Ik kan, ik kan wat jij niet kan..

Fi1We zijn bij de doehetzelfwinkel om een lamellenschijf te kopen. Dat krijg je met een technische zoon in huis die vakman wil worden. Ik had nog nooit van het hele woord gehoord.

De smoker moet onderhouden worden. We hebben de slijptol geleend van De Vos Architecten. Jesse slijpt en slijpt maar er moet toch een andere schijf komen. Ik fiets met Fianne naar de doehetzelfwinkel. We halen uit het schap wat we nodig hebben en gaan naar de kassa.
Fianne kijkt de mevrouw achter de kassa hemels aan. ‘Ik heb een blauwe fiets’, zegt ze. En als bewijs legt ze haar sleutelbos op de lopende band. ‘Zo, dat is mooi’, zegt de aardige kassamevrouw. ‘Een blauwe nog wel’. Briljant antwoord. Fianne knikt serieus en zegt dan: ‘Ik kan iets wat jij vast niet kan’. De kassamevrouw produceert een glimlach die ze, al producerend inslikt, omdat ze niet onaardig wil zijn maar ze moet lachen om wat zo’n klein meisie zegt. ‘Nou? Wat dan?’

‘Ik kan staand fietsen en met 1 hand’.

De glimlach op het aardige gezicht van de kassamevrouw valt als een rol behang die loslaat van de muur, weg van haar gezicht. Ik zie boven de kassamevrouw een stripballon opdoemen waarin Fianne verschijnt, staand fietsend op een blauw fietsje, met 1 hand. Ik zie haar vervolgens slingeren en tegen een stoeprand op kletteren. De lieve kassamevrouw kijkt me na dat filmpje of iets dat er op lijkt, licht verontrust aan. Ik knik geruststellend, mij bewust zijnd dat ik de onrust daarmee mogelijk vergroot. Terwijl ik mijn gezicht in de plooi houd hoor ik haar tegen Fi zeggen: ‘Dat is gevaarlijk. Dan kan toch je vallen’.

Heel even krijg ik een flits van Pippi Langkous die fris en fruitig weg huppelend zegt: ‘Niks hoor. Ik val niet’.

We lopen samen naar buiten. Fi huppelt inderdaad voor me uit en ik geniet van dat kleine mormel dat kans heeft gezien in no time haar geweldige rode mantel te voorzien van een fikse scheur onder de capuchon.. Hoe krijg je de oceaan in een jampotje?

We fietsen naar huis. Zij naast mij. Zegt ze: ‘Ik zal het je laten zien, mam. Kijk’. Ik kijk.

‘Ik kan staand fietsen’, zegt ze en staat op van het zadel en fietst. Gaat dan zitten en heft 1 hand in de lucht. ‘En met een hand in de lucht’. Daarna hangt ze over het stuur van het lachen..

Ik fiets bulderend van het lachen naar huis..

Het leven een dansfeest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s