De dood en het kind

annaAchter ons huis hing in de boom een nestje en daarin zaten een paar piepkleine vogeltjes. Op een dag reden we er met ons fietswiel bijna over heen want ze waren merkwaardig genoeg allemaal uit het nest komen kletteren en allemaal dood.

Ik dacht er eerst aan het handeltje maar meteen op te ruimen maar liet het toen, uit nieuwsgierigheid, liggen. We maakten er een soort thuisonderwijsproject van. Elke dag gingen de kinderen naar buiten om te zien hoe de dode lichaampjes zich hielden. Het was een leerzame bedoening.

De beestjes veranderen best snel. Uiteraard kwamen er eerst hongerige beestjes op af die er stukjes afnamen. Ze begonnen akelig te stinken. Als we de poort inkwamen sloeg de damp je neus in. Zoveel stank van zulke kleine vogeltjes… Na een dag of wat veranderde de lijfjes in een voor mij merkwaardige, natte zwarte troep. En daarna droogde het handeltje in. Insekten sleepten er dingen van mee tot er wat uitgemergelde geraamtetjes overbleven. Toen was de lol er voor de kinderen wel vanaf. We ruimden de restanten op en begroeven het.

Tot zover hadden de kinderen wel dode lichamen gezien maar stopte het proces van ontbinding aanschouwen in de fase van stank, door het lichaam te begraven. Wat er daarna mee gebeurde hadden ze nog nooit gezien.

‘Dood is niet meer dan een dood lichaam’, zeg ik vanuit mijn eigen ervaring tegen de kinderen. ‘Mis je Anna dan niet? Of opa?’ Nee, die mis ik niet. “Als ik hen op mijn netvlies krijg dan voel ik alleen maar liefde. Mijn liefde voor hen en dat is wie ze zijn’. En of ik dan niet verdrietig ben dat ik nooit meer leuke dingen met ze kan doen. ‘Nee, daar ben ik niet verdrietig om want ik heb zoveel leuke dingen met ze gedaan… daar ben ik zo blij mee en zo dankbaar om.. er is alleen maar liefde, geen gemis’.

‘Je bent degenen van wie je houdt’, zei Tygo. En zo is het.

‘Wat gebeurt er dan verder met het dode lichaam van Anna en opa en oma?’ Ik herinner haar aan de vogeltjes.. ‘Oh’, zei ze. ‘Oh ja, die gingen rotten en stinken en toen weg’. Het is even stil. De stap van rottende vogellichaampjes naar het lichaam van mensen moet even genomen worden. ‘Ok, die rotten dan ook’. En weg huppelt ze.

Hoe ouder ik word hoe meer dode lichamen er zijn in mijn leven. En hoe eenvoudiger de dood wordt.. de angst ervoor neemt af.. de liefde blijft onveranderlijk.. dat is mijn ervaring.. het lichaam verdwijnt.. rot.. Ja, dat is rot…

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s