De dood en de liefde

IMG_8660 kopieIk zag de dood heel lang als een kracht die de liefde vernietigt.. de dood haalde in mijn beleving de sikkel door alles wat menselijk en goed was.. Ik bedoel, als ik van iemand houd en die overlijdt, ik staar naar het dode lichaam, hoe kan iemand dan beweren dat de dood iets goeds brengt.. Hoe moet ik verder leven zonder die persoon van wie ik innig houd?

Hoe leef ik verder zonder de telefoontjes op donderdag, haar lachjes, haar geur, haar alles. Wat een wreedheid dit alles weg te rukken uit mijn bestaan, hoe oneerlijk.. zo dacht ik vroeger echt.. De dood als verschrikking die mijn leven overhoop smijt, wegneemt wat me lief is zonder er iets voor terug te geven.. En het definitieve ervan maakte het angstaanjagend..

Ja, de dood zal wel iets goeds brengen als je iemand haat… ‘Fijn, opgeruimd staat netjes, die is weg daar hebben we geen last meer van..”
Ja, als iemand van wie je intens houdt en die fysiek of emotioneel zo diep lijdt dat het niet meer om aan te zien is…. ‘Zij of hij is gelukkig uit haar lijden verlost’.

Meer kon ik niet bedenken.. Dus.. Fuck de dood. Wie heeft er wat aan, aan de dood? Wat moeten wij aan wiens deur de dood klopte en onze geliefde zonder pardon bij ons weggriste, ons achterlatend in tomeloos verdriet? Wat moeten wij? Tuurlijk SNAPPEN wij dat het leven niet eeuwig is.. Dat het leven niet eeuwig kan zijn… maar waarom moet het mij treffen… en waarom nu??

Wat moeten wij, moeders van zo gewenste babies, kinderen, lijden en waarom, als de dood de zeis door ons gezin haalt? Waarom? Waarom? Waarom ik? Waarom wij?

Ik leerde de dood te zien als de dood van mijn geliefde. Ik was overtuigd: het lichaam van mijn geliefde is mijn geliefde.. Als het lichaam van mijn geliefde sterft, ben ik alleen.. zonder die geliefde..

Dat geloof brengt intens lijden met zich mee want door dit te geloven slaat de dood een krater in mijn leven dat door niets of niemand meer opgevuld kan worden..

Maar de werkelijkheid is dat de dood hetzelfde is als geboorte alleen de omgekeerde weg.. In beide situaties gaan we uit een lichaam, een andere dimensie in. Het is de mind die denkt dat we de eenzaamheid ingejaagd worden. Het is de mind die denkt dat we onze geliefden achter moeten laten, aan hun lot moeten overlaten..

Maar wat, als dit alles nu eens niet waar zou zijn?

Wat als de dood niet de definitieve traumatische scheiding zou zijn tussen ons en onze liefde waaronder onze geliefden..

Wat als de dood de definitieve en ultieme verbinding zou zijn tussen ons en onze liefde waaronder onze geliefden…

Voel er eens in… kijk er eens naar… zou het kunnen..?

Zou het kunnen dat de dood en de liefde hand in hand gaan…

Een zijn..

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s