. mijn moeder met haar pijn en haar zin om te leven… dans mij… dans mij…

Wervel alles in mij los dat er was voordat ik deze wereld in werd geforceerd en moest presteren volgens andermans gestoorde specificaties til mij in die dimensie van liefde waar ik lachend en in totale ontspanning rond wentelde in de wetenschap dat alles liefde en dus goed was keer mij daar naartoe zonder ooit nog een punt of een komma te zetten of zwijg voor eeuwig

Het leven een dansfeest..

Zie hem

dansen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s