Het individu en systeemfouten

jessekevinHier zit ik dan.. net 50 geworden.. kijkend naar mijn oudste zoon.. Als je de foto kunt zien, kijk je naar dezelfde snuit als ik.. Je zal er ongetwijfeld andere gevoelens bij hebben dan ik.. Mijn hart loopt over..

De dag dat wij uit wanhoop besloten ‘thuisonderwijs te gaan geven’ staat in mijn geheugen gegrift. Mijn kind, met afgekloven mouwen tot aan zijn ellebogen, volstrekt over de top door het pand dravend.. Op handen en voeten… we werden er knettergek van.. Hadden wij hem toen aangeboden aan de klauwen van jeugdzorg dat zou hij een vet label gehad hebben, aan de medicijnen gedwongen zijn op zijn best.

Op zijn slechtst hadden we een AMK onderzoek gekregen (heet tegenwoordig Veilig Thuis, Veilig Buitenshuis bestaat helaas niet), doorgetikt naar de Raad en had een of ander wildvreemd figuur ons leven gaan besturen. Welk een krankzinnigheid.

Want dit zou dan typisch een staaltje afwentelen van systeemfouten op het individu geweest zijn.

Wij deden het niet verkeerd!

Het systeem deugde niet.

Sodemieter een leeuw in een kooi en ga hem ‘wetenschappelijk’ zitten bestuderen als hij onrustig en agressief achter de tralies begint te banjeren. Wees zo geschift te denken dat er iets met het dier mis is. In plaats van te zien vanuit wijsheid dat de kooi niet deugt.

We hebben alles op alles gezet… mijn god… wat een weg in deze wereld liepen Jan en ik.. alsmaar wakend voor de levendigheid en authenticiteit van ons kind.. zijn vrijheid.. zijn essentie.. vertrouwend en dat weer kwijtrakend.. eenzaamheid.. krachtig en wanhopig zijn en alles er tussen omdat je anders bent dan de massa.. jankend in je bed omdat je familie je de rug toekeert.. Oplossingen zoekend.. gesprekken aangaand.. Zoveel..

Elke beweging, elke ademtocht, alles had uiteindelijk zin.. we werden steeds meer onszelf.. wakker worden aan het systeem was een hell of a job.. Het onder ogen zien, zonder meegesleept te worden door emoties die door het brein worden georkestreerd, was het moeilijkste dat er was..

We verdroegen het… voelden ons neergesabeld, alleen, kregen ruzie met elkaar door de spanningen, probeerden ons er uit te werken.. wat vaak lukte en ook vaak niet… het onbegrip en de vooroordelen vanuit de omgeving waren loden lasten die als extra ballast op onze schouders werden gelegd.. en zo sjokten we rond..

Klinkt niet fijn…

Was het ook niet. Het was vaak fucking hell. In een land dat geprogrammeerd staat op eenduidigheid, eenheidsworst: allemaal door hetzelfde schoolsysteem, is het hel om iets anders te doen. Ooit bij stil gestaan toen je kinderen mijn kinderen onder spuugden omdat ze niet naar school gingen? Ooit begrepen hoe eenzaam we ons voelden toen je negatief over ons sprak aan tafel of op school, zonder ooit een woord met ons gewisseld te hebben?

Is er dan ook begrip voor het feit dat wij niets anders konden dan hier ver bovenuit te gaan. Sterker van te worden. Nee. Geen begrip. Is er dan respect voor het feit dat wij niet anders konden dan of volledig kapot te gaan of op te rijzen uit de as van wie we dachten te zijn? Nee. Geen respect.

Wat over blijft is onder ogen te zien dat het is zoals het is. Een gezin dat staat waarvoor het staat en vol vreugde leeft wie ze is. Wij blijven de liefde trouw. We wijken niet.

Een van de resultaten ziet u op de foto hierboven.

Onze zoon die zijn weg gaat, vol vreugde en met enthousiasme. En de wereld reageert net zo enthousiast op hem..

Het vraagt enorm veel van het individu om binnen een star en levendodend systeem te blijven gaan voor liefde en waarachtigheid…

En dit geldt dus ook voor alle ouders die hun kind in het schoolsysteem hebben en daar moeilijkheden ondervinden, wakker liggen in de nacht en net zo vechten als wij dat deden.

Iedereen die dit doet en leeft: CHAPEAU!!

Je bent niet alleen..

Blijf gaan.. wijk niet.. blijf de liefde trouw!

Advertenties

2 thoughts on “Het individu en systeemfouten

  1. Als alleenstaand moeder, èn in de bijstand, èn zelf al met “stickers beplakt”, èn afgedankt door familie,(want ik wou toch kinderen, zonder partner,en ik heb toch “gekozen”om geen opleiding te doen… ) eenzaam de strijd aan gegaan met instanties, school, volgende school, wèèr een andere school, jeugdzorg, amk, de raad, maar altijd blijven vertrouwen dat ergens WAARHEID bestaat. Ik ben blijven vertrouwen maar bovenal hopen, op de menselijkheid die in ieder mens verscholen zit, in de èèn verder en dieper verstopt dan in de ander. Ik werd veelal ervaren als een nare luis in de pels welke vernietigd moest worden, maar ik bleef volharden in mijn strijd, mijn strijd om WAARHEID. Ik stond vele malen in de rechtbank, gesteund door dezelfde volhardende advokaat, en vele rechters durfden te zien en te erkennen dat ik het juiste deed. Maar de kudde zichzelf “hulpverleners in belang van kinderen handelend” noemend blijken vaak enge , protocol-volgende wezens, zonder enige zelfkennis, zonder contact met gevoel, angstig voor WAARHEID, onbereikbaar voor LIEFDE. Als moeder van inmiddels 5 kinderen ben ik nog altijd die luis in de pels en het lijkt of dat reeds her- en der duidelijk is, alsof ze terugdeinzen, bij voorbaat afhaken…Maar ik zal blijven waken, op mn hoede blijven, IK BEN DE MOEDER VAN M`N KINDEREN, IK HEB IN LIEFDE DE WERELD GEGEVEN AAN MIJN KINDEREN, mijn strijd zal blijven om de wereld te helpen ontwaken opdat eenieder liefde durft te zijn.
    Op naar de midzomernacht….

    Eugenie , hartelijk dank voor jou bemoedigende, heldere woorden!
    Liefs, Pauline met KinderSZ

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s