Heengaan

mail.google.comIk beveel met liefde aan deze muziek te luisteren terwijl je deze blogpost leest. Het is een van de geliefde muziekstukken van mijn vader en moeder.

Het is donderdag, rond een uur of 5. Het moment dat ik week in week uit, mijn moeder bel voor de boodschappen.

“Hai Eus, ben jij het?’
‘Ja, mam’.
‘Ok, dan leg ik even neer en ga ik er voor zitten’.
Ik wacht zo’n 5 minuten. Dan bel ik je terug nadat jij je bij de loep hebt geïnstalleerd met je blocnote waarop je je boodschappen hebt gekrabbeld.

‘Nou, daar gaan we’, zeg je.. En daar gaan we: “Cherry-tomaatjes. klein stronkje witlof voor de vogel, appels graag rode anders kan ik ze niet goed zien maar dat weet ze wel (de lieve vrouw die elke week je boodschappen doet), 3 havermout, bolletjesvla het mag wel niet maar ik doe het toch, roggebrood..” en alle andere dingetjes. Zo geliefd, dat moment iedere week. Elke week schrijf je, met je boodschappenlijstje en ons contact daarover, je liefde en je stem dieper en dieper in mijn hart.. Wist niet dat het nog dieper kon.. maar het kan.. Het kan altijd dieper.. Altijd..

Alle pijn, alle kwalen komen aan bod na de boodschappen omdat ik er actief naar vraag. (Lieve mensen, vraag er naar!).  En met het vertellen erover vervagen de grenzen en lost onze afgescheidenheid op… Jij verstaat steeds meer dat ik je versta.. Ik nodig je actief uit alles te vertellen en je rust steeds meer in mijn oprechte vragen.. moeder en dochter…een verbond.. liefde..
Ik leef me in hoe het zou zijn steeds minder te kunnen zien, steeds minder te kunnen, terwijl het verlangen en het willen, onverminderd doorgang vinden.. een niet te stoppen weg waar je als mens in voortgeduwd wordt zonder er iets aan te kunnen doen… pijn als je kunt ontspannen, lijden als de mind er op springt…
Als ik me inleef in hoe het moet zijn wat jij moet meemaken, voel ik angst… verzet…wanhoop… ‘Ja!‘, zeg je… ‘Jaaaaah…Dat is het.. Ik wil niet klagen maar alles bij elkaar is het elke dag zwaar. Ik kan dat niet ontkennen.. Ik voel vaak angst. Wanhoop. Wat staat mij nog te wachten.’ Dan zijn we stil samen aan de telefoon. Of we huilen.. Als we huilen, doorbreek jij het met: ‘Maar kom, lieverd, we moeten verder… Wat is het laatste dat je op hebt geschreven?’
Na zo’n gesprek blijf ik in stilte achter. Eerbied.. Mijn god… Ik zou opstandig zijn als mij dat zou gebeuren.. niets meer zien… en dan de pijn, bijvoorbeeld in je voeten.. die twee samen, niets meer zien en pijn in mijn voeten, zouden mij al tot het uiterste drijven.. en dat waren slechts twee van je kwalen.. Ik bel je terug: ‘Ik hou van je, mam en ik vind het verschrikkelijk dat je zo’n pijn hebt.’
Het is even stil.. ‘Ach lieverd toch, wat lief van je. Ja, ik geef toe dat ik het moeizaam vind gaan. Het is moeilijk. Kom me maar gauw halen.’
En dat doen we. Vol overgave.
Je leeft bij ons en iedereen geniet.. liefde stroomt door het huis en alle lichamen.. Ik geef je eten, je prijst Jan om zijn excellente kookkunsten, ik plaag je met je juggel, ik zet je in bad, ik was je onder de douche, ik droog je af, ik rijd je door de bossen, ik parkeer je aan de rivier, ik nodig je uit in onze gesprekken, ik zet je prachtige handen in de olie, ik geniet van je, ik fluister je naam als ik je middenin de nacht hoor draaien in het bed, ik zet koffie, ik kijk naar je.. ik heb je lief.. Ik heb je lief, zo lief.. mama… zo lief..
Dan..
Is daar
het moment
onherroepelijk
het begin van het eind
dat er niets meer te zeggen valt
en mens en mens samen vallen in de liefde, in de dood
die onveranderlijk en eeuwig is
moeder en dochter
moeder en zoon
zus en broer
in de stilte
van het niets dat alles is
Het lichaam sterft als het leven zich er van vrijmaakt..
Daar ga je.. je gaat echt.. zo intens.. we hebben je lief.. Zo lief..
Voor altijd samen
Voor altijd samen
Voor altijd samen
De dood scheidt niet… dat is een mentale leugen..
De dood rukt het blokkerende lichaam weg en de liefde golft binnen als het andere lichaam daarvoor openstaat..
Door de dood van het ene lichaam is daar de mogelijkheid van het een worden… tenzij er teveel ego is… dan wordt de dood van het ene lichaam het lijden en krampen en rouwen van het ander..
Jij gaat uit je lichaam en wordt een met dat van ons, die in liefde en openheid met je samenzijn..
Eenheid.. samenzijn.. voor altijd samen..
Ik hou van je
Ik hoor je
Ik ruik je
Ik zing je
Ik alles je
Voor altijd samen
Je knikt: ‘Voor altijd samen’
mail.google.com
Niets staat meer tussen ons in
Zelfs niet het idee van dood
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s